KAFA İŞGALİ

Öyle başlamak lazım belki. Küçük adımlarla! Önce şu "her adımda bir şeyler başarmalıyım" saplantısından arınmak lazım belki de. Atabildiğin her şeyi atacaksın fırsatın varken. Sonr tortulaşıyor çünkü. Dev değilsin sen. Burası da cüceler ülkesi değil. Kısa mesafeler önce. Telaşsız, sakin...Ürkek olabilirsin, bunda bir şey yok. Kararlı, acemi,güçsüz, meraklı, iştahlı... Bunların hepsi olabilirsin.
Uyanacağım sadece. Hepsi bu. Gecelerim zor geçtiği için bu zor sabahlar. Farkındayım. Farkındayım ve hiç bir şey yapamıyorum. Bu döngüyü kıramıyorum. Tehdit bile edemiyorum onu. Araya giremiyorum Kendimden beklentilerimi epey azalttım. Yakında tamamen bırakırım bu gidişle.
O sabah bu sabah değil. O sabah olur mu dersin?
Kafaya ne çok şey sığıyor. Dışarıdan baktığında, bu kadar çok şey alacağına pek ihtimal vermezsin. Ama alıyor işte. Her şey orada kendine bir yer buluyor. Herkes bazan sende buluşuyor. Kafanda parti başlıyor. Seni çekiştiriyorlar senin kafanın içinde. Ve sen her şeyi duyuyorsun. Çoğuna itirazın var. Yine de seni pek ciddiye almıyorlar. Misafir olmayı da bilmiyorlar. Zaten aslında misafir filan da değiller. İşgalciler. Kafana sığan onca eşya, onca insan, olay, anı, yer, zaman...Kafan işgal altında. Senin çağırdıkların da var elbette. Onları bizzat sen davet ediyorsun. Özel yerler veriyorsun onlara. İyi yerden iyi yerler veriyorsun. Bir de senin getirip kafana tıktıkların var. Kendi kafana sapladıkların, çaktıkların var. Sen kendine acıdıkça, daha da yerleşiyor onlar.
Daha derine, daha sağlam.
Kafan ağır, kafan dolu. Kafan çöplük gibi.
Bu kafayla uyunur mu? Sen bu kafayla mı uyumaya çalışıyorsun? Bu kafayla pat diye uyanamazsın.
Onu gittiğin her yere götürüyorsun. Sen mi onu taşıyorsun, o mu seni çekiyor?
Aklın sıkışıyor.
Yataktan kalkacaksın bu sabah da sadece. Yatağı kenarında oturacaksın biraz. Oradan, oraya kadar gelebilmiş olmaktan güç alacaksın. Acelen yok. Hiçbir işin yok. Zamanın bol.
Hele bir uyan önce.
Sonra gider biraz toprağa basarsın.

BOŞLUK

Artık yavaş yavaş 'aktüel' yazılar , 'fikir' yazıları yazmak istiyorum sakıncası yoksa .
Sakıncalı yazılar da olabilir bunlar pekala .
Kendime gazete basacağım diyelim . Hem yazı işleri müdürüyüm , hem köşe yazarı , hem dağıtıcı , hem de en sadık , belki de tek okuyucusuyum . Minicik bir medya patronuyum yani . Gazete binamı , legodan yaptım . Yazar değilim ben , tuzum kuru . Rahatlığım bundan . Arkadaş olmasak da olur. Daha iyi olur hatta. Arkadaş olmayalım biz. Arkadaş olursak, yalan da söyleriz birbirimize. Yalan söylemeyelim.
Günlük olmasa da olur . Bir çeşit terapi diyelim buna.Terapistim de öyle diyor . "Yazmak terapidir" diyor . Çoğu zaman dinlemiyorum onu konuşurken. Sıra hemen yine bana gelsin istiyorum. Galiba o da beni pek dinlemiyor.
Her şeyimi, bazı şeyleri saklayarak, yazacağım . Beni bu kadar tanımak istemezsin belki . Benden nefret edeceğin anlar , bu nefretini besleyeceğin fikirlerim olur muhakkak. Umarım olur.
Hayatında bana yer var mı sence ? Kutularımı nereye koyacağız ? Kıyafetlerimi ? Müziklerimi ? Vana sıkışmıştı , açtım bu gün.
Düşünce hızıyla , yazma hızını eşitleyen bir makine var mı sen onu söyle ?

CANAVAR

İnsan ya topraktı ya da maymun. Önce hiç yoktu. Sonra çok oldu. Abarttı.
Yapıyor insan bunu, abartıyor.
Yazı yazdı insan, tarih başladı.
Her şeyi yazı yaptı. Her şeyi yazdı.
Kimi destan yazdı,kimi masal.
Çok güzel kadınlar vardı.Çok güçlü adamlar.Şanssız çocuklar.Hep insan yazılmadı ama sadece insan yazdı.
İnsan yazan bir hayvandır!
Bazıları hayvanları konuşturdu, bazıları kendinden başka kimseyi konuşturmadı.
Filozoflar yazar oldu,yazılanlar felsefe.
Yazılanlar müzik oldu sonra,şarkı dendi yazıya. Büyükleri oldu yazanların. Çok büyükleri! Kafiyesiz yazamadı kimileri. Her şey hakkında,herkes hakkında yazıldı. Yazılmayan kalmadı. Yine de her gün yeni şeyler yazıldı.
Kırılmayan kalp,girilmeyen ev, söylenmeyen yalan kalmadı.
Üzülen anneler,çaresiz babalar. Okurken zevk alınan cinayetler oldu. Heyecanlandıran hastalıklar. Koktu bazı yazılanlar; yaktı. Kan ter içinde kaldılar yazarken. Kan ter içinde seviştiler yazılanlarda. Dövüştüler. Sövdüler. Dünyayı değiştirdiler.
Bazı şeyler hep aynı kaldı.
Yaktılar yazanları diri diri. Bazen yazılanları yakmakla yetindiler. Okumak-yazmak günah dediler.Sevabı-günahı yazıdan öğrendiler,okuyarak bildiler.
Yazdı diye,yazıyor diye,yazar diye çok sevdiği ülkesinden kovdular,mezar taşına 'en büyük sendin' yazdılar. Uzaya çok önce gittiler yazarak,denizin altındaki dünyayı çok önce keşfettiler.Taşa yazdı bazıları,bazıları ağaca! Her şey bir mağara duvarında başladı. O mağaranın sahiplerini kimse tanımadı. Dinozorlar bir anda yok oldu,yazı binlerce yıl kaldı. Uzaydan geldiler,yerden bittiler. Kutsal oldu bazı yazılanlar. 'Onları insan yazmadı!' dediler. Geleceği bildiler. Gelecekten bildirdiler.
Her şeyi yazı başlattı.
Her şeyi yazı bitirdi.
Anlaştırdı,barıştırdı. Bir anda savaştırdı. Yazı en büyük icat oldu,insan en büyük mucit.
Ben de insanım,ben de yazıyorum. Benden yazıyorum,senden yazıyorum,ondan-bundan yazıyorum. Bana kadar yazıyorum,sana kadar geliyor. Köprüler kuruyorum, sonra yakıyorum hepsini.Oyun oynuyorum yazarken. Yine de ben de bir bedel ödüyorum. Dantel işliyorum,taş yontuyorum yazarak. Kendimle satranç oynuyorum.
Hep ben kazanıyorum.Hep ben kaybediyorum.
Yazmak bana sonsuzluğu veriyor. Ben ona ne veriyorum bilmiyorum.
Ben de abartıyorum.
Hem yaratıcıyım yazarken,hem kul. Hem tapılıyorum hem tapıyorum. Çoğu zaman kendimi kurban ediyorum.Çok tanrılı,tek tanrılı oluyorum.
Kaç kişinin günahını taşıyorum?
Ölümlü olduğumu çok hissediyorum yazarken. Hiç ölmeyeceğim sanıyorum yazıyla.
Kimse okumaz nasılsa diye yazıyorum,herkes okusun istiyorum.
Yazmak hayali bir arkadaşım benim. Düşman olduğumuz da oluyor.
Kendime bile söyleyemediklerimi yazıyorum.
Okurken şaşırıyorum. Utanıyorum. Ne dersem yapıyor,ne istersem oluyor. Bir bakıyorum,en istemediğim orada;en çok kaçmak istediğim karşımda ...
Yazarken kaçamıyorum hiç .
En çok da yazarken kaçıyorum.
Hiç bilmediğim yerlere gidiyorum. Haritasız...pusulasız...
Yazmak hatırlamaktır hatırlatırken.
Kurtulmak için hiç bir şey yapmıyorum yazmaktan başka. Kurtarılmayı beklemiyorum. Kurtarmak de için yazmıyorum. Ben kimim ki?
Yazmadan da duramıyorum. Geçer belki. Hiç sanmıyorum! Geçsin istemiyorum.Ya geçerse diyorum? Tedirgin oluyorum. Hemen bir şeyler yazıyorum. Ne olursa! Canımı yakıyor yazmak.Belki ben de başkalarının canını yakıyorumdur. Özür dilerim onlardan, kendimden.
Bile bile yazıyorum;inadına,acımadan.
Yazı peşime takılıyor. Nereye gitsem benimle geliyor. Sadakatiyle büyülüyor. Yazı peşine takıyor. Nereye gitse,sürüklüyor. Meydan okuyor,tahrik ediyor,kıs kıs gülüyor! Herkese her şeyimi anlatıyor.Yüzüme vuruyor,gözüme bakıyor.Yalnızlığımı alıyor,yapayalnız bırakıyor.
İçimde bir canavar sanki...Etimle besleniyor! Kanımı içiyor! Kovuyorum,gitmiyor bazen hiç gelmiyor.
'Peri o !' diyenler var.
Periymiş...
Peri benim canıma okuyor!
Yazmak karıştırıyor beni. En çok da kafamı.
Her şeyi unutuyorum yazarken. Her şeyi hatırlatıyor. Şuurumu kaybediyor gibi oluyorum ama her şey de cam gibi!
İçimde geziyorum yazarken. Gezegen gezegen dolaşıyorum. Kapılar var. Bir sürü kapı.
Kapıları çalıyorum. Bazılarını çalıp ,kaçıyorum!
Hırsızlık yapıyorum. Kendimden çalıyorum. Kapılardan giriyorum. Beş dakka oturuyorum.
'Bişey içer misin?' diye sorana : 'Yok,ben şimdi kalkacağım' diyorum 'yolum uzun'. Çok kapı var. Hepsini açmıyorum. Hepsi açılmıyor, açtırmıyor kendini.
Yalnızım,korkuyorum.Üstelik herkes yanımda. Kilitliyorum bazılarını. Sıkı sıkı kilitliyorum. Anahtarları bende,anahtarları saklıyorum. Bir çekmecem var sanki. Ne koysam alıyor,ne arasam buluyorum.
Limanlar var yazarken. Utanmadan ağlıyorum. Kimi istersem özlüyorum. Denizatlarına biniyorum. Suda yürüyorum,ellerim cebimde...Şarkı da söylüyorum yürürken. Bir an da bir mezarlıktayım. İyi ki şarkı söylüyorum! Kimin mezarları bunlar? Beni kim çağırdı? Bana kim kızdı? Yanlış mı yaptım? Her şeyi mi yanlış yaptım?
Yazı gaddar. Yazmak çok tehlikeli. En dipte ne varsa buluyor. Bazen bana bile sormuyor,çıkarıyor. Önüme koyuyor. Bırakıp gidiyorum,döndüğümde bıraktığım yerde buluyorum. Bir zaman bir dönüyorum,gitmiş! Bağlar kuruyorum yazarken,ilişkiler yaşıyorum.
Kendimle kaç kere tanışıyorum bir bilsem...
Anlatamıyorum.
Zaten bir bilsem sana da anlatırım.
Bir bilsem...
En yeni şey bile eski oluveriyor yazdıktan sonra. Eskiler de yepyeni. Her şey karışıyor. Her şey duru kalıyor,elekten geçiyor. Elekte kalanlara vuruluyorum ben.
Yazmanın kendi adaleti var.Suçlu olduğum kadar masumum. Kendi günahı,kendi sevabı var. Yalıtkan değil, çoğu zaman çarpıyor. Bazen bütün elektriğini alıyor.
Piyano gibi tınlıyor,yanında sakin bir keman...
Bazen bir stadyum dolusu öfkeli adam!
İnsanlar ölmüyor,aşıklar ayrılmıyor,kimse aç kalmıyor.
Herkes ölüyor,aşıklar hiç kavuşamıyor,herkes aç kalıyor.
Her şeyi yazı yapıyor.
Yazıyorum mum ışığı oluyor,yazıyorum aydan görünüyor. Sarsılıyorum yazarken. Titreyerek yazıyorum. Bitkin düşüyorum. Çok üşüyorum. Yanıyorum.
Bir çelişki makinasıdır yazmak.
Kimse seni duymuyorken; bağırmak gibidir.
Belki biri duyar diye yazıyorum. Yazarken açılıyorum. Yazdıkça açılıyorum. Kendime bu kadar kapanırken bunu nasıl yapıyorum? Sorular soruyorum. Cevaplarından ödümün koptuğu sorular. Yumruk atıyorum yazarken. Yumrukla yazıyorum. Ellerim kanıyor. Kanla yazıyorum. Her kelime etime saplanıyor. Kafama sıkıyorum her kelimeyi.
Hiç ölmüyorum!
Öfkem geçiyor. Her şeyle,herkesle barışıyorum. Kendimden başlıyorum barışmaya. Dua ediyorum. Yakarıyorum yazıyla. İtiraf ediyorum. Doğruyu arıyorum bıkmadan. Belki hiç bulamam,belki çoktan buldum.
İçinden çıkamadığım oluyor,kaybediyorum.
Olsun!
Zaten kazanmak için de yazmıyorum. Hep kazanana hiç rastlamadım.
Yazarken akıyorum. Su Gibi!
Aziz oluyorum.Şeytan oluyorum.
Göl oluyorum sonra.
Pişman oluyorum.'Yazma bir daha!' diyorum .
İnsanlar kötü,acımazlar! 'Yaralarlar seni!' diyorum. Hiç yaralanmıyorum.
Dinlemiyorum hiç kendimi. Tutmuyorum. Yapamıyorum. Yapmıyorum.
Dönüp dolaşıyorum...yine yazıyorum.

KRAMPON

Sana bir sır vereyim: Noel Baba'yı gördüm ben. Tanıştım. Kucağında oturdum. Kucağında uyudum. Kucağında uyandım. Masallar okudu bana. Bir tanesi Zümrüdü Anka Kuşuy'du. Hiç bitmezdi o masal. O hiç sıkılmazdı anlatırken. Ben hiç sıkılmazdım dinlerken.
Gak deyince et,guk deyince su verdi bana. Masaldaki gibi.
Beyaz bir sakalı yoktu. Bazen sakalı olurdu ama beyaz değildi. Batmasın bana diye keserdi. Göbeği de yoktu o kadar. Gözlükleri vardı. Çerçeveleri kalındı.Yıllar geçti,gözlükler iki oldu.
Yakın-uzak.
Bir tanesini boynuna asardı kolye gibi. Başka kolyesi yoktu. Çerçeveler inceldi sonra.
Geyikleri yoktu. Kızağı da. Bir eski mersedesi vardı. O zaman çok eski değildi. Beni, o mersedesin arka camının içine yatırırmış memlekete gidip gelirken. Rahattı. Minktim ben o zaman. Memlekete gitmenin en güzel tarafı,eve dönmekti. Ben büyüyünce,oraya oyuncak bir köpek koyduk. O da rahat etmiş,öyle dedi. Sonra sarı bir ford taunus aldı Noel Baba. Station wagon'du. Tam sarı değildi aslında. Kırık sarı diyelim. Daha çok turuncu gibi. Fordu seviyordu anlaşılan çünkü sonra başka bir fordumuz daha oldu. Onu Granada diye çağrıyorduk. Hırçındı o. Kırmızıydı. Kuvvetliydi.
Çok gezdirirdi bizi. Rahat gezelim diye bir minibüs aldı hatta. O da mersedesti.
Granada kıskanmadı hiç.
Minibüs ev gibiydi. Zaten o varsa, her yer evdi bize. İçinde her şey vardı. Her yeri yatak oluyordu. Masası vardı. Yatak oluyordu. Dolapları vardı. Ocağı bile vardı. Rahattı. Arka camın içinden bile rahat!
Dağlar gösterdi bize Noel baba,göllerde yüzdük.
Bir sürü başka polis gördük.
Ben futbol oynuyordum. 6 yaşımdaydım. Gurbette futbolcuydum. Formam bile vardı. Toz bezi kadardı. Deplasmanlar,çim sahalar,seyirciler,yenilgiler,ödüller vardı. Goller attım. 5 marktı her gol. 5 mark iyi paraydı.
Belki de en küçük profesyoneldim. Çocuktum ama hep. Maçta toz bezim çamur olunca anneme koşardım ağlayarak. Her saha çim değildi.
Krampon sesine aşıktım. Bana kalsa okula da kramponla giderdim. Noel Baba çok tatlıydı. Yaramazlıkta yapsam hediye alırdı. Süpriz yumurtayla çok erken tanıştım ben. sürpriz yumurta, sürpriz değildi benim için. Bisiklet aldı bana. Binmeyi öğretti. Uçurtmalar yaptı. Kocaman uçurtmalar. Hatırlıyorum biri siyah-beyazdı.Üstüne bindirirdi beni,uçururdu. Masallardaki gibi. İpi hiç bırakmazdı. Siyah beyaz maçlara götürürdü bizi. Nereye baksam,orda olurdu. Çağırmadan gelirdi. Konuşmazdım,duyardı.
Zamanını bize uydururdu hep. Saatini bize kurardı.
Hiç yorulmazdı. Hep kahramandı. Kalbi uçurtmalar kadardı. Kim tanısa severdi.
Adam etti beni. Bisiklete binmeyi öğretti. Hayatı anlattı.
Ölümü atlattı.
Ama bir kere!
2. kere yapamadı...

OFSAYT

Çok şımartma 2010'u.
Çok yükleme,yüklenme. Korkutma,telaşlandırma."Sen benimsin" deme. Koca bir yıl! Hepimize yeter.
Bencil olma bu kadar.
Paylaş onu. Çok da 'başka' zannetme. Onun da sadece on iki ayı var, unutma.
Heyecanlan,yeniden başla,unut,sıfırla ama çaktırma!Onu yalnız hissetirme,yardım et ona.
Sen daha yaşlısın. Bebek o! Büyüt onu,büyü onunla. Küsme,abartma.
Konuş yeni yılla,anlat. Onun da sana anlatacağı bir şeyler vardır mutlaka. Dinle. En güzel hediyeyi o veriyor sana: Zaman veriyor sana.
Hediyen çok değerli,iyi kullan.
İstersen aşkla değiştir. İstersen iş değiştir. Aileni hatırla. Yeni adımlar atmaktan korkma.Gerekirse emekleyerek başla. Tekrar koşarsın nasıl olsa. Koşmayı biliyorsun. Emeklemeyi de hatırla gerekirse. Hatırlamaktan korkma.
Çok mu üzüldün? Ağladın mı çok? Çağırdın,gelmedi mi? Unuttu mu seni, sen hep onu hatırlarken?Hiç mi acımadı? Çok mu acıdı? Etlerin mi koptu? Kan mı koktu? Araban mı çizildi? Kiran mı arttı?Ayakkabın mı vurdu? Hep seni mi buldu? O sarışın ,patronla mı yattı? Esmerdi demek!
Orospu!
Vizeyi geçtin,finaller mi boğdu? Ansızın yağmur mu başladı? Biliyorum,şemsiyen yoktu! Herkesin var mıydı? Yağmur sadece sana mı yağdı? Ölüm mü vardı? Kimse doğmadı mı peki? Onu bulamadın mı? Her yere baktın mı? Herkes mi gitti? Gelen olmadı mı?
Olmuştur.
Spora başlayacaktın? Hep bir şey çıktı hı?
Aksilik işte!
Sigarayı bırakacaktın? Az içiyorsun? Peki...Ara sıra bir kadeh şarapla. Bir kadeh mi? Emin misin?Diyet ne oldu? Anladım,sen bozmadan diyet seni bozuyor! Cim bom feneri yine yenemedi değil mi?Yener elbet! Daha önce yenmedi mi? Bir şarkın vardı? Sözlerini mi unuttun? E yaz bir yere,unutmazsın belki o zaman! Kimse seni anlamadı mı? Terapistin bile mi? Bir daha anlatsaydın?Gol mü yedin?
Demek ofsayttı? Hakem görmedi mi?
Görür elbet.
Komşuluk öldü diyorsun...Eski ramazanları özlüyosun! Format attın Mac'ine,bilgilerin gitti!
Bilgi gitmez,korkma!
Dibe vurdun ha?
Peki.
Hiç mi güzel bir şey olmadı? Olmuştur. Yoksa sen de sadece kötüleri mi hatırlıyorsun?
Kötü daha çok iz bırakır.
Haksızlık etme!
BİTTİ. BİTSİN. BİTİR! 2009'la barış artık. Başka çaren de yok zaten.
Başka bir yıl yok bu yıl. Bu ilk ve son yıl. Hepimize aynı yıl! Hadi,bugün son gün.
Gidecek! Az kaldı...Gidecek. Üzme onu giderken! Utandırma. Kovma onu! Uğurla! Teşekkür et arkasından! Arkasından iyi konuş. Elinden geleni yaptı o.
Ver hakkını.
365 gün kahrını çekti.
Sen kolay biri değilsin. Kimse değildir!
Ama artık kalk ayağa. Gülümse şimdi. Göster onlara!
Yalnız değilsin!
Koca bir yıl var yanında.

İĞNE

Boş bakıyorum. Bomboş. Bir kör kadar görüyorum.
Görmeği özlemediğimi fark ettim.
Renkleri aramıyorum. Kara da bir renk, onu anlıyorum.
Kayık gibiyim. Dalgalı bir denizde, kayıp bir kayık. Benim denizim değil bu. Ben değilim dalga yapan. Sarsılan benim ama.
Çok şey gördüm. Şehirler gördüm. Koca bir şehri eskittim.
Berlin duvarını yıktım, Daha yüksek duvarlar ördüm. Dayı oldum önce. Amca oldum. Sevgili oldum kadınlarla. İngilizce öğrendim. Sonra öğrettim. Naim dünyayı kaldırdı. Annem ağladı Naim dünyayı kaldırırken.
Soğuk savaşı gördüm mesela. Savaşın soğuğu mu olur?
Bir sürü Tarkanlar gördüm.
Boğazı köprüsüz hiç görmedim ben. Köprüsüz haline yetişemedim boğazın.
Boğaz hiç donmadı bana ama ikinci köprü yapılırken oradaydım. İnsaatında oyunlar oynadık.
Üçüncü köprü yapılsın mı bilmiyorum. Yapılır herhalde.
Havada öldü astronotlar, Uzaya karıştılar. Her astonot uzayda mı ölmek ister acaba?
Sinemada ilk, E.T'yi izledim. Şimdi AVATAR'ı merak bile etmiyorum.
Ünsal'la izledim E.T'yi. Ünsal karşı komşumuzdu. Babası götürdü bizi sinemaya. Arabayla gittik. Murat 131. Mühim arabaydı o zaman Murat 131.
Bizim arabamız yoktu. Kiradaydık. Evin üç odası vardı ama ikisi bizimdi sadece. Biri bize 'yasaktı'. Kilitliydi. Biz 6 kişiydik. Ablamlar salonda yatıyordu. Hep erken kalkıyorlardı. Zorunda kalıyorlardı erken kalkmaya. Salonda hayat erkenden başlardı çünkü. Televizyon bir taneydi, o da salondaydı.
Erken kalkmayı hiç sevmiyorlardı. Kim sever ki erken kalkmayı?
Biz daha şanslıydık. Abim ve ben. Televizyonsuz bir odamız vardı bizim, Kutularla payaşıyorduk odamızı. Ranzada yatıyorduk. Ben üstte yatıyordum. Duvarlara posterler astığım yaştaydım. Rambo ve Rocky posterleri. Devrim o zamanlar çok 'abi' oldu bana. Kıskanırdım onu. Adını başka türlü severdim.
Sakindi Devrim. Sessizdi.
Azı dişi şeklinde sabunlarımız vardı. Kocaman azı dişleri! Sabun kokan azı dişleri. Elif dişçi oluyordu.
Hayat zordu.
O dişler önce ödev sonra hep sabundu. Elif evden kaçtı bir gün. Biz gece öğrendik. Çok aşıkmış. Döndü sonra. Yine geceydi döndüğünde. Hala çok aşıkmış.
Amcam geldi o gece. Çok sinirliydi. Sesi çok yüksekti. Her şeyi biliyor gibiydi. Hep öyleydi amcam. Elif'in gözleri mavidir. Masmavi. Burnu kemerlidir. Çok uzun değildir. Kısa deyince kızıyordu. Üzülüyordu bence biraz da. Değiştiremeyeceği şeyler için üzülür ya insan; öyle üzülüyordu sanki.
İnsan bir tarafıyla hep küs kalıyor galiba ne yaparsa yapsın, ne yaşarsa yaşasın. Elif, elif olarak minikti belki, Abla olarak kocamandı.
İdil vardı. Elif'in bir küçüğü.
Çok kavga ederdim ben İdil'le. Onun gözleri renkli değil. Ama İdil uzundur.
Bizim odamız niye ayrıydı bilmiyorum. yazı tura da atmadık.
Yazı tura şansım yoktur zaten benim. Kazanamazdık. Korkarım yazı turadan. Bazıları palyaçodan korkar. Samimi bulmuyorum onları. Onları ve korkularını samimi bulmuyorum.
Ne çok şey gördüm!
İlk 0,5 kalemleri gördüm mesela. Ablamlar getirmişti. Hırçın, matbaacı, her şeyi bilen amcamlarda kalıyorduk 4 kardeş. Emanettik.
Orası başka bir hikaye.
Benim ilk okuluma yakındık. İğneden kaçtım bir gün. Çocukken kaçmak daha kolaydı. Saklanmak kolaydı çocukken. Oyundu hatta saklanmak bazan.
En çok babamın arkasına kaçar saklanırdım. Bir de salondaki dolabın.

YÜK

Önce o gelir. Sonra diş fırçası. Giderken her şeyini alır. Diş fırçasını bırakır. Onun diş fırçasını sen atarsın. Hemen de atmazsın,atamazsın.
Beklersin.
Geri gelirse atmadığını görsün istersin. "Atamadım" dersin. Sevişirsiniz.
Gelmez ama o. Çoğu zaman gelmez.
Yine beklersin. Gelmez. Bir kaç gün geçer. Gelmez. Beklemezsin artık.
Barış Manço'dan 'Kol Düğmeleri' gelir aklına. Fırçaları ayırmak istemezsin.
Salaksın sen!
Ispanağı ilk ne zaman sevdiğini düşünürsün. Moda'yı, Barış'ın öldüğü günü. O güne dair ne çok şey hatırladığına şaşarsın. Ne giydiğini mesela. VJ2din o zaman. Siyah bir sweatshirt. V yaka. Dar. homestoredan almıştın. Akmerkezden!
Ağlamıştın.
Paran olsaydı, piyanosunu da alırdın. Daha ne çok insan öldü şimdi hiç hatırlamadığın.
Sonra 'onu' ilk ne zaman sevdiğini düşünürsün. Fırçanın sahibini ilk ne zaman sevdiğini anladığın anı düşünürsün. Ben de öyle oldu.
Her kadın gelirken ne çok şey getirir. Fırçayla kalmaz.
Yeni bir semt, yeni bir araba, bazen otobüs, yeni bir koku, yeni bir takıntı, yeni bir sürü takıntı, kedi belki bir köpek, yeni bir din, yeni bir ten, renkler, tarihler, bodyshop, çizmeler, ayakkabılar, dedikodu , daha çok ayakkabı, 'ex-boyfriend'ler, best girl friendler, starbuckslar, yunancalar, yeni türkçeler, tatiller, fotoğraflar, tatil fotoğrafları, puzzle, şarap, krizler, yalanlar, rakı-balık...
Koca bir yükle gelir kadın.
Bir kadın gelirken yeni bir 'KADIN' getirir!
Giderken de hepsini alır, her şeyi bırakır.
Diş fırçasını bırakır mesela!