GERÇEK ÇOCUKLAR

Bazen üresem mi acaba diyorum? Birine bir genetik miras bıraksam mı?
Birine bunu yapmaya hakkkım var mı ki? Bırakacağı şeyi biliyorum çünkü.
Üstelik henüz doğmamış birine bunu yapmak istemem.
Başka bir şeyler bırakma ihtimalim epey düşük zira. Ayakkabılarım var. Kıyafetlerim var. Ayakkabı ve kıyafetlerim bir kişi için çok fazla. Görünce hatırlıyorum çoğunu. Çoğalırsam çok dikkatli olmam lazım. Her çocuk bir projedir. 
Önce metodumu seçmem lazım. Gerçeği seçiyorum ben.
Gerçek kalmalı ve onu hayata faydacı bir şekilde hazırlamayı seçiyorum.
"Kardeşi sev",
"Oyuncaklarını kardeş ile paylaş"
"Yalan söyleme"
"Dürüst ol!"
"Herkese yardım et!"
 "Çalma!"
Bu zırvalardan uzak tutmalıyım onu eğer onu seviyorsam.
Başkası sevmese de olur. KORKSUNLAR YETER! Anaokulunun bahçesine gömmeliyim bunları. Zira ona büyürken, büyür büyümez, bunları unutturmaya çalışacaklar.
"Kimseyi sevme" diyecekler ona. "Kimseyle bir şeyini paylaşma" öğütleyecekler. "Açık verme,duygularını belli etme, yükselmek için herkesi ez!" diye uyaracaklar.
Çalarsan, yakalanma.
Yavrumun o güzel kokan kafası karışsın istemiyorum büyüyünce. Pişman olmasın benim gibi.
Ona yetişkin bir bebek gibi davranacağım.
Ona ilk evvela bencil olmayı öğretmem lazım. İlişkilerini menfaat üzerine kurmalı. Hep merkeze kendini koymalı. Rengini belli etmemeyi aşılamalıyım ona. Rüzgar nereden eserse oraya doğru açmalı yelkenini. Başkalarının başarılarını sahiplenmeli ve elbette kusursuz bir yalancı olmalı benim yavrum. Vicdan, hoşgörünün, anlayışın, empati...Bunlar yok. Ahlak yok. Ahlak onu yavaşlatır çünkü. Her şeyi, ama her şeyi paraya tahvil etsin. Ahlakı,vicdanı,karakteri,vefayı,inançlarını,prensiplerini,dini gerektiğinde, hiç düşünmeden elden çıkarabilmeli. Herkesi satabilmeli. Gaddar olmalı. Rantçı olsun.
Başkalarına yardım etmenin zaman kaybı olduğunu bilmeli. Koluna Makyevelist yazarız dövmeyle 3 yaşında filan. Ayrıca narsist; hatta duygusal bir sadist yapmalıyım onu. Tabi önce duygularını almalıyım bedeninden. Et kaplı bir robot olsun! 
Sadece kendine odaklı, bir lazer gibi konsantre olmuş bencil ve hissiz bir robot olsun.
Kolaylıkla yalan söyleyesin zerre düşünmeden, tereddüt etmesin! Üstelik insanların,pardon; rakiplerinin, gözlerinin retinasını delerek yapsın bunu. Hep mağdur olsun. Asla özür dilemesin.
 Her durumda, her koşulda hep ezilen oymuş gibi yapsın ama en çok o ezsin. Hep üstte olsun, hep üstte kalsın, hep üste çıksın.
Bunları zaten kendi kendine öğrenecek. Benden öğrensin.

John Q. vs. Ekmelleddin İhsanoğlu

O kadar uyamadım ki yine dün gece. Bu başka bir yazının, yazıların konusu. Yine gayet uyuyamadan önce, John Q.'yu yine izledim. Bu 3. oluyor üstelik. İyi filmler en az 4 kere izlenmeli bence. Kötü filmler de 2. Eş zamanlı, sayın Ekmelleddin İhsanoğlu varmış başka bir kanalda. Kendisini yine izlemedim. Daha önce hiç izlememiştim üstelik. Ben sayın John Q.'yu izledim başka bir kanalda.
Sayın Ekmelleddin İhsanoğlu'nun takım elbisesini, kravatını görmedim. Hiç merak da etmiyorum. Bıyıklı olduğunu hatırlıyorum sanki hayal meyal. Zaten bıyıkları olmasaydı şaşardım. Sayın Ekmelleddin İhsanoğlu'nu hiç merak etmiyorum ben. Benim için ne düşündüğünü, bü ülke için planlarını, projelerini hiç merak etmiyorum.
Bende merak duygusu uyandırmayan, uyandıramayan daha çok, insanları merak etmiyorum haliyle. Gayet normal bu. Yani meraksızlığımın normal olduğunu düşünüyorum.
Son yıllarda o kadar çok Ekmelleddin İhsanoğlu gördüm, tanıdım ki; yeni bir Ekmelleddin İhsanoğlu'na ihtiyacım, özlemim yok anlayacağın. Neden kendisinin seçildiğini, dünyaya yayılan, neredeyse 90 milyon Türk vatandaşı içinden nasıl öne çıktığını, hangi normlarla, hangi fikrin, görüşün, geleneğin çatısı olduğunu bile merak etmeyi bıraktım.
Aklım Brezilya-Kolombiya maçında. 2 günlük tatil bitti dünya kupasında. Dünya Kupası için tatilden dönerdim mesela.
Sivas Katliamında, insanların YAKILDIĞI, insanların başka insanları YAKTIĞI SİVAS KATLİAMINDA; "Aziz Nesin'in de tahriki var" diyen bir insanı merak etmem ben. Edemem.
Son yıllarda çok gördük bunu söyleyen insan. Çok tanıdık bu CİNAYETLERİ GEREKÇELENDİRMEYE çalışanları. Yeni birini görmeye, tanımaya ihtiyacım yok. Dinlemem bunu söyleyen bir kişinin başka söylediği hiçbir şeyi. Duymam. Ciddiye almam. Böyle bir şey söylenmemiş gibi; biri böyle bir şeyi söylememiş gibi yapamam. Bu öyle "ağızdan kaçacak  bir şey" değil çünkü.
Ne farkım kalır o zaman o yakılan insanları yakan insanlardan?
Yine "YOK SAYILDIM" ben. Kaçıncı kere oluyor bu bilmiyorum. Bıraktım saymayı filan da. Ağrıma gidiyor ama yok sayılmak artık. Bir seçmen, bir vatandaş olarak önüme sunulan seçeneklerden "KÖTÜNÜN İYİSİNİ" seçmek zorunda olmaktan sıkıldım ben. Sen sıkılmadın mı? Muhalefetin, bir türlü, "TWITTER SİYASETİNİ" aşamamasından, benden daha fazla bir şey yapmıyor olmasından sıkılmadın mı?
Islak kıyafetler gibi vücuduma yapışan çaresizlikten bıktım ben. Soyunmak istiyorum artık.
O ıslak kıyafetleri çıkarmak istiyorum. Ne olacaksa olsun artık; görmek istiyorum.
Kendimi ona göre konumlandırmak, yerimi "YURDUMU" bilmek istiyorum. Başka birine, başka bir fikre, geleneğe olan tepkimin "SÖMÜRÜLMESİNDEN" nefret ettim. Kullanılmaktan, enerjimi emmek isteyenlerden nefret ettim.
Tatil sevmiyorum ben. Çok sıkılıyorum tatildeyken. Haliyle tatilde olmayacağım o büyük gün geldiğinde. Lakin tatilde olsaydım da; dönmezdim.
Brezilya-Kolombiya maçı için dönerdim tatilden mesela.
Bunları, beni "yok sayanlara"; "var olduğumu" anlatmak için yazıyorum.
Nasıl olsa, yine yok sayılacağım.
Maç akşam 11'de.

BAŞBAKANCILIK

Canın sıkılıyor biliyorum. Canın sıkkın her "standart" insan gibi.
Hadi gel seninle "Başbakancılık" oynayalım.
Ne? Kuralları mı bilmiyorsun? Mühim değil; kuralları sen koyacaksın zaten. Yani kim başbakan olursa, kuralları o koyuyor bu oyunda.
Ama elbette bazı temel kuralları var. Bizim oynayacağımız, "başbakanlık" oyununun, "Türkiye versiyonu".
Önce başbakan olacak kişi sabit fikirli olacak. Bu çok önemli. Parkur burada başlıyor. "Başlangıç noktası" burası. Kimseyi dinlemeyecek. Her şeyi en iyi ben bilirim diyecek. Diyaloğa,iletişime kapalı olacak bütün kanalları.
Oyunun bu kısmına "Dik duruş" diyoruz.
Bu bağlamda dünyaya kafa tutacak, herkese gider yapacak, tüm kafa tuttukları, gider yaptıkları kendisiyle "alay ederken" filan üstelik.
Her şeye, herkese karışacak. Yaşam standartlarını o belirleyecek. O ne derse o olacak.
Gaddar olacak başbakan  bu oyunda. Ölen çocukları meydanlarda, aileleri ile beraber yuhalatacak ama kendisini yuhalayanları dövecek (oyunda yumruk bonusu var). Konuları saptırabilecek her koşulda başbakan olan oyuncu. Yalan söylemekten, kışkırtmaktan hiç çekinmeyecek. Mesela "kabataşta saldırıya uğrayan türbanlı bacı" ya da "camide alem yaptılar" gibi masallarla milyonları oyalayacak. Milyonlarca insanın önünde, birilerini hedef göstermek, kilit bir başka nokta bu oyunda. Bknz: Mehmet Ali Alabora. Hedef gösterilenlere ne olur, halk arasında bölünmeler yaşanır mı, hiç umursamayacak. Zaten aslında ne kadar bölebilirse, o kadar iyi!
Bu uğurda mesela; "ÜLKENİN ASIL SAHİPLERİ" diye bir toplum ayracı atacak ortaya.
Yargıyı tanımayacak, saygı duymayacak ama aynı yargıya sığınacak işine geldiğinde.
Sürekli bir mağdur hali bu oyunda çok puan demek. Zenci olmak, hizmetkar olmak milletine; "hapisten çıkış kartı" kadar mühim. Fakat bu milleti yerde tekmeleyen birine bile kıyamayacak başbakan her kimse bu oyunda. "toplum vicdanı" asla umursanmayacak! Zaten kimseyi "yedirmeyecek".
Resmi olarak 12 yıl, aslen 40 yıldır eş güdümlü çalıştığı hocaları, cemaatleri bir anda düşman ilan edecek. Gözünün önünde yapılaşan yapıyı fark edemeyecek ama yine de "Asrın Lideri" olacak.
"pişkinlik" çok işe yarar bu oyunda.
Zayıf hafıza da aranılan bir özelliktir başbakancılıkta.
Sürekli bir inkar hali de geçerli akçedir. Suçlamaları devamlı "operasyon, montaj, şantaj" gibi laflarla geçiştirecek ve unutturmaya gayret edecek. Kendi halkını fırçalamak, azarlamak özellikle çok artı puandır başbakancılıkta.
Diğer oyunların tersine; bu oyunda "mızıkçılık" altın bonustur.
Daha çok "temel kural" var. Ayrıca doğaçlama da yapılabilir. Sınır yok, limit yok.
Çünkü aslında "hakem" yok.
Başbakan aynı zamanda , "başbakancılık Türkiye versiyonunda" sadece başbakan da olmayacak. Kral olacak, halife olacak, peygamber olacak, doğum kontrol uzmanı, derebeyi, imparator, diktatör...
Ne lazımsa, kim lazımsa o olacak başbakan.
Dedim ya; kuralları başbakan koyacak.
Çünkü hakem yok. Demokrasi yok.
Eeeee? ne diyorsun? Oynayalım mı?

ANLAMADIM

anlayamıyorum.
Henüz 2 hafta önce, sadece 2 hafta , Soma Madenleri hakkında verilen araştırma önergesinin AKP'li milletvekillerince reddedilmesini...
anlayamıyorum.
"hedef 2023" diyen bir başbakanın 2014'e meydana gelen bir faciayı, 1800'lerin referanslarıyla "gerekçelendirmeye" çalışmasını, bu tragedyayı "normal gösterme" gayretini...
anlayamıyorum.
Yusuf Yerkel diye birinin, böyle bir zamanda, bu kadar acıya rağmen, herkesin cebinde bir kamera varken,herkes artık muhabirken, yerde yatan bir insana tekme atma cürretini, tekme atarkenki kararlılığını,suratındaki şeytanı ...
Bu şeytana verilen raporu, o raporu veren doktoru...
anlayamıyorum...
Aynı başbakanın, sadece sözlü protestolara katlanamayıp, şuurunu yitirip onlarca koruması varken üstelik, bir insanı darp etmesini,kendini "tutamamasını",içinde yaşadığı "Tanrı Kompleksinin" geldiği son noktayı...
anlayamıyorum...
Aynı başbakanın, darp olayından sadece dakikalar sonra kendisini protesto eden Soma halkını, Soma halkına şikayet etmesini, onları "ahlaksızlar, kendini bilmezler" diye aşağılamasını...
anlayamıyorum...
Aynı başbakanın, bölgeye kamyonlarla tabutlar gelirken, hala sandıktan bahsetmesini, "bunlara cevabı seçimde verdik" derken ki intikamcı yüz ifadesini,hıncını,kendi insanına olan nefretini...
anlayamıyorum.
Enerji bakanının, herkes "ışık yılında" yaşarken ve açıklama "sosyal medyaya" hemencecik düşmüşken; topu topu bir A4 uzunluğundaki açıklama resmi olarak yayınlandıktan 10 saat sonra bile "Şirketten gelen açıklamayı okumadım, bilmiyorum!" derken ki rahatlığını,genişliğini...
anlayamıyorum.
"DEVLET ERKANININ" zerre tozlanmayan takım elbiselerini, tayyörlerini...
anlayamıyorum.
Hala tek bir kişinin istifa etmemiş, görevden alınmamış olmasını...
Soma için üzülenlerin "ölü sevici" olarak tanımlanabilmesini...
DEVLET BÜYÜKLERİ (!) bölgeye geliyor diye bölgedeki en tehlikeli tek, tehlikeli canlı "acılı madenci yakınlarıyken" alınan "olağanüstü" güvenlik önlemlerini, bu uğurda gerçek insanların alandan, yakınlarından,umutlarından zorla uzaklaştırılıyor olmasını, bu süre zarfında "aksatılan arama7kurtarma çalışmalarını", kurulan hem mental, hem ruhsal hem fiziksel bariyerleri...
anlayamıyorum.
İnsanların "acılarını bile yaşamalarını", o insanlara çok görmelerini...
Neredeyse öldükleri için ölenlerin suçlanmasını...
RUHBAN SINIFTAN (!) gelen; "acınızı abartmayın ki, cennete gidebilsin yakınlarınız" zırvasını, buz gibiliğini...
anlayamıyorum.
"Madende toplam, kayıtlı kaç kişi vardı?" gibi net, temel bir soruya bile hala aynı netlikte bir cevap alamıyor oluşumuzu...
anlayamıyorum.
Saatlerce konuşulan ancak hiçbir şey söylenmeyen basın toplantısını...
anlayamıyorum.
"TOPLAMA KAMPLARINI" andıran fotoğraflarla, videolarla, VTR'lerle belgelenen sefaleti...
Buna rağmen tek bir geniş plan fotoğrafla, "maden mekanize edildi" diyerek hepimize, ama en çok cenazelere, adeta hakaret eden  şirket patronunu...
Hem "erkek evlat", hem de şirketin "CEO'su" Can kardeşin, tam da o günlerde sürekli Ankara'da önemli bir işi oluşunu...
anlayamıyorum.
Bu anlayamama işinde epey yol aldım ben.
Sen? sen ne vaziyettesin? sen anlıyor musun?
Ben baya iyi "anlayamıyorum".
Sonra işte...bir an...yine evde oturmuş hiçbir şeyi anlayamıyorken dedim ki;
"yunus, madem anlamıyorsun; yaz bari! Belki biri anlar; sana da anlatır".
Ben sana anlayamadıklarımı anlattım.
anlatabildim mi?

KARŞILAŞTIRMALI HUKUK

"Türkiye bir hukuk devleti değildir"
Buradan başlamalı bence Türkiye'yi anlamaya çalışmaya.
 "Sıfırlamak" lazım. Resetlemek şart.
Zorlandığımız yer burası. Anlayamadığımız yer. Ne kadar çalışırsak çalışalım idrak edemediğimiz konu bu: "Türkiye bir hukuk devleti DEĞİLDİR".
Aksini iddia etmek, aksine inanmak havalıdır. "Türkiye bir hukuk devletidir" demek iyi hissettirir insana kendini. Kendini alman, belçikalı, isveçli filan sanırsın.
Herkes,hayatının bir döneminde, sarışın olmak ister!
Lakin bu "Türkiye-Hukuk" ilişkileri yumağı, dev bir yanılgı, çok sistematik bir dolandırıcılıktır ülkemizde. Zira Türkiye bir hukuk devleti değildir. Tıpkı bir futbol ülkesi olmadığı gibi. Türkiye, "bir futboldan başka bir şeyin olmadığı ülkesidir" sadece.
Kağıt üzerinde, otobüsler, platformlar,tişörtler üzerinde,mitinglerde, herkesin aynı fikirde olduğu tartışma programlarında; yani şekerim, teoride evet; Türkiye bir hukuk devletidir. Ama teori dediğin şey uzaktır biraz insana. Gerçeğe uzak olduğu kadar uzaktır.
Bence bu "GERÇEKLİK BOMBASINI" birimizin, ya da belki de hepimizin ülkemizin üzerine atması lazım.
Bu bombadan yaralanmadan hatta ölmeden bu bomba yüzünden, yükün altında kalmadan öğrenemeyeceğiz.
Biz evde tüm hazırlığımızı, "Türkiye bir hukuk devletidir" dolandırıcılığı üzerine yapıyoruz. Sonra sokağa bir çıkıyoruz...
Bizim elimizde bir silindir var; fakat biz bu silindiri bir kare delikten geçirmeye çabalıyoruz.
Haliyle zorlanıyoruz. Sadece biz de zorlanmıyoruz. Silindir zorlanıyor, delik zorlanıyor...
Üzülüyoruz. Düşünüyoruz. Düşlüyoruz.
Türkiyeyi anlamaya çalışırken geçirdiğin zamanı düşünsene?
Kaç tane başka ülke anlardın o kadar zamanda?
Zorlanıyoruz.
Zihnimizdeki, ruhumuzdaki, moralimizdeki, canımızdaki kızarıklıklar hep bundan. Tahriş oluyoruz.
Bu yüzden işte; her şeye en baştan başlamalıyız.
Hukuk Devletini yeniden icat etmeliyiz.
1. ders: HUKUK DEVLETİNE GİRİŞ & KARŞILAŞTIRMALI HUKUK DEVLETİ

APTAL OLMA HAKKI

Geç mi kaldım acaba? Vaktim yok mu artık?
Aptal olmak için geç mi kaldım? salaklaşmak için vaktim yok mu?
30 mart mıydı son başvuru tarihi?
Aptal olmak, salak olmak benim de hakkım! Ben çok mu mutluyum böyle sanıyorsun?
Her şeyi "mesele" yaparken, umursarken, başkasının derdini sahiplenirken yorulmadım mı sence ben?
Yoruldum valla.
Tanımadığım insanlar için, görmediğim şehirler, kasabalar, köyler için dertlenirken yoruldum.
Tarih umursayan insanlarla dolu. Mühim insanlarla! Umursayan insan, mühim insandır. Oysa ben mühim filan da değilim. Herhangi biriyim. Tarih beni yazmaz mesela. Yazsa, ne yazacak ki zaten? Kısa yazar yazarsa da. Şöyle bir geçer üzerimden. Kabaca. Üzerimde durmaz. Basar geçer.
Başkasına faydam var mı, yok mu; onu dahi bilmiyorum çünkü ben.
İçim dışım "#" oldu.
Hiç değilse unutkan olmak için bir şans verin bana da!
"Unutkan" olmamanın, olamamanın günahı çokmuş. Lanetliymiş hiç unutmayanlar. Lanetmiş unutamamak.
Gerçeğe sırt çevirmek, sonra yalana yürümek lazımmış. Arkaya hiç bakmadan; hafızayı arkada bırakarak. Hafiften ıslık çalarak belki.
O "YENİ ÜLKEDE" bana da yer bulamaz mıyız? Bir kişiyim ben artık. Bencil, benci bir kişi.
İstenirse burcumu da bırakırım. Gerekirse koç burcu da olmam artık. Yeni biriyim ben. Yeni bir kimlik, yeni bir yüz, yeni bir algı vermezler mi bana da orada?
Yok mu bir "SALAK KORUMA PROGRAMI"?
Tek başımayım şimdi. Ailemi, arkadaşlarımı, ülkemi, mahallemi arkada bıraktım.
Hafızamın yanına!
Yeni biri olmak istiyorum. Aptal, salak ama mutlu biri. Duyularımı inkar ederek yaşamak istiyorum ben de. Görmeyeyim istiyorum.
Ama kör olmadan.
Duymamak istiyorum.
Ama sağır olmadan.
"cahil şımarıklığı" diyorum ben buna.
Ben de şımarmak istiyorum. Çok şey mi istiyorum?
Çok mu geç kaldım aptal olmak için?

ELMA SUYU

Ben Türkiye'ye 6 yaşımda geldim. 1983'te kesin dönüş yaptık. Babam çok kararlıydı. Ben dönüşümüzün kesin olduğunu çok sonra öğrendim. Bana kimse bir şey sormadı. Çocuklara çok şey sorulmaz zaten. Ben en küçüktüm ailede. Diğerleri aralarında fısır fısır bir şeyler konuşuyorlardı zaman zaman. Yakalıyormuşum onları ben meğer. Bundan da haberim yoktu. Çocukların çok şeyden haberi olmaz. Susuyorlardı yakalanınca. Onlar biliyormuş yakalandıklarını. Marcus bir üst sınıfa geçtiği için ben okul takımının kaptanı olacaktım o sene.
O sene döndük biz Almanyadan. Hayatımın en önemli yılıydı. Henüz 6 yaşımdaydım.
Uçağa bineceğiz diye kandırıldım. Ailem tarafından kaçırıldım bile diyebilirim. Gerçi , uçağa bindim. , haklarını teslim etmeliyim. İlk defa bindim. Bunun bir çocuk için ne demek olduğunu bilemezsiniz. O zaman beni kandırmak daha kolaydı. 6 yaşımdan beri, 1983'ten beri gitmeye çalışıyorum. O zamanki bahanem çocukçaydı: Elma suyu yoktu!
Elma suyu benim her şeydimdi sanki. O olmadan yapamaz gibiydim. Suyunu, elmanın kendisinden çok seviyordum. Beni elma suyundan ayırmak, gaddarlıktı. Yine kavuşmalıydık. Ona kaçmak zorundaydım. hem dönüşte yine uçağa binerdim. Sevmiştim ben uçağa binmeyi. Kulaklarımdaki ağrı hariç, sevmiştim. Uçaktaki ablalar çok iyi davrandılar bana. Hepsi aynı şeyleri giyiyorlardı. Bana ouyuncak bir uçak verdi bir tanesi. Onu da alacaktım kaçarken.
Bahanemin çocukça olması normal, çocuktum çünkü. 32 yıldır firar etmeye çalışıyorum. O kesin dönüşü geri almak, tersine çevirmek istiyorum. Büyüdükçe, yaşadıkça, yaşlandıkça, gördükçe abahanelerim de büyüdü benimle. Binlerce oldular. Beynimi de alıp göç etmek fikri bana hep güç verdi. Ben nereye gidersem, o da benimle gelecekti. Çoktan anlaşmıştık. İyi anlaşırdık zaten.
Sonra,günlerden bir gün...onunla tanıştım.
Uzundu. Öfkeliydi. Hınç doluydu. İntikam peşindeydi. Neyin öfkesiydi bu, neyin hıncı, kimin intikamı anlayamadım. Hala da anlamıyorum. "Acaba o da mı elma suyunu özledi? diye düşündüm.
Özellikle geçen yaz ilişkimiz sertleşti. Genelde parkta buluşuyorduk. Biber gazıyla tanıştım sayesinde. Copla, çevik kuvvetle, ölenlerle, yaralananlarla tanıştım. Çocuk olanları vardı ölenlerin, yaralananların.
Öğrenciler kör oldu. Öğrenciler komalık oldu.
Yüzbinlerce insanın gözü yaşlıydı 1 ay boyunca. Ama mutluydular. Zaten ağlamıyorlardı. Ağlamadan akan gözyaşı gördüm o yaz. Gaz çok yakıyor.
Mutluydular.
İnanmak mutlu eder insanı çünkü. Rahatlarsın inanınca. Üzerinden bir yük kalkmış gibi hissedersin inanırken. Tutanacak bir şeyler bulmak...tutunmak ne zordur bazen.
Hele yalnız değilsen! Milyonlarca insan, hep beraber inanıyorsan...Neleri kaldırırsın!
Milyonlarca insana olan bana da olmuştu o yaz. Artık bazı şeyleri kaldıramaz olmuştum.
Şaşırmıştım ben de. Kolay kolay bir bağ kuramadığım, parçası olamadığım, ait hissetmediğim o toplum, bana umut verdi. Tokatladı beni. Utandırdı önce...sonra çok gurur verdi.  Pek bilmediğim, var olup olmadığını dahi merak etmediğim, umursamadığım bir yönümle tanıştım o yaz kalabalıkların içinde tek başımayken: Meğer ben ne vatansever bir adammışım.
Kızıyorum çok o uzun adama. Planlarımı bozduğu için.
Beni bu kadar vatansever yapmaya ne hakkın var?
Ben istemedim bu kadar vatansever olmayı. Bana sordun mu? Bana "sen vatansever olmak istiyor musun bu kadar?" diye sordun mu? Zaten sen bana hiçbir şey sormuyorsun. Ben de sana sormadan oldum zaten bu kadar vatansever. Şimdi uğraş dur bakalım.
Kalmadı artık böyle şeyler. Böyle şeylere gerek kalmadı çünkü. Dünya kaynaştı, her yer birleşti, herkes tanıştı. Bu kadar ülkeyi sevmeler, bu kadar milli duygular kalmadı. gerek kalmadı çünkü. Hiç kalmadı demiyorum. hiç yok demiyorum. Bu kadarına gerek kalmadı diyorum. Zaman değişti diyorum. Çok değişti diyorum. Sen uyuyordun her halde zaman bu kadar değişirken.
Planlarım askıda, pasaportumu çekmeceye kaldırdım. Kalıyoruz. Beynim de benimle burada kalıyor bir süre daha. Sordum; ses etmedi, yüzünü asmadı.
Eksiğimiz çok hala. Çok eksiğimiz var. Çok geriden geliyoruz. Arka sıralardan bakıyoruz dünyaya. Bunları değiştirmek için kalıyoruz belki de. Önlerden bakmak için. Bir yere gitmiyoruz. Ben, o, öbürü...Gitmiyoruz.
Artık elma suyumuz da var.