FİTBOL

Bu bir futbol yazısıdır . Futbolla ilgilli bir yazıdır bu. Bundan dolayı da basittir . Zira futbolun kendisi çok basit bir spordur . En basitlerinden biridir hatta . Yanlış bilmiyorsam beraberlikle bitebilen tek takım sporudur . Futbol bir takım sporudur . İki takım oynar . Kurallar çok basittir . Bu yüzden milyonlarca insan satranç yerine futbol oynuyor, ya da oynayanları izliyor . Kazanınca kazanıp , kaybedince kaybediyor o milyonlar. Ben o milyonlar içinde yokum. Maç bitince, maç  biter bende. Karısını , kocasını tuttuğu takıma göre seçen insanlar tanıyorum fakat ben. Hepimiz tanıyoruz . Kızı vermiyorlar damat , kayınpederin tuttuğu takımı tutmuyorsa . İnsanlar eşlerinden boşanıyor , siyasi görüşünü esnetiyor , vatandaşlıktan vazgeçiyor , tuttuğu takımı tartışmıyor bile . Ülkeler futbolla yönetiliyor , gündem futbolla sarsılıyor . Dünya futbol topu kadar yuvarlak aslında. Hangisi hangisinin etrafında dönüyor, hangisi hangisinin uydusu emin değilim. Beraber dönüyorlar işte. Zengin , fakir , uzun ,kısa , aptal , akıllı , müslüman , yahudi hiç farketmiyor futbol için .
Güzel spordur futbol . Spor olarak futbol güzeldir. Heyecanlıdır . Hele top da seninse, hep oynarsın . Pratiktir: İki taş bir kale oluverir . Herkesedir futbol . Herkes futbolu bilir . Futbolu konuşur . Futbol kendini konuşturur aslında . Şeytan tüyü vardır futbolun .
Basit bir oyundur futbol .
Üç korner bir penaltıdır . Beşte devre onda biter . Rekabetle bir çoğumuz mahalle maçlarında tanışmışışızdır . Topumuzu kesen komşularımız bile olmuştur . Camlar , okullar kırılmıştır futbol için . Bir anne gibi , bir baba kadar karşılık beklemeden sevmişizdir futbolu . 'Pazara kadar değil , mezara kadar ' demişizdir .
Erkek sporudur futbol ama kadınlar da oynar . Kuralları çok basittir . İki takım oynar . 11'e 11' oynanır . Topla oynanır . Bazı kaynaklarda top , meşin yuvarlak olarak geçer .Kaleci file bekçisidir aynı kaynaklarda. Hakemler olur . Hakemler küfür yer bazı ülkelerde.
Kaleler vardır . Japonu bile vardır kalelerin. Amaç topu kalelerin içine atmaktır . Buna gol denir . Gol , futbolun en güzel meyvesidir . Başka da meyvesi de yoktur . Tavsiye edilen zemin çimdir fakat zaman zaman toprak , kum , halı ve hatta beton üzerinde de oynanır .
Taraftar için oynanır futbol. Hiç kimsenin izlemediği maçlar da olur yıne de.
Futbol basit bir oyundur. Oyundur sonuçta. Kazanırsa tuttuğun takım sevinirsin, geçer.
Kaybederse üzülürsün. Yine geçer.
Manyak yapmasın seni futbol. Oyna fubolla. Kara deliklere çekmesin seni, çekemesin. Esiri olma. Bu kadar ciddiye alma.
Oyundur futbol. Senin oyunun!
Top senin!

GEÇ KALDINIZ

Bırakın öleyim. Bitti işte. Ben hazırım. Siz niye değilsiniz?
Çekin fişi.
Neden korkuyosunuz? Kaçtığınız bir şeyler mi var? Sorumlu olmak istemiyorsunuz. Geceleri rahat uyumak istiyorsunuz.
Sizi boğan vicdanınız mı? Korkakalar! Ölümümü üstlenmek istemiyorsunuz. Artık çok geç! Öldürdünüz bir kere! Bin kere! Yine yapabilirsiniz! Bu sefer yüzünüze vururum ama. Tokat gibi..
Katil olmak istemiyorsunuz. Cellat değilsiniz siz. Çaktırmadan öldürenlerdensiniz.
Beni çok seviyorsunuz. Öldürecek kadar çok!
Ölüm bana hiç yakışmıyor değil mi? Ölümü konduramıyorsunuz bana. Bana doyamadınız daha. Benimle geçecek her saniye bir ödül sizin için. En sevdiğiniz amcanız benim. En sevdiğiniz dayı, kardeş, abi, abla, teyze, hala benim. Benim gibi koca görmediniz. Eşlerin en güzeliyim ben. Süper babayım, annelerin annesiyim. Tamam, kabul. Zor bir şey istiyorum sizden. Sindirmesi, kabullenmesi zor. Takdir ilahi olsun istiyorsunuz. Ecelimle öleyim istiyorsunuz.
Hala anlamadınız! Ecelim sizsiniz!
Zamanın akışına, kadere, ecele müdahale etmekten çekiniyorsunuz. Elleriniz kirlenmesin istiyorsunuz.
Ölüm zaten çok karmaşık.
Geç kaldınız. Hep geç kaldınız.
Elleriniz temiz belki ama...
Geç kaldınız.
Korkak, aptal, ikiyüzlü. adi ve kaypaksınız.
Geç kaldınız...

RAF

İnsan depresyona yatkındır. Kimse sevmez belki depresyonu ama çok itiraz da etmez. Kolay bir yerdir orası. Gitmesi,kalması kolaydır. Morali çabuk bozulur insanın. Hep hazırdır mutsuzluğa. Dramatiktir. Raf ömrü azdır insan moralinin. Süt gibidir insan.
Sevgilisi bozar insanın moralini. Eşi bozar, ailesi sıkar canını. Patronunu sevmez mesela hiç, Patronu bozar moralini insanın.Gider arabasını çizer, lastiklerni patlatır.Tuttuğu takımı çok tutar, çok sever, çok tuttuğu, çok sevdiği takımı üzer insanı.
Bir maçtan sonra günlerce evden çıkmayan insanlar tanıyorum maalesef.
İnsan hemen adapte olur depresyona. Yerleşir oraya. Hasta olmayı severiz aslında. Çok şey olur depresyona sokan insanı. Fakat bir ülke, yaşadığı ülke insanı depresyona sokar mı? Bunu yapmaya hakkı var mı bir ülkenin insanına?
Ülke-Vatandaş ilişkisi böyle hastalıklı kurulur mu?
Neden kurulsun? Ne gerek var?
Vatandaşın, ülkenin insanı ile bu kadar yüz-göz olması normal değil. Görevler çok belli aslında çünkü. Sistemler çoktan kurulmuş. O sistemleri çalıştırmak, denetlemek; o sistemlerden maksimum verimi almak ülkenin görevi. İnsan da kurallara uyacak, kanunlarda kalacak, çalışacak, vergisini ödeyecek...
"İdeal ülke-vatandaş ilişkisi" bu kadar kalmalı.
"İdeal" ülkede elbette. Bizim ki "Kartondan".
Fireni patlamış, yokuş aşağıya giden bir ülkede "ideallerden" bahsedemiyoruz. Yol hem yokuş aşağı, hem virajlı... Ayrıca sağnak var. Hatta kar! Hatta buzlanma var!
Ve üstelik karanlık!
Çok karanlık!
Yaz için plan yapma bence. Erken rezervasyonlarını iptal et. Kuru gıda koy eve. Bol bol da su.
Tek kelime işsizlik, yoksulluk, ekonomi konuşmadan siyaset yapanları izliyoruz biz onun yerine. Sirk izler gibi. İnsanlı bir sirk izler gibi. "İşsizlik rekor üstüne rekor kırıyor, bundan daha yoksul olamayız, ekonomi çöktü!" diyemiyoruz. Kimse tek kelime etmiyor "gerçek" mevzulardan.
Konuşulanlar, konuşanlar demode. Demogoglar sıkıcı. Çok sıkıcı hepsi! Çok! Epeydir yeni bir şey duymuyorum kimseden. Heyecanlanmıyorum nicedir. Hep bir dedikodu, hep bir hikayeler, hep bir masallar...
Çocukken bu kadar masal dinlemedim ben.
Oyunlar oynuyor hep birileri üzerimize. Lobi delisi olduk. Almanya bizi kıskanıyor filan...
"Almanya bizi kıskanıyor" diyen, hiç "Almanya" bimiyordur. Ve aynı zamanda "zeka geriliği" vardır o kişide.
Hastadır o.
Çözümü "delikanlılıkta" arar olduk. Herkes bir kabadayılık peşinde. Jargon çürüdü. Bilimsellik, entelektüel kaygılar upuzakta! Minik birer nokta oldu bunlar artık bizim için. Göremiyoruz bile.
Ülke kocaman bir kahveye döndü. Ekonomisi, sağlığı, eğitimi çökmüş bir kahveye!
Ben elmalı oralet söyleyeceğim kendime.
Sen ne içiyorsun?

ASANSÖR ADABI

Dört kardeşiz biz. Elif, İdil, Devrim.

Hepsi başarılı insanlar. "İnsan" olarak başarılılar yani. En başarılımız Elif ama galiba.

Kanada vatandaşı oldu o. Kanada vatandaşı olup hepimize fark attı. Arayı kapatamayız. En azından buradan, arayı kapatamayız. "Gerçek vatandaşlığı" tadıyor şimdi. Ve çok beğeniyor. "Gerçek vatandaş" olduktan sonra, nerenin vatandaşı olduğun önemsiz. "Dünya vatandaşı" oluyorsun çünkü. Dünya en büyük ülke dünyada.
3 kişiler orada. Bir de Hakkı Bey var. O da iyi insan. Seviyor ablamı. 

Artık başka bir yüzyılda yaşıyorlar. Hak ettikleri yüzyılda. Hak ettiğimiz yüzyılda.

Katlarımız, yatlarımız, arsalarımız, taksilerimiz, Üsküdar sahilinde büfelerimiz yok bizim.

Varsa da ben bilmiyorum.

Üstelik "Almancıyız".

Kirada oturduk "temelli" dönünce. Alman gibi yaşadık Almanya'da. 6 yaşıma geldiğimde, Paris'te duble yapmıştım. Karavanımız vardı. Altımız da sığardık.

Çok paramız olmadı hiç. 

Mutlu çocukluklarımız oldu bizim. Mutlu anne baba gördük biz. Birbirini mutlu eden anne baba gördük. Dünyaları gezdiler beraber. Sevmezdi babam annemsizliği. Annemin de babam olmadan çok mutlu olduğunu sanmıyorum. En mutlu beraberkendi ikisi de.

97 yılında öldü biri. Annem sağ hala.

Annem bir kere yatmadı odasında, yatağında 97 yılından beri. 

"Baban olmadan nasıl yatayım ben orada?" dedi ne zaman sorsak. Buruk, alışamamış gözlerle. 

Sesi titrer bazen babamdan konuşurken. Biliyorum! Biz yokken ağlıyor.

Artık sormuyoruz. Annem hala salonda yatıyor.

Belki bundan evlenmiyorum ben. Belki onlara erişemem, bu tonu yakalayamam diye korkuyorum.

Abim yakaladı gerçi onları. Duygu seviyor abimi. Duygu'yu çok sevdik hemen. Zeynep çok güzel bir "proje" oldu.

Ben de ne noksansa, abimde hepsi fazla fazla. Bendekileri zaten var.

İdil sapasağlam. Bir savaşçı. Bir yandan da almanca öğretiyor. Eminim sadece almanca öğrenmiyorlar ondan. 2 güzel insan da o kattı bize.

Ben çok şey öğreniyorum hepsinden. Babamdan hala öğreniyorum. Aklıma geldikçe babam, öğreniyorum ben. Öğretiyor babam hala. Güneş sistemini tencere tavalarla anlattığı, takla atmayı evin salonunda yere yorganlar serip öğrettiği, beni Nazım'la, Nerduda'yla ilkokulda tanıştırdığı gibi. 

İnternet yoktu  o zaman. Nasıl biliyordu babam her şeyi bu kadar? Zaman ansiklopedi zamanıydı.

Asansör adabını öğrettiğinde 4 yaşımdaydım ben. Unutmadım hala.

"Asansörde, kapıya dönük durulur. Kimsenin gözüne bakılmaz asansörde rahatsız olmasınlar diye. Ağzın kokmamalı hiç. Güzel kokmalı insan her zaman" HASAN ENGİN GÜNÇE

Annemden çok öğreniyorum. Ödüm kopuyo ona bir şey olacak diye. Kocaman bir ev almak istiyorum ona. Bir de bir araba. Şöförlü. Gitsin her istediği pazara.

Pazara gitmeyi seviyor annem. 

"Kızları üzme!" diye büyüttü beni. "Aman oğlum! Kızları üzme! Alma kimsenin ahını"
Babamdan çok sevenini de görmedim.

Oldu tabi üzdüklerim. Her sözünü dinlemez insan annesinin. "Çok bildiğini" sanır.

Üzdüğüm kızlar oldu. Ağlayanları oldu benim yüzümden. Benim için ağlayanları da oldu ama.

Ahını aldıklarım oldu. Duasını aldıklarım da olmuştur belki.

Çok kötü biri değilimdir. Çok kötü olduğum zamanlar oldu ama. Kötü olmadan yaşanmaz ki!

Oldu üzdüklerim. Üzdüğüm kızlar oldu.

Aldatmışımdır en fazla ama. Doğum günlerini unutmuşumdur. Mesajlarını görmemişimdir. Ya da görmüşümdür...

Yanlış hediye almışımdır mesela. Ya da hediye almamışımdır. Hangisi daha kötü?

Arabayla ezmedim ama hiç kız arkadaşımı. O istemeden onunla sevişmedim. Ne zaman sadece sarılmak yeterdi, anlamaya çalıştım. Zorlamadım hiç istemediği bir şeye. Konuşurken o, anlatırken, dinledim. 

Seni önemserse anlatır kadın sana anlattığını. 

Kafasına levyeyle vurmadım hiçbir kızın. Erkeğin de vurmadım. Bıçaklamadım. Yakmadım. 

Bir kere tokat attım ama. Çok küçüktüm, çok aşıktım, çok aptaldım.

Küçüksen, aşıksan, aptal da oluyorsun. Gerçi büyüyünce de değişmiyor pek bir şey.

Aşk bir aptallık hali çoğu zaman. Hoş bir aptallık. Bile bile. Ya da hiç bilmeden. Aniden.

Aşk şapşallıktır diyelim biz.

Tokat attım bir kıza. Çok aşıkken üstelik!

1 kere! Sert de atmadım! 

Ama attım işte! Özür diledim mi o an, yoksa sessizlik bir düzeltsin istedim o anı, hatırlamıyorum. 

Aklıma geldikçe mutsuz olurum. Şimdi mesela...Aklıma geldi...

Mutsuzum.

Özür dilerim...

FİLİZLER

Hakkını teslim etmeliyim. Nankörlük edemem. Hemen uyandırıyor Türkiye.
Eğer uyumana izin verdiyse tabi.
Sank biri, birileri her sabah kırıyor kapını, sana sormadan beynine giriyor, tutuyor seni, sürüklüyor...
Soğuk duşa sokuyor. Buz dolu bir küvete sokuyor.
Bu sabah filiz öğretmen(!) geldi mesela. Kepezlerden geldi. Cehennemden gelmiş gibiydi.
Kepez Atatürk Anadolu Lisesi'nden geldi işini gücünü, aklını, mantığını, insanlığını, kadınlığını bırakıp.
İşi gücü bu değil zira.
Filiz'in işi gücü, müdür yardımcısı olduğu okulda,bir eğitmen olarak, erkek sınıf başkanlarını olağanüstü toplayıp, okulda etekleri kısa kız öğrencileri önce uyarıp eğer işe yaramaz ise taciz etmelerini organize etmek değil.
Bu şeytanca projeyi hayata geçirecek bir tim kurmak değil filizin işi.
Hiç değil. Asla değil. Bu aklı başında, makul, mantıklı, zihni sağlıklı insan işi değil çünkü.
Çok da korkunç bir ismi var bu korkunç timin: MİNİ ETEKLİ KIZLARI TACİZ TİMİ.
Üniforması da olacak mı hocam bu timin?
Özel bir araçları, selamları, marşı, yemini?
Silah olarak ne kullanacaklar peki hocam? Ellerini mi? Sözlerini mi? Islak çalarak mı başlayacaklar tacize?
MEKTT 'ye de mi bir şey demeyelim?
Bunu da mı "normal bulalım"? Buna da mı "ne varım canım bunda" diyelim?
Bu tim de mi biz daha da "demokratikleştirecek"?
Avrupanın her yerinde de var mı bu timlerden? Bir tek bizde yok mu yani?
Endonezya'da vardır belki. Bak, belki diyorum.
Her toplumda, her ülkede manyaklar olur. Katiller, hırsızlar, sapıklar, filizler olur.
Önemli olan, bunlara, makullerin ne yaptığı, yapacağıdır.
Burada adres Eğtim Bakanıdır.
Görece makul diyelim.
Filizin öğretmenlik yapması engellenmelidir acilen. Sürülmelidir. İnsanız bir yere sürülmelidir.
Burası çok önemli. "İnsandan" uzak tutulmalıdır filizler. "İnsanla" ilişkisi hemen kesilmelidir. Zira kendisinin aslen "insanla" ilişkisi yoktur zaten. İnsanı bilmez filiz. Tanımaz. Anlayamaz.
Herkes de insan olamaz. Herkesten "insan" olmasını beklemek en büyük günah belki de.
Tim hemen dağıtılmalıdır.
Bu sabah da uyandım hemen.
Buzlar içinde uyandım.
Hiç uyumadıysa peki kahramanımız, uyanmış sayılır mı?
 

UTANMAYA GÜVENMEK

-Ne oldu akşam? Nuh'a ne oldu? niye öldürüldü Nuh?
-Kartopu oynuyorduk
-eeeee?
-Kartopu oynuyorduk biz
-Sonra?
-Kartopu işte...
-Onu anladım. Onu sormuyorum. Nuh'u niye öldürdü o adam?
-Kartopu oynuyorduk biz.
-ne?
-Kartopu abi! Kartopu!
Sen uyma kimseye! Kartopu oynama sakın kimseyle! Ölürsün!
"Türkiye nasıl bir ülke? Ne ülkesiyiz biz?"
Ben cevap bulamıyorum bu sorulara. Ülkemi sınıflandıramıyorum. Zaten bir sınıfı yok artık Türkiye'nin. Kendi sınıfını yarattı çoktan. Başka hiçbir ülkeye benzemiyor. Başka hiçbir ülke benzesin de istemem benim ülkeme.
Benim ülkem mi peki bu, artık emin bile değilim. Kartpostallardaki ülke bu mu!
Sınıfında tek! Hem birinci, hem sonuncu. Hem her şeyi var, hem hiçbir şeyi yok.
Ne ülkesiyiz biz?
Turizm ülkesi mi? Spor? Sanayi? Sanat ülkesi miyiz yoksa? Tarım ülkesi?
Sanmam.
Türkiye bir İSLAM ÜLKESİ galiba. Sadece bir İSLAM ÜLKESİ. Başka referansımız kalmamak üzere. Tek marifetimiz bu olmak üzere.
MÜSLÜMAN BİR SANAYİ ÜLKESİ değil mesela.
"Müslüman bir turizm ülkesi olmak" ile sadece bir "İslam ülkesi olmak" arasında o kadar çok yıl, şey var ki! Ton farkı var. Niyet farkı, vizyon, yön farkı var. Bizim yönümüz ne? Nereye biz?
Tercih yapmak zorunda değiliz ki! Hepsi olur bir arada! Bal olur öylesi. Var örnekleri. Çalışır yani bu tasarım. İşler. Tıkır tıkır işler.
Biz "Allahsız" mıydık 10 sene önce? Çocuklarımız ateist mi büyüyordu? Anneannelerimiz, dedelerimiz insan mı kurban ediyordu önceleri? Bayramlarda el öpmedik mi biz?
Oruç tutanları astık mı? Oruç tutanları işaretledik mi? Fişlendi mi onlar?
Hiçbir zaman Belçika olmadık, evet. Lüksemburg olmamız mümkün değil.
Genetik izin vermez.
Olmasak da olur. Başka ülkeye, başka geleneğe öykünmesek olur. Endonezya da olmayalım ama. İran'a özenmeyelim.
"Biz" iyiydik. Defolarımız vardı. Hep vardı. Hep olacak. Ama çözerdik bunları. Arayı yapardık. Orta yolu bulurduk. "Beraber" yaşardık. Yaşamadık mı?
İnce buz üzerinde yürüyoruz şimdi. İnsan yutan kumlardayız sanki. Hep parmak uçlarımızdayız, hep tedirgin.
Kartopu oynarken ölmek istemiyoruz ulan işte! Çok şey mi bunu istemek? Doyumsuz muyuz?
20 yaşında bir çocuk, bir insan, bir kadın defalarca öldürülmesin, tecavüz edilmesin demek "Allahsızlık" mı? Biz "kötü feministler" miyiz?
Hem duamızı okuyup, hem isyan edemez miyiz?
Berkin'i milyonlara yuhalatan, Özgecan'a fatiha istiyor protestodan önce.
Tehlikeli bir pişkinlik.
Korkunç bir cürret. İntikamcı bir kibir. Akıl durduran bir unutkanlık.
Biz hepsini, aynı anda yapıyoruz. Yapabiliyoruz çünkü. Siz yormayın o güzel kafanızı.
Baba-oğul-oğulun "kankası" kaç kere öldürmüş Özgecan'ı!
Doyamamışlar öldürmeye.
Önce ruhunu öldürmüşler. Kolay olmamış ama. Savaşmış Özgecan. Tırnaklarıyla direnmiş.
Sonra bıçaklamışlar. Sonra kafasına levyeyle vurmuş delikanlılar(!). Sonra yakmışlar, ellerini kesmişler.
Kartopu camına gelmiş dükkanın. Dükkan sahibi delirmiş. Zaten deliymiş. Ona güveniyormuş. "Bana bir şey olmaz. Dakkada çıkarım" demiş.
Deli ya! Deli güveni varmış adamda.
Bir deli, bir delilik halinde, deli deli "kıydı" pek aklı başında birine.
Nuh'un göğsüne ekmek bıçağını saplamış. Nuh, onun ekmeği için AVM'ye karşı direnmişken,direniyorken,direnecekken. Direnen insanların huyudur bu. "Başkaları" için de direnirler. Zaten "Başkası" diye bir şey yoktur direnen insan için.
Arkadaşları donuktu. Katatonikti hepsi. Şaşkınlardı. Uzun sürer bu halleri.
Travma bunlar. Yerleşir bunlar. Kolay kolay atılmaz sistemden. Adı üstünde; TRAVMA!
Ne oldu bu millete? derken biz, milletin vekilleri çekiçle "girdi" birbirine "İÇ GÜVENLİK(!) YASASINI" tartışırken(!).
Paradoks bu değilse, nedir paradoks.
Asıllar sarsılmış! Asıllar utanıyor! Kimin adına , daha ne kadar utanabiliriz biz?
Çocuklara utanabilmeyi öğretmemiz lazım. Utanmayı da boşlarsak...
Bu utanabilme hali bana hala umut veren. Bu "utanca" güveniyorum. Bu "utancı" tutalım, bırakmayalım bunu. Kodlayalım utancımızı.
Faydalı bir utanma bu. Boşvermişliğin panzehiridir faydalı utanmalar.
Anladım. Anladık. Delirelim isteniyor. Yine o tanıdık, o korkunç soru:
Ne ülkesiyiz biz? "Deliler Ülkesi" mi?
Peki.
Oluyor istenen. Az kaldı.
Diyelim ki; hepimiz delirdik.
Sonra?
Sonra ne olacak?

ÖRTEN

"Örten" oluşunu seviyoruz galiba. "Kapatıcı" oluşunu.Bir şeylerin üstünü örtüşünü seviyoruz.

Doğru makyajı sevmekle aynı seviyoruz.Karı seviyoruz biz. O da bizi seviyor sanıyoruz. Bize yağıyor sanıyoruz.

Rengi de güzel.Malzemeyi seviyoruz.

Hala pembesini beklesek de, rengini seviyoruz. 

Makina düzeninde yaşarken, getirdiği romantizmi seviyoruz galiba yalan da olsa.
Robot değilmişiz gibi...
Duygusunu seviyoruz. Kendimizi özel sanıyoruz.
Masummuşuz gibi...

Fotoğrafını çekmeyi seviyoruz. Karlı her şeyin fotoğrafını çekmeyi seviyoruz.

Duvarın, çocukların, suyun...

En çok da ağaçların.

Fotoğrafçıymışız gibi... 

Bir şeylerin üstünü ötmesini seviyoruz. Görmek istemediğimiz ne çok şey var.Çoğu zaman seçemiyoruz gördüklerimizi. Gördüklerimizi biz seçmemiş oluyoruz çoğu zaman.

Gaddarca buluyorum bunu. Az itiraz ediyoruz. Bunu da aptalca buluyorum mesela.Bozulmamışını seviyoruz en çok karın. Kıyamıyoruz bazen, bozmuyoruz. Bozulmamış şeyleri özlüyoruz galiba. Sanki hiç biz bozmuyoruz!  Bozmak hiç bitmez bizde.

Ne az şey bozulmadan kaldı.Ve biz ne az kutluyoruz bozulmayanları.Hakkını vermiyoruz bozulmadıysa. Bozulmadığını fark ettiğimizi, bozulmadan duruşunu, direncini önemsediğimizi söylemiyoruz onlara. Eşya da olsa, insan da olsa...Söylemiyoruz. Çok görüyoruz.

Bazen de inadına bozuyoruz. İlk bozan biz olmak istiyoruz.

Üzerine işeyen var.

Hınçlıymışsız gibi...

Kendimizi az anlamış oluyoruz ölürken. Dikkat etmiyoruz...Kaçıyor... 

Çoğu zaman doğru yere bakmıyor oluyoruz. Tuhafız gerçekten. Çok tuhafız.Bozmayı seviyoruz içten içe.
İnsan kardan adamı niye tekmeler?
İnsan burnu havuç, gözü zeytin olan adamı niye tekmeler?

Karşılık veremeyeceği için mi? Havucu zeytini mi sevmez yoksa?

Herkes gücü sever. Mühim olan, ne kadar sevdiği, güçlüyken ne yaptığı.

Bir şeylerin üstünü örtmesini seviyoruz karın. Okulları tatil edişini, üzerine basılırken çıkarttığı sesi...Hiç itiraz etmeyişini seviyoruz.

Hakimmişiz gibi...

"Örten" oluşunu seviyoruz. Aşk da "örten" mesela.

Rengini seviyoruz.

Evimiz varsa o gün...sokak hayvanı olmamışsak henüz o gece...Çok yolda kalmamışsak...Az üşümüşsek...

Karı seviyoruz.

Ve karı bu kadar severken...

Aklımız da güneşte.