MİKRO TÜRKİYE

Üstelik bu bizim petrolsüz halimiz. İyi ki petrol yok bizde. Bizi petrolden Allah korumuş. Petrol de olsaydı Türkün, Türkiyenin elinde...olabilecekleri düşünmek bile istemiyorum.
Bugünden daha pis, daha hoyrat, savruk, cahil, şımarık, analitikten uzak, saygısız, bencil, gelişime dirençli, estetikten yoksun olabilir miyiz diye düşünüyorum zaman zaman.
Korkuyorum! Bunu başarabilecek olmamızdan korkuyorum! Potansiyelimiz ve çirkine, avama olan düşkünlüğümüz korkutan beni. İstersek çıtayı buradan çok daha aşağı koyabiliriz.
Umarım istemeyiz. Umarım bu düşük seviyemiz hepimize yeter. Umarım daha da aşağıları hedeflemeyiz.
"Yeni Türkiye" bunu yapabilir çünkü. Yapabileceğini her gün görüyor,yaşıyorum.
Her gün yeni bir şeyden korkuyorum.
Mikro Türkiye.
Petrolden korumuş bizi Allah. Çok şükür!
İlkokul mezunu olması yeter bir kişiye, olup bitenlerin "tuhaf" gelmesi için. Okuma yazma bilmek yeter fark etmek için her yeri saran "anomaliyi". Ülkeye hakim olan hoyratlığı, savrukluğu, özensizliği çıplak gözle saptayabilir insan. Özel araç-gereçlere ihtiyaç yok "gerçeküstülükleri" tespit etmek için. Ülkemizde,sadece son 12 yılda değil, son 50 yılda belki; boşa harcanan para ve zamanla 3 tane orta avrupa ülkesi yapardık. Bunların 2'sini de sokardık AB'ye.
Müslüman da olsalar; sokardık.
Ülkemizi "makro" düzeyde anlamak için önümüzdeki mikro örneklere bakmak gerek.
Mesela FUTBOL. Mesela futbolumuz.
Mesela İzlanda-Türkiye maçı. Futbolumuzun içine düştüğü hali, "mikro ölçekte Türkiye" diye tanımlayabilirim ben. Maç öncesi, sırası ve sonrası...
Mikro Türkiye.
Maçtan önce küçümsenen,alay edilen hatta ezilen bir rakip: İZLANDA.
Yine üstünü başını DEV AYNASINDA düzelten bir TÜRKİYE.
İstatistik, veriler,bilgiler sadece sporda değil; her alanda doğru okunması gereken şifrelerdir.
Son maçımızdan önce 7 kez karşılaşmışız. 4 kez İzlanda, 1 kez biz kazanmışız. Şimdi durum 5'e 1 oldu.
Bu istatistiği, bu verileri,bu bilgileri; "RAHAT KAZANIRIZ" diye okuduk biz. Biz hala "daha iyi takımız". Hiç umursamadık yine bilimi. Bu umursamazlığa "duygusallık" diyoruz biz. Kaosu "enerji" sanıyoruz.
Mikro Türkiye.
Rakip son 3 yılda 100 basamaktan fazla yükselmiş FİFA sıralamasında. Dikkate almadık. Almayız!
Yanardağ daha önemliydi bizim için. Yanardağ daha "magazin" çünkü. Hikayesi daha sürükleyici. Bir de nüfusuna epey takıldık İzlanda'nın! "Nüfüsa" çok takılıyoruz biz.
Biz her yıl düşüyoruz o sıralamada. Ne önemi var! FİFA kim? UEFA zaten kulüp takımlarımızı bitirmek(!) istiyor! Üstünde durmadık yine "gerçeğin".
Mikro Türkiye.
Biz belgesel değil; roman seviyoruz. Bilim-kurguya düşkünüz. Gerçekle kurguyu ayırt edemiyoruz. Etmiyoruz! İnadına! Gerçek "işimize gelmiyor" hiç. Gerçeği bükemiyoruz çünkü! Ama kurgu elimizde! Ne istersek o oluyor elimizde kurgu! Kurgucuyuz çünkü. Olanı değil; olmasını istediğimizi anlatıyoruz. işte bunlar hep kurgu.
Mikro Türkiye.
Türkiye Futbol Direktörümüz Fatih Terim, maç analizinde(!), "rüzgar durdu 2. yarı" diyor. "Maç bitince yeniden başladı" diye de ekliyor yüzünde hınzır bir gülümsemeyle. Çünkü o Fatih Terim! Ondan hiçbir şey  kaçamaz! Rüzgar da hesap verecek ona! Onun kendi adını taşıyan stadı, statları var! 2 tane! Rüzgar kim? Onun var mı statları?
O TÜRKİYE FUTBOL DİREKTÖRÜ. Maaşın yarısı ünvana gidiyor zaten. Aylık 400 bin lira normal bence. Hatta az! (bayramlarda ve 3 ayda bir, çift maaş da olmalı)
Mikro Türkiye.
"TRAFOYA KEDİ GİRDİ"
"RÜZGAR KESİLDİ"
Mikro Türkiye.
TFF elinden geleni de yapıyor oysa Türk futbolunu kalkındırmak için. YABANCI OYUNCU SAYISINI formülize ediyor. Henüz formülü tek seferde söyleyebilen bir kişiye rastlamadım ama ben. Zaten 6 ay sonra değişecek. Temelsiz çünkü.
Mikro Türkiye.
Kaybedilen bir başka sezon, bir başka yıl, bir başka servet olacak bu da. Avrupada başarısız geçen, hem milli takım hem kulüp takımları düzeyinde kaybedilen bir sezon.
Mikro Türkiye.
Garanti edebilir mi TFF bu yabancı oyuncu kuralının önümüzdeki 10 yıl boyunca değişmeyeceğini? 10 yıl gereken en az zamandır zira sonuç almak adına. Söz veriyor mu TFF? Bu "son karar" mı? Karar stabil mi? Sonraki federasyon başkanı,yönetimi bu "RADİKAL" uygulamayı devam ettirecek mi? İstikrar olacak mı?
Bir kararı, "atılımdan" ayıran şey istikrardır zira. İstikrar da "kararlılıktan" beslenir.
Bu güvence altına alındı mı? Sanmıyorum.
Mikro Türkiye.
Yarın sabah her şey değişebilir. Hiçbir işe yaramayacak bu "Yabancı oyuncu kısıtlaması". Çünkü ZEMİNSİZ. Tek sonucu; BAŞARISIZLIK, ZAMAN & PARA KAYBI OLACAK. Türk "topçusu" kendini 2,5 milyonu garanti para, maçı başı da 20 bin euroluk oyuncu sanmaya devam edip, kanacak kendine. Kandıracak! Üstelik vergi de vermeden yapacak bunu. TFF, futbolcu sendikası olmaktan öteye geçemeyecek.
RİVA TESİSLERİ eşsizmiş ama!
Öte yandan statlarımızın zeminleri ortada. Tarlalarda oynanıyor futbol ülkemizde. Statlarımız "iskambil kağıtlarından". Sadece fikirsel bir "zeminsizlikten" bahsedemeyiz.
Mikro Türkiye.
Unutmadan sevgili TFF! Başarısız, üstelik ÇOK BAŞARISIZ ve de HİÇ UMURSAMAYAN TAKIMLARIN TARAFTARI OLMAZ! Boşuna "proje(!)" filan geliştirmeyin.
Mikro Türkiye.
"Futbol lisesi" projesi, İmam Hatiplerle eşgüdümlü mü olacak acaba?
Mikro Türkiye.
Her alanda problem aynı: ALTYAPISIZLIK. Denetimsizlik, plansızlık, programsızlık, zeminsizlik, savrukluk, hoyratlık, şımarıklık, küstahlık, cürret, cehalet, estetiksizlik, iletişime kapalılık, bencillik, umursamazlık, sığlık...Bunlar alt kümeler.
Ana küme: GENETİK.
Mikro Türkiye.
Hedef şimdi ÇEK maçı olmalı. Kamp, kadro, bilimsellik, motivasyon, ülke sevgisi, profesyonellik, spor, başarı filan hepsi boşuna. Tek taktik var: AÇIK ÇEK!
Paraya "inanırız" biz en çok.
Mikro Türkiye.
Paraya taparız.

DOĞUM GÜNÜ AŞURESİ

Dün doğum gününmüş. Unutmadım. Çünkü bilmiyordum. Zaten hiç hatırlamayacaktım. Çünkü bilmiyordum. Bilmeden bir şeyi hatırlayamazdım. Unutsaydım...O kötü olurdu işte. Çirkin olurdu o! Benim için yani. Biliyor olurdum çünkü o zaman doğum gününü. İnsan bildiği şeyleri unutabilir ancak.
Biliyor ve unutuyor olurdum.
Yine de üzüldüm ama unuttuğum için doğduğun günü. Kızdım bana. "Bilseydim keşke" dedim doğum gününü. Bilseydim ve hatırlasaydım.
Kızdın mı?
Keşke öldüğün günü de hatırlamasam! Bilmeseydim keşke o günü! Hiç olmasaydı!
Biliyorum ve unutamıyorum.
Ben o 2 günün arasındaki günleri, senle olanlarını seviyorum. Onlardan çok hatırlıyorum. Bir tanesi "aşureli".
Aşure getirmiştin bana bir kere. Sabaha karşı 4 müydü? Nişantaşından Fulyaya gelmiştin. Yürüyerek. Elinde aşure. Ben yerken, sen koltukta oturdun. Yerken seyrettin beni. Sonra gittin. Kaseni de aldın giderken.
"Güzel olmuş!" dedim ben sana. Sen bana bir şey sormadın. Gülerdik aşureye. "İçinde nohut olan tatlı!" derdik. En çok da nohutlarını severdim ama ben. Zaten her fırsatta , her şeye gülerdik. Bugünün tarihini bile bilmiyorum Defne. Bugün de başkalarının doğum günüdür muhakkak.
Bugün, bugünün tarihine gerek duymadım hiç. Evden çıkmadım hiç bugün. Evde klima var. Gürültülü ama. Kızardın sen olsaydın klimaya. Ben de kızıyorum.
Biz aynı şeylere kızardık.
Ama soğutuyor da bir yandan gürültü yaparken. Ev serin ve gürültülü.
Kızardın ama yine de sen olsaydın.
İnsan evde neden o günün tarihine ihtiyaç duysun ki? Evde pek işe yaramaz tarih filan.
Benden bir yaş büyük olacaktın dün. Aramızda kalırdı bu ama, merak etme.
Kızdın mı? Doğru söyle?
Ben sadece annemin doğum gününü biliyorum. O da 1 mayıs diye. Sen zaten biliyorsun ama doğum gününü bilmediğimi. Annemin doğum gününü bilmediğimi de biliyor musun?
Bugün 3'üymüş. Az önce gördüm.
Evdeyim hala.
İyi ki doğdun Defne!
Keşke ölmeseydin! Aşure yapsaydın...Gülseydik yine.

MOR İNSANLAR

yazı sevmiyorum. İyi yüzemediğim için belki de.
Yaz benim mevsimim değil. Yavaş çünkü. Ağır.Sıcaktan belki de.Bir uyuşukluk mevsimi yaz. Herkes, her şey yavaşlıyor. "Duran" şeyler var hatta. Ben sevmiyorum duran şeyleri. Kendimde durmuyorum kolay kolay.Pelte gibi oluyor insanlar yaz olunca.Sıcaktan belki de.Zaten çok hazır insan pelte olmaya. Bahane lazım sadece. O bahane uzun sürüyor.
Suçu yaza atıyor insan. Zaten o kadar hazır ki herkes suçu başkalarına, başka şeylere atmaya. Alışamadım buna hala. O kadar insan tanıdım, hala alışamadım. Tanıdığım bir çokları, hayal kırıklığı zaten. Baştan sona, ayaktan başa hayal kırıklığı.
Ben sıkılıyorum tatilde çok. Güneşlenirken sıkılıyorum. Çok sıcak oluyor güneşlenmek.
Gölgesi bile 40 derece yazın.
İş gibi güneşlenenler var. Yanmayı seviyor onlar çok. Mor oluyor onların rengi. Onlar bronz sanıyor.
Suçluluk duyarım ben tatilde. Başka bir şey yapmamak ya tatil biraz da; ondan herhalde. Tatilde tatil yapar insan. Ben sadece tatil yapamıyorum. Hakkım yok sadece tatil yapmaya. Başkasının tatilini çalıyorum sanki tatil yaparken.Kendime acıyorum güneşlenirken. Canım da acıyor öte yandan. Buruşuyorum. Buruşuk bir insan oluyorum.
Sıcaktan belki de.
Mor insan olmak istemiyorum ben.Vitamin olarak seviyorum ama güneşi. En iyi avuç içinden alınırmış güneş vitamini. Bazan avucuna sığarmış gibi geliyor mu sana da?
Güneş tutarlı. Hep orda. Sen görsen de, görmesen de asılı bekliyor seni. Birileri mutlaka görüyor onu. Her şey sırayla.
Ben kışı severim. Yaz da bilir bunu.Soğuk severim ben. Yaz soğuk değil.Soğuk dirençtir. İnsanı uyarır. Dürter.Kıştır benim mevsimim.
İyi yüzemem de ben. Acıklı olurum suda. Suya yakışmam pek. Karada daha iyiyim.
Kış yaz kadar uzun sürmez. Durmaz insanlar, işler kışın. Çok kar bazen.asfalt donar. Buz kayar.
Bir zincire bakar hareket. Hızlıdır kış.
Tabi eğer ayı değilsen. Ayılar uyur kışın. Hiç çişe kalkmazmış ayılar uyurken.
Sevmiyorlar acaba kışı ayılar? Kürkleri de var oysa. Kışın en havalı hayvanıdır kürklü olanlar.
Soğuğu severim ben. Üşümektir canımı sıkan.
O da iyi, kalınca bir paltoya bakar!

ÇIPLAK YÜZMEK

Yalnızlığıma düşkünüm. Epey düşkünüm hem de.Daha iyi biri oluyorum yalnızken. Ya da daha kötü.
Yalnızlığın en güzel tarafı da bu: Kimseye hesap vermiyorum yalnızken.Kollarım yalnızlığımı ben. O da beni kollar. Ona özel zaman ayırırım. Yalnız kalmak için çaba harcarım. Zaman ararım. Zaman bulurum.Zaman yaratırım bulamazsam da yalnız olmak için zaman bulamazsam.
Herkes biraz mucittir. Hayat yapar bunu. İnsanı mucit yapar hayat.
Yalnız "kalmaktan" çok; yalnız "olurum". Bilerek. İsteyerek.Kimseye zararım dokunmaz yalnızken. Kimseye acı vermem. Kimseyi üzmem.Kimseyi ağlatmam. Kendim ağlarım gerekirse. Gerekir bazan.
Konuşuruz biz. Dertleşiriz. En güzel kahve, kendinle içtiğin kahve değil midir?
Aramızda hallederiz her şeyi.
Kimseyi sokmayız aramıza. 3. birine yer olmaz yalnızken.Sesli konuşuruz. Soru sorarım, cevap verir. Bazen yer değiştiririz. Cevap veren ben olurum.Dürüst bir şeydir yalnızlık. Dürüst çok az şey kaldı.
İnsan kendini kandıramaz. Kandırdım sanar ama kandıramaz.İnsan kendinden ne kadar uzağa gidebilir ki?Kendini geçip gidebildiğin bir hız icat etmediler daha
Kendine yalan söyleyemezsin yalnızken. Denersin. Ama olmaz; yapamazsın. "Yaptım" sanırsın. Sonra en beklemediğin anda bulur seni. Uyumadan hemen önce mesela. Karanlıkta. Karanlıkta görür yalnızlık. Daha çok görür hatta. Daha hızlıdır karanlıkta.Söylesen de yine kendin yakalarsın kendini.
Hiç sıkılmam ben yalnızken. Sıkılmayız biz.Susarız en fazla.
"Niye susuyorsun?" demeyiz. Susmaktan sıkılınca konuşuruz. "Ne çok konuştun!" demeyiz çok konuşursak. Ya da deriz. Ve bu kimseyi ilgilendirmez.
Aramızda çözeriz her şeyi.En saf, en rafine halidir insanın yalnızlık.
Çıplak yüzmek gibidir. Ay ışığında. Zaten insan niye giyinik yüzer ki?
En korunaklı yeridir kişinin yalnızlığı. En güvenli ülkesi.
Kimse bulamaz onu orada.

GERÇEK İYİ

İyilik yapmak, kan vermeye, organ bağışlamaya benzer. Verdiğin kanın, bağışladığın organın kime gideceğini hesaplayarak kan veremezsin, organ bağışlayamazsın. Senin değildir artık o kan, o organ.

Belki bir hırsıza vermişsindir kanını. Belki bir tecavüzcü kabul eder bağışını. Sen bunlarla ilgilenemezsin. Sen bunlarla ilgilenmemelisin. Sana düşen; kanını vemektir. Senin yapacağın şey en fazla organlarını bağışlamaktır. Gerisine karışamazsın. Gerisine karışmamalısın. 

Karşılığında huzur alırsın azıcık. Vicdanın rahatlar biraz. 

Kim bilir; belki sen de kötüsündür. Kimin kan vereceğine, kimin organlarını bağışlayacağına karışabilir misin? Kimi zaman en büyük bencilliktir kan vermek, organ bağışlamak. Tam tersi gibi algılansa da. Tam aksi söylense de.

Kendi vicdanını kendi kanınla temizlersin. Bağış sana gider aslında. 

İyilik yapan biriysen, iyi biriysen; iyi olmak dışında yapabileceğin bir şey yoktur. Hesap kitap yapamaz gerçek iyiler. Matematikleri kalpleri kadar iyi değildir. Zamanlarını iyiliğe ayırırlar.

Ticareti olmaz iyiliğin. Rant olur o. Menfate olur. İyiliğin en çirkin halleridir bunlar. Tüccar olamaz gerçekten iyi olanlar. 

Senin muhattabın "iyiliğin" kendisidir, gerçek iyi olmak istersen. İyiliği kimin için yaptığını, yaptığın iyiliğin gittiği yeri umursamazsın. İyiliğin gittiği kişi onunla ne yapar, onu nasıl kullanır buna aldırış etmezsin gerçek iyi olmak istersen eğer. İyilikten bir karşılık beklemezsin. 

Tek taraflıdır çoğu zaman ilişkiniz. 

İyilik sana döner mi, dönmez mi, umursamazsın. Camda beklemezsin. Kulağın telefonda, gözün televizyonda olmaz iyilikten sonra. Belki bir yorgunluk olur ama. İyilik yorar insanı. Omuzlarına hafiten bir yük biner. Huzurdur yükün adı. Sonra hemen alışırsın o yüke. Yük hafifler zamanla sen iyi oldukça. Daha çok yük biner omuzlarına, sen hafiflersin. Yüke alışır; bağlanırsın. 

İyilik kanına bir girdimi...

Koşarsın omuzunda, sırtında yüklerle. Dağ tepe tırmanırsın.

Aslında sen bir şey de "yapmazsın". Sen "iyilik yapmazsın" aslında. Gerçek iyilik "yapılmaz". Kendi kendine olur "iyilik". Olduktan sonra da seni hiç ilgilendirmez. Senle bağını koparır. Sadece vücudunu, aklını, kalbini kullanmıştır "olurken". Sen kuluçkadasındır. Zamanı gelir; seni terk eder, gider. Sesini çıkarmazsın. 

Koşarsın. 

Aklın arkada kalmaz koşarken eğer "gerçek iyisen". Sadece koşarsın. Aklın arkada kalırsa yavaşlarsın. Yavaşlarsan; sana gelmez artık "iyi". Seni kullanmaz artık. 

Yavaşlarsın. 

"Herkes" olursun. Herkes gibi yavaşlarsın. En son ne zaman arkasına bakmadan koşan birini gördün?

Denersin sen de "gerçek iyi" olmayı. Herkes dener. Herkes başardığını, "gerçek iyi" olduğunu sanır. Hızına kimse bakmaz. Sorsan; hepimiz peygamberiz.

Ben de denedim. Deniyorum. Ama olamıyorum. Bazen yaklaşıyorum. Koşar gibi oluyorum.

Sonra "arkama bakıyorum".

Önüme döndüğümde; "Herkes" oluyorum.

KAMASUTRA

Her gün bir şeylerin "DOZU" artıyor ülkemizde. Her gün bir şeyler "SERTLEŞİYOR".
Mesela her sabah içtiğim kahve!
Her sabah içtiğim kahvenin dozu artıyor ülkemizde. Her sabah sertleşiyor kahvem.
Başka türlü uyanamıyorum.
Kafein hapına mı başlasam?
Direkt burundan mı çeksem kafeini?
Kahveyi direkt damardan mı alsam?
Beynimi daha hızlı uyarmak,uyandırmak için yeni yollar bulmalıyım.
Uyuşturmak için ellerinden geleni yapıyor çünkü birileri beynimi.
Beni "oyalıyorlar". Kandırmaya çalışıyorlar.
Her gün kutudan, o karanlık kutudan yeni bir şey çıkarıyor birileri.
Kutudan en son çıkan; "TOPLULUK İÇİNDE KAHKAHA ATAN KADIN, İFFETSİZDİR" önermesi.
Bu zihin açıcı, izleyenleri hayrete düşüren, ödünü patlatan bu ilüzyonu kutudan çıkaran da MUHTEŞEM ARINÇ!
Gösteri devam ediyor.
Ve maalesef gösteri çok sahici. Ciddiler.
Tüm olanların,söylenenleri,yaşanan ve yaşatılanların "Büyük Planın"  uzantısı olduğunu düşünüyorum.
"HEPİMİZİ DELİRTME PLANI".
Amaç, ülkeyi akıl hastalarıyla doldurmak.
"Yeni Türkiye" dedikleri; TIMARHANE olmasın?
"Büyük Plan" devrede. Saat gibi işliyor. Her gün, her saat yeni bir hamle görüyor,duyuyoruz. Hepimizi çaresiz, hareketsiz bırakan hamleler. Felç olduk çoktan. Beynimizden aşağısı felç!Kıpırdayamıyoruz. Olduğumuz yere çivilendik. Buna rağmen zamanda 1500 yıl geriye gittik. Bu nasıl başardık?
Bir insan böyle bir şeyi niye söyler? Bir insan, bir bayram günü, 2014 yılında neden "Topluluk içinde kahkaha atan kadın iffetsizdir" der? Konu buraya nasıl ve neden gelir? Hangi ihtiyacın, yokluğun, sorunun cevabıdır bu?
Bu cevap zaten başlı başına bir sorundur.
Sorunnun kendisi olanlar; hiç bir sorunu çözemezler.
Sorun bu.
Böyle bir önerme nasıl "açıklama" olur. Zaten aslında bu bir "önerme" de değil. Bu bir "zırva".
Böyle bir şeyi, bir devlet adamı, bir devlet büyüğü, bir siyasetçi, bir bürokrat, aklı başında herhangi biri nasıl "açıklar"?
Herkesten önce, her şeyden önce bunu kendine nasıl açıklar akıl sağlığı yerinde olan biri?
Bunları gerçekten soruyorum. Anlamak için. Anlatmak için.
Anlamak için sorar insan. Bazen de anlatmak için.
Bazı sorular cevaptır.
Ben 38 buçuk yaşımdayım. Heteroseksüelim. Epey heteroseksüelim üstelik. Kadına çok büyük zaafım var. Hayatımda büyük bir yeri var kadınların. Hayatımın en önemli insanı bir kadın.
Sağlıklıyım. Epey sağlıklıyım. Aşırı sağlıklıyım üstelik.
Bekarım. Epey bekarım. Aşırı bekarım. Bu kadar bekar olmaya gerek yok aslında.
Günde 2 saat filan uyuyorum. Geri kalan 22 saat içinde, ben bu kadar aklıma düşürmüyorum "Kadını ve seksi".
Çünkü sağlıklıyım ben. "TAMAMIM".
Bu kadar çok seks ve kadına ayıracak vaktim yok çünkü. Ve ben bir ülke, bir millet, bir devlet de yönetmiyorum üstelik.
Üstelik ben işsizim. Hiç işim yok.
Çok vaktim var. Lakin hiç boş vaktim yok.
Vakit 2014 oldu.
Çoğumuzun haberi yok!

NOT

Bir gün evden çıkman gerekir. Hızlıca. Sanki bütün dünya seni beklermiş gibidir telaşın. Dünyayı bekletmek istemezsin.
O yoktur evde.
Küçüksündür daha. Gençsindir.
Kulağını yeni deldirmişsindir. İşin aslı; kulağını kendin delmişsindir, buzla uyuşturup; iğne marifetiyle kendin delmişsindir kulağını. Ona söylemezsin ama bunu. Kulağın ve senin aranda soğuk bir sırdır bu.
Zaten kulağının delinmesine yeterince kızmıştır.
Yine de; "yakışmış" der, öfkesi hafifleyince. Kıyamaz çünkü sana, kulağına, saçının bir teline kıyamaz. Onun işi budur.
Evden çıkman gerekir delik kulağın ve berbat küpenle.
Not bırakırsın.
Cep telefonu filan hayaldir o zaman. Bilim kurgu filmlerinde görürsün. Uçan arabalarla beraber.
"Kadiköy'e gidiyorum. Akşam yemeğine bekleme" yazarsın. Sonuna da bir "seni seviyorum" eklersin. Bunu ilk kez yapıyorsundur. Utanırsın. Kimse gördümü acaba utanırken diye merak edersin.
İçinden gelmiştir. Gülümsersin. Nicedir söylemek istersin ama söyleyemezsin bir türlü. Bu kez, bu fırsatı kaçırmak istemezsin. Belki de sırf bu yüzden yazarsın notu. Belki de sırf bu yüzden Kadıköy'e gidersin. Not...Kadıköy...Belki de hepsi bahanedir senin için. Notu yazarsın, masaya bırakırsın. Kaçıverirsin evden...Nottan...Gülümseyerek kaçarsın. Bir deney yapmışsındır. Sonucunu beklersin.
Kadıköy'e gidersin. Aklın nottadır. Kadıköy aynıdır ama not değildir. Daha önceki notlarına benzemez. Dediğini yaparsın; yemeğe gelmezsin.
O yine bekler seni. Sana bir tabak yemek ayırır. İşi gücü sensindir.
Aradan zamanlar geçer. Yemekler yenir. Kadıköylere gidilir.
Bazı yemekler kaçar; bazılarına yetişilir.Sonra bir gün odasında bir şey ararken bulursun kendini. Başucundaki çekmeceyi açarsın.Notu görürsün. Gülümsersin. En sahici halinle gülümsersin.O da gülümsemiştir; hissedersin.
O hep sahicidir bilirsin.
O sana "yavrum" der; sen ona "ANNE" dersin!