İNTİKAMDI HAVA

Bayramdı. Şeker bayramı. Hanımla memleketten dönüyorduk. Hava yağışlıydı. Çok değil ama, çok yağmıyordu. Çiseler ya, öyleydi. Yerler buz gibi olur çiselerken hava. Kaygan olur. Buz gibi kaygan. Arabayla dönüyorduk memleketten. Ben kullanıyordum arabamızı. Epeydir ben kullanıyordum. Hiç dinlenmeden bir 7-8 saattir ben kullanıyordum. Şöförlüğü yoktur bizimkinin.
Hanım "yorulursan dur, dinlen" demişti. 3-4 saat kadar önce demişti bunu. Hanım çoktan uyumuştu. Ben çoktan yorulmuştum. Uyandırmadım onu.
Uyandırıp "yoruldum.duracağım" demedim. Yerler kaygandı. Çiseliyordu. Yol buz gibi kayar çiselerken hava. Ben epey yorgundum.
Öyle oldu! Buzda kaydı araba. Geceydi . Gece olmuştu. Onu söylemeyi unuttum. Geceydi. Ben yorgundum. Buz gibi kayan yolda tutamadım arabayı. Araba kaydı. Karanlıktı.Virajı alamadım.
Düştük.
Bir onu hatırlıyorum, arabanın kaydığını, virajı alamayıp karanlıkta düştüğümüzü; bir de benim hanım uyuyordu. Tüm bunlar olurken uyuyordu hanım. Nereden bilsin? Kaygan yolda, virajı alamayıp karanlıkta düşeceğimizi nereden bilsin? Daha önce hiç düşmedik ki!
Hafif horlar uyurken benim hanım. Tatlıdır horlaması. "Uyuyorum ben" der gibi.
Düştük.
Karanlıktı düştüğümüz yer. Uçurumdu. Derindi. Soğuktu. Islaktı.
Epey düştük.
Çok hızlıydık düşerken. Çok düştük. Hanım uyandı mı hiç biz düşerken, hatırlamıyorum.
Bakmadım. Horluyor muydu hala tatlı tatlı, duymadım.
Çok hızlı düştük.
Bir şeye çarptık sonra. Bir ağaçtı galiba çarptığımız şey. Kocaman bir şeydi. Kocaman bir ağaçtı belki.
Çarpınca durduk. Her şey durdu bizimle beraber.
Karanlık, uçurum, derinlik, soğukluk, ıslaklık...her şey durdu.
Öldük!
Siz? Siz nasıl öldünüz? Hepiniz aynı anda nasıl öldünüz? Hava nasıldı siz ölürken?
Biz ölmedik. Bizi öldürdüler. Biz istemedik yani ölmeyi. Beraberce ölmeyi hiç istemedik hem de!
Bizi yaktılar!
Hepimizi! Hepimizi yaktılar! Beraberce yandık! Hepimiz! Aynı anda! Biz istemedik yanmayı. Bize sormadılar. Neden yandığımızı söylemediler. Neden yaktıklarını söylemediler.Bağırıyorlardı. İntikamdı hava!
Neyin intikamı anlamadık! Hiç anlamadık hem de! Söylemediler. Soramadık. Yanarken soramadık ki hiçbir şey.
Bir oteldeydik. Yazıya, şiire, türküye, sohbete gitmiştik. Buluşmuştuk. Otelde yaktılar bizi.
Göz göre göre!
Herkes gördü onlar bizi yakarken. Baktılar onlar bizi yakarken bize. Biz de onlara baktık. Biz de onları gördük.
Göz göze yandık!
Gözümüze bakarak yaktılar bizi. Acımadan. Bir insan bir insanı nasıl yakar? Nasıl öğrenir bunu? Kimden öğrenir? Kim öğretir? Öğretmeni kimdir onları yakanların? Niye öğretir öğretmenleri yakanlara insan yakmayı? Yakanlar öğrendiklerini nasıl bu kadar rahat yapar? Nasıl bu kadar rahat yakar bir insanı bir insan? Tanımadığı bir insanı hem de!
Daha önce yakmışlar mıydı başkalarını, başka tanımadıklarını, bilmiyoruz. Biz daha önce hiç yanmamıştık ki! Biz ateşle, alevle bu kadar rahat anlaşan kimseyi görmemiştik daha önce. Arkadaş gibiydiler yakanlar ateşle, alevle. Gülüyorlardı yakarken. Nefret ediyorlardı yanarken biz. Tanışmıyorduk. Hiç tanışmıyorduk. Bizi tanımadan, bizden nefret ediyorlardı. Bize gülüyorlardı. Garip, öyle değil mi? Bir insan bir başka insandan nasıl bu kadar nefret eder? Onu yakacak kadar nasıl nefret eder? Nasıl öğrenir bunu? Kim öğretir? Öğretmenleri kimdir? Yakmayı öğretenle aynı kişi midir onlara nefreti de öğreten? neden daha güzel şeyler öğretmezler onlara? Neden yakmayı öğrenir onlar? Öğrendiğini nasıl bu kadar rahat uygular? Bu kadar nefretle yaşamak zor olmalı. Birileri bu kadar nefretle yaşarken; başkaları mutlaka ölür!
Öyle oldu! Ölen bizdik! Bizi öldürdüler! Yandık biz. Diri diri yandık!
Yaktılar bizi!
Bir onu hatırlıyoruz, bizi yaktıklarını, bir de yakarkenki nefretlerini!
2 temmuzdu!
Biz artık yoktuk!

MATRUŞKA MASALI

En sevdiğim masal Zümrüdü Anka Kuşu masalıdır. Babam çok güzel anlatırdı. 

Belki ondan sevdim. Ben de çok güzel dinlerdim. Babam ne anlatsa dinlerdim. Ne anlatsa severdim.

En son duyduğum masalı hiç sevmedim. Belki babam anlatmadı diye sevmedim. Sanmıyorum. Bu masalı babam da anlatsaydı, sevmezdim. Anlatan çirkin anlattı çünkü. Babam gibi anlatmadı. Doğru anlatmadı. Doğruları anlatmadı. Kesin ondan sevmedim. Ben de çok şaşırarak dinledim. 

Değişik bir masal bu. İçinde çok başka masallar var bu masalın. Masallarla dolu bu masal. 
"Matruşka" olsun masalın ismi.
Anlatıcısı belli bu masalın. Gezi parkı düşman toprağı bu masalda. Parktakiler bölücü, terörist. Kazan ölüyor bu masalda. Kazan doğuruyor. Çok insan da inanıyor.

Park çok kalabalıktı. "Bir" kişi yoktu parkta. Herkes "aynı kişi" değildi.
Ülkesine tapan, aşık, memleket için kaygılı, parka öfkeli parktakilere hırslı pek çok vatansever, zahmet edip gelmedi parka. Bi kere gelmedi! Kendi gözleriyle görmedi, kendi sözleriyle duymadı parkı, parktakileri.
Gelmeyen, görmeyen, duymayan, olmayan bilemez parkta olanı biteni.
"-miş'li" geçmiş zaman çok yanlış bir referans, çok sorunlu bir dil parkı anlarken; anlatırken.
"Parkın her yeri apo posteri!" diyor anlatıcı masalda.

O çirkin adamın posterini asmadılar diyemem. Astılar. Ben asmadım ama. Asana yardım etmedim. Asanla, asana yardım edenle oturmadım, sohbet etmedim.

Sorsam belki, "neden asıyorsun apo posterini buraya? neden hayransın ona bu kadar?" desem , neler anlatacak kim bilir.

Ben bilmiyorum.

Ben de dinlerim. Belki hafif öfkeli. Ona göre çokça önyargılı.

O güzel adamın posterini asan çok gördüm parkta. Farklı farklı posterlerini asan çok gördüm. Hepsinde sarışın, hepsinde mavi gözlü, yakışıklı!

Hepsinde Atatürk! 

Yardım da ettim asanlara. Kendim hiç asmadım ama. Zaten gerek de yoktu benim asmama. Asan o kadar çoktu. Asanlarla oturdum, sohbet ettim.

Sormadım hiç. "Neden asıyorsun Atatürk posterini buraya? neden hayransın ona bu kadar? demedim.

Gerek yok sormaya. Biliyorum çünkü. Biliyoruz.

Böyle anlatmıyor masal. Gerçekleri anlatmıyor anlatıcı. Gerçekleri anlatan masal mı olur deme! Olur!

Eğer yaşananlar masal gibiyse, olur. Masal yalan değildir. Masal, masaldır! Masal “yalan” oldu mu, ben üzülüyorum her çocuk gibi.

“Türk bayrakları yakıldı parkta!” diyor anlatıcı masalda

Türk bayrağı yakan görmedim hiç. Kendim yakmadım. Yakan birini tanımıyorum.

Yakan olmuştur. Ben görmedim. Görseydim engel olmaya çalışırdım. Görenler engel olmaya çalıştı çünkü. 

Sürekli yakılamadığına kefilim hepimizin bayrağının. Yemin ederim.
“Türbanlı kardeşlerimize saldırdılar!” diyor anlatıcı masalda.

Türbanlı bir kadına, bir kıza, bir insana hiç saldırmadım. Saldıranı görseydim engel olmaya çaılşırdım. Görenler öyle yaptı çünkü. İnan bana. Yemin ederim. 
Saldıran birini tanımak bile istemem. Tek kelime etmem.

Olmuş bir iki olay. O bile fazla. 1 bile fazla. Çok fazla. Keşke hiç olmasaymış. Umarım bir daha olmaz.

Kimseye saldırmadım ki zaten. Saldıranlardan korudum ama kendimi. Gazı sevemedim. Tazyikli,ilaçlı(!), şifalı sudan,coptan haz etmiyorum pek. Suç mu bu? Gözaltılar oldu çünkü. Çok oldu hem de. Kayboldu bazıları gözaltında. İnsan "gözaltına aldığını" kaybeder mi? Anahtarlık mı bu? 

Adı üstünde gözaltında. Gözünün önünde yani. Neler neler kayboldu daha başka.

“Camide içki içtiler. Alem yaptılar!” diyor anlatıcı masalda.

Camide içki içmedim. İçen birini görmedim. İçeni de anlamam. Görüntüleri varmış. Bekliyoruz hala. Onlar da kayboldu herhalde. 

Bu hiç olmadı. Camide içki içilmedi. Bu ayıp oldu. "Camide içki içildi!" demek ayıp oldu.

“Oldu” diyor anlatıcı çünkü. "Oldu" diyen, doğru söylemiyor.  "Oldu" diyor doğru söylemeyen. Israr da ediyor. İyi yapmıyor ısrar ederek.

Müezzin "olmadı" diyor: "Camide içki içen olmadı" diyor.Müezzin doğru söylüyor. Müezzin gördüğünü söylüyor. "Görmedim" diyor. Müezzin oradaydı. Ben değildim. Sen? Sen orada mıydın? Anlatıcı orada mıydı?
Sanmıyorum.

 "Oldu" diyor yine de doğru söylemeyen. Israr ediyor. Milyonlara "oldu" diyor. Milyonlara doğruyu söylemiyor. Yazık ediyor. Günaha giriyor. Kandırıyor. Onu çok sevenleri, çok sayanları, oy verenleri kandırıyor en çok.

Onlar da saf; inanıyor. Ne bilsinler...ne desinler…Yoktu onlar orada.

"Büyük bir oyun var! Faiz var, lobi var!" diyor anlatıcı masalda.
Ben oyun görmedim parkta. Monopoly, jenga, amiral battı hariç. Kızma birader! Bana kızma! Halay oyun sayılır mı? Çok halay vardı çünkü. Çeşit çeşit. Boy boy.
Lobi de görmedim ben parkta. Divan otelin, Point Hotelin, Ceylan'ın lobileri hariç.

Masal severim ben de her çocuk gibi. Çok masal duyuyorum bu aralar. Her vatandaş gibi. Matruşka dolu her yer. Her günümüz. 

Çok sevdiğim bir masal daha var. Bir alman masalı. Bir kral var masalda. Zevkine düşkün bu kral. Sarayı var. 2 tane dolandırıcı var. Terzi onlar. Dalkavuklar dolu masal.
Önü/arkası, sağı/solu, üstü/başı hep dalkavuk sarayın.

Halkı saf kralın. Her cahil halk gibi. 
Kral kibirli. Her kral gibi.

Bir çocuk var masalda. Çocuk korkmuyor. Her çocuk gibi. Susmuyor çocuk. Sonunda herkesi uyandırıyor. Bağırıyor. Bağırarak uyandırıyor:

"Kral çıplak!" diyor. "Kral çıplak!"

Herkes uyanıyor.

Kral utanıyor. 
Çocuk gülümsüyor.

TÜR

Son 40 gündür filan çok insanla tanıştım. 6 aylık insanı 40 günde tanıdım. Bizzat tanıştıklarım oldu.
Bazılarının adını hala bilmiyorum.
Bazılarını sosyal ortamlarda tanıdım. Twitter gibi mesela. Annemin halini hatırını soranlar, beni evden aldırmak için yarışanlar...Kısacası, çok iyi insanlarla tanıştım twitterda.
Daha önce de varlığından şüphe ettiğim, egzotik diye tanımlayabileceğim bir insan türünün varlığından emin oldum geçen 40 günde. Yaklaşık 40 gün.
"Anlamaya karşı dirençli" bir tür bu.
Bu "ötekileştiren" bir yazı değil.
Ben, ötekileştiren biri olmamaya özen gösteriyorum. Ötekiler gibi yapmamaya çalışıyorum.
Lakin zaman zaman ben de yapıyorum. Ötekiler gibi yapıyorum.
Ötekileştiriyorum yani.
Not: Ötekileştirmenin panzehiri, tahammüldür. Empatidir.
Şu anda,bu yazıda bunu yapmıyorum: Ö-te-ki-leş-tir-mi-yor-um!
Başka kaygılarla yazıyorum şu an; her ne yazıyorsam. Çok başka kaygılarla. Konunun içinden çıkarak. Uzaktan biraz. Ama aslından tam ortasından. Ben her yerdeyim. Tespit say sen bunu.
Tespitçi say beni de.
Uzaktan bakıldığında, "anlamaya açık" olan türe çok benziyor bu "anlamaya karşı dirençli" tür. Fakat çok farklılar. Temelde çok farklılar. Biri anlamaya karşı açıkken;,diğeri tamamen kapalı.
Enteresan!
Anlamaya karşı direniyor bu tür. Her kesimden, her görüşten, her iklimden, coğrafyadan, ırktan olabilir bu tür. Ortak özellikleri; anlamaya karşı olan dirençleri. İnadına yapıyorlarmış gibi.Tehlikeli bir şey bu. Bıçak sırtı. Anlaşılması çok güç. İdraki zor. Sadece anlamaya karşı değil dirençleri. Gelişmeyi de sevmiyorlar. Cehalet popüler onlar için; cahil kahraman.
Böyle şarkıcıları var mesela. Çok cahil şarkıcıları var. Topçuları,siyasetçileri,televizyoncuları, komedyenleri...
Onlar kahraman işte. Çok seviliyorlar. Çok zenginler haliyle.
Onlar da onlar gibi çünkü. Haliyle çabuk bağ kuruyorlar.
Bu tür, başarıyı da parayla ölçtüğü için, başarılı onlar. Kahramanları yani. Çok başarılılar hem de. Çok zenginler çünkü. Bu kadar "anlamamak", bu kadar "gelişmemek" zor aslında. Bir çaba, bir motivasyon gerektiriyor.
Hayat ileri gider çünkü hep. Sen hiç geriye işleyen bir saat gördün mü?
Hayat akar. İleriye doğru akar.
Hayat kuvvetlidir ileri akarken. Debisi yüksektir. Debisi yüksek akıntıya karşı yüzmek zordur. Çok zordur. Hiçbir şey yapmasa insan; dursa öyle, hayata bıraksa kendini, akışına yani, ileri gider.
Ama öyle olmuyor işte bu tür için. Direnen, akıntıya karşı duran bir tür. Akıntıya karşı yüzmeye çalışan, bunda inat eden bir tür. Yorulur kişi debisi yüksek akıntıya karşı yüzerken. Yorgun kişi de anlamaz kolay kolay. Ama sanki hiç yorulmuyor bu anlamaya karşı dirençliler.
Kasları yorulur. Yorgun kas gelişmez. Beyin de kaslıdır. Denklem çok basit aslında.
Bu da böyle manidar bir kısır döngüdür.
Adı üstünde...sürer gider.

FİZİK,RUH,ZİHİN

Direniş bitti mi sandın sen de? Öyle mi geliyor sana da?
Üzgün müsün? Sen de mi sorguluyorsun Gezi parkında, Kuğulu'da, Gündoğan'da, balkonda geçen zamanını?Kim için gaz yedik biz? Ne için? Ölenler niye öldü? Yaralılara ne diyeceğiz şimdi? Birbirimizin yüzüne nasıl bakacağız?
Hemen vaz mı geçtik? Bu kadar mıydı? Yalan mıydı? Yalan mıydık?
Soruyor musun bunları kendine? Kendinle hesaplaşıyor musun? İnsan en çok kendine gaddar olmalı hesaplaşırken. Çünkü insan bir kendini kandıramaz, bir de "inandığını".
Vazgeçmedik. Bu kadar değildi. Yalan değildi. Yalan değildik.Çok var direniş bitti sanan. Sevinen. Kıs kıs gülen.Sen sakın kanma onlara. Üzülme sakın.Onlar için de direndin sen, unutma.Direniş bitti diye üzülme
Bitmedi çünkü.
Kaybetmedin. Yenilmedin. Hem de hiç! Hiç yenilmedin!Bir kısmı bitti sadece direnişin. Fiziksel kısmı. Evlere döndük. Hayata döndük. Hayat normale dönüyor yavaştan. İşimize döndük. Ayıp değil bu.
Eskisi kadar Halk Tv izlemiyorsundur belki. Bu da ayıp değil ki! Sen yine ara ara aç izle bence.
Hortum al onlardan. "horbit" al horluyorsan. Horlamıyorsan da al, dursun. Belki bir gün horlarsın.
Kolla Halk Tv'yi. Sevdiğin her şeyi kolla zaten. Kollaman lazım. Yanında durman lazım sevdiğinin, saydığının. Gaz yerken durduğun gibi.
Fiziksel kısmı bitti sadece direnişin. O zaten bir kısmıydı.
Ruhlar hep bir.
Zihinsel kısmına geldik şimdi. Bu kısmı hiç bitmez. Bu tamamı!Belki savunacak bir merkez, bir park, bir meydan yok şimdi.Belki çadırını özledin. Belki kendini önemli hissetmeyi, işe yaramayı özledin.
Şimdi daha önemlisin. Daha çok yer var işe yarayabileceğin.Şimdi bir ülke var savunacak. Kocaman, yepyeni, taptaze bir ülke.
Ne kadar mutluyduk, ne kadar heyecanlı.
Ne kadar sivildik. Hala siviliz. Hep sivil kalalım, olur mu?
#bubirsivildirenis
Ne diyorduk hatırlasana:
BU DAHA BAŞLANGIÇ...

UYUTMAYANLAR

Uyuyamadım yine.
Uyuyamamak değil bu. başka bir şey. Yatakta dönmek durmak.

Yine sivrisineklere sövdüm bütün gece.Sadece onlara sövmedim yine. Uyuyamamayı sevmiyorum. Beni uyutmayanları sevmiyorum. Bir gün görürsem beni uyutmayanları söyleyeceğim.

"Beni uyutmayışınızı hiç sevmiyorum" diyeceğim. Söyleyecek o kadar çok şeyim var ki onlara.

Sorular uyutmaz insanı. Hele bir de cevapsızsa o sorular! Uyuyamazsın soruların cevapsızsa.

En beter "uyku kacırıcısıdır" cevapsız sorular.Merak uyutmaz insanı.Kahve de uyutmaz.Ağrı uyutmaz mesela. Bir yeri ağrıyan insan nasıl uyusun? Aklı ağrıyan yerindedir onun artık. 

Ağrıdan uyuyamıyorsan, nispeten şanslısındır ama.Açlık uyutmaz mesela. Karnı aç insan nasıl uyusun? Uyuyamaz aç insan. Karnı doymadan uyuyamaz.Aklı karnındadır artık onun. Midesiyle düşünür. Gürültülü bir şeydir açlık. Boş midede yankı olur. Ses yapar boş mide. 

Midesiyle müzik yapar aç insan. Sevmez ama yaptığını.Aşk uyutmaz mesela. Aşık insan nasıl uyusun? Hele bir de cevap alamıyorsa aşkına!Aşk da bir sorudur zaten. Uyuyamaz cevapsızsa aşkı.

Sevmez olanları. Olmayanları sevmez daha çok.Aklı kalbindedir onun artık. Kalbiyle düşünür.

Sessiz bir şeydir aşk. Susar çoğu zaman aşık insan.Biraz da açlıktır aşk. Yemek yiyemez öyle hemen aşık insan.
Açlık uyutmaz insanı.

Kahve içmedim.Aç değilim. Epey yemek yedim gece.Aşık da değilim. Epeydir aşık olmadım. Olduysam da fark etmedim.Görsek tanır mıyız hemen aşkı? Hatırlar mıyız aşık olmayı? 

Bisikletimi çalmışlar. Hediyeydi. Bisiklet çalınır mı?Bari bisikletleri çalmayın. Görsem tanır mıyım, hatırlar mıyım?Bisikleti diyorum?Sanmıyorum. Birbirine benzer bisikletler.
Yine uyuyamadım. Uyuyamamak değil bu. Bekleyip durmak. 

Aklım sokaklarda. Gözüm televizyonda.

Bu işler bir bitsin! Bir bulalım şu "huzurlu" ülkeyi...

Bak nasıl uyuyacağım o zaman. Geri alacağım kaçan uykularımı tek tek. Yakalayacağım kollarından.

Aklım gözaltılarda!

O zaman uyuyacağım işte! Uyutmayanlara inat uyuyacağım!

Tutabilene aşk olsun!

KAÇIŞAN DAVETLİLER

Önce gaz.Sonra ses.
Ya da tam tersi.Bilmiyorum.Bomba işte ikisi de. Karıştı yine cihangir.Durgundu epeydir.
Karıştı yine az önce. Bir anda karıştı. O bildik, o tiksindirici koku her yer. Sonra, o çirkin kostümleriyle onlar geldi. Başladı maskeli balo. Çok çirkinler kostümleriyle.
Yine tatsız başladı balo. O bildik, o saçma kovalamaca her yer. Davetliler kaçıştı.
Benim yüzüm maskesiz.Yine aynı ifade yüzüm.İfadem maskem benim. Şaşkın. Dargın. Dalgın.Öfkeli.
Durdum öyle.
Bir çocuk gördüm dururken. Pelerinliydi çocuk. Pelerini Brezilya bayrağıydı.
Kaçışan davetliler gördüm. Hepsi maskeliydi.
Ben durdum öyle.
Maskesiz. Şaşkın.
Elimde.... Ayşe kadın fasulye.

IRKÇI PRENS

Rıza Kayaalp gençtir.
Türktür.
Sporcudur. Başarılı bir sporcudur. Güreşçidir. Milli güreşçidir. Dünya ve Avrupa şampiyonalarından, olimpiyatlardan madalyalarla dönmüştür.
Rıza Kayaalp genç, madalyalı, başarılı , milli bir Türk sporcusudur.
Reklam yıldızıdır. Sponsorların genç prensidir. Hayırlı bir evlattır eminim. Annesine, ailesine çok düşkündür.Hırslıdır. Hedefleri çoktur eminim. Olmalıdır da . Potansiyeli vardır.
Belki "süper babadır". "İdeal" eştir. Medeni durumunu bilemiyorum. Medeniyet durumunu gördüm ama.
Umarım mutludur. Sağlıklıdır. Hayatında her şey yolundadır.
Rıza Kayaalp bir çok şeydir.
Ama artık; önce "ırkçıdır".
Hem de oldukça "hardcore" bir ırkçıdır. O kadar ırkçıdır ki, bunu saklamak zorunda bile hissetmemiştir. Kendisini sakınmamıştır. Kendini tutamamış, belki de tutmamış, twitter denen "gavur icadına" içini dökmüştür. Oldukça da "samimi" davranmıştır. Dümdüz gitmiştir. Ana avrat!
Rıza Kayaalp muhtemelen müslümandır.
İyi bir müslüman olduğuna da eminim. Manevi değerlere sıkı sıkıya bağlıdır.
Lakin islamiyet "anneyi" baş tacı eder.
Rıza Kayaalp bunu unutmuştur.
Irkçılık kötüdür. Çok kötüdür. Çok tehlikelidir. Çok gericidir. Bu zamana, bu çağa hiç ama hiç ait değildir. Çok "geçmiş zamandır". Üzerinden çok zaman geçmiştir ırçılığın, ırkçıların.
Irkçılık dışlanmıştır. Zaten dışlanması gereken bir duygudur. İnsanda yeri yoktur. Hiç yeri yoktur.
Yok olmalıdır.
Hele sporda! Hele bu çağda!Irkçılık ayrıca suçtur. Irkçı kişi "suçludur". Rıza Kayaalp ırkçıdır. Sonuç önermesi çok nettir:
Rıza Kayaalp suçludur!
Lakin kendisine Akdeniz Oyunları Açılışında "Türk Bayrağını taşıma onuru" verilmiştir.
Yıl 2013'tür. Memleketimde olan budur.