AÇILIŞ,ISLIK,ASLAN,ARENA

Türk Telekom Arena Stadı Açılışından notlar :
-Ben açılışı evden seyrettim. Zira ne kombinem vardı, ne davetiyem. Ayrıca ıslık çalmayı da bilmiyorum. Faydasız olmak, boşu boşuna yer işgal etmek istemedim.
-Galatasaray'ın genç kaptanı Arda Turan da açılıştaydı. Kendisinin açılışları sevdiğini biliyoruz.
-İlker Yasin & Birand ikilisi pek iyi bir fikir değilmiş.
-Merak ettiğim bir şeyler var. Koltuklar neden sarı-kırmızı değil? Tesisin adının Ali Sami Yen - Türk Telekom Arena Spor Kompleksi olduğunu hiç bir platformda seslendirmeyenler,davetiyelere yazmayı dahi unutanlar, acaba Galatasaray'ın renklerinin sadece kırmızı değil, sarı-kırmızı olduğunu da unutmuş olabilir mi? Yahut süper bir ön görü ile Milli takımımızın maçlarını bu stadyumda oynama ihtimali mi düşünüldü? Yoksa bir kaç ay sonra "Tüh,koltuklar sarı-kırmızı olacaktı.Telaştan unutmuşuz.Pardon." diyerek yeni bir koltuk ihalesi mi olacak? Belki de açılış erken olduğunu için, koltuk firmasının elinde de sadece kırmızı koltuklar olduğu için şimdilik,idareten bu koltuklar kullanıldı. Ayrıca pek çok stadyumda gördüğümüz,koltuklarla takımın isminin yazılması esprisi niye rağbet görmedi acaba? Bence bu şaka tutardı. Güzel olurdu. GALATASARAY FC ya da GALATASARAY SK !
-Stadın çevre düzenlemesi tamamlanmadığı için köfteciler de mi yoktu? Eğer öyle olduysa skandal!
-Yeni koltukların, eskilere göre daha zor kırılıyor olması gerçekten taraftar arasında panik yarattı mı?
-Uğur Dündar gerçekten "Stadyumun isim hakkı bendedir." dedi mi?
-Açılışa gelen çelenkler ne oldu?
-Stadyumun açılış töreni güzeldi. (Keşke Pekin Olimpiyatları açılışını, Güney Afrika Dünya Kupası açılışını izlememiş olsaydım.)
-Aslan/Gladyatör güzel olmamış pek.
-Ek olarak bir futbol takımının herhangi bir töreninde, o takımın taraftarı olduğu bilinen bir şarkıcının, play-back yaparak, saha içinde oradan oraya koşturmasını da, ziyadesiyle demode bulduğumu belirtmeliyim.(Kenan ile şahsi hiç bir problemim de yok üstelik.Kenancı'yım.)
-Başlayan her şey biter. Bunu özellikle GS başkanı Sayın Polat'a hatırlatmak istedim.Sayın Polat ve ekibini kutlarım lakin kendilerine bazı sorularım olacak: Bu stadyum ne zaman bitirilecekti? Takvimde yazan ilk tarih neydi? Rötar ne kadar? Kaç ay boşa geçti? Kaç ek ihale yapıldı? TOKİ devreye girmeseydi ne olacaktı? Saygılarımla.
-Başbakan Recep Tayyip Erdoğan ve beraberindekiler açılışın en mutsuz figürleri oldular. Çok tepki gördüler. Oysa minnet bekliyorlardı. Islıklandılar. Çok ıslıklandılar. Defalarca ve dakikalarca. Tepkiler ıslıkla sınırlandı çünkü içeri yumurta sokmak yasaktı.
-Adnan Polat Ve Mahmut Özgener "Islıklayanlar tespit edilecek ve gerekenler yapılacak." diyerek ıslıklayanları çok korkuttu. Islıklayanların çoğu kaçtı,saklanıyor. Kimliğini,yüzünü,eşini,işini değiştirenler var. Yer altında yaşamaya başlayan, grup halinde ıslıkçılar var. Kendilerine "Yer altı Islıkçıları" diyolar. Kısaca YI !
-Peki ıslıklayanlar nasıl tespit edilecek? Açılışa gelenler tek tek emniyete getirilecek, ıslık çalmaları istenecek ve ıslıktan kimlik tanımı yapan özel makineler
onların "Islıkçı" olup olmadığını belirleyecek. Bu mudur?
-Peki "Gereken" şeklinde tanımlanan, biz sade vatandaşların "Ceza" olarak algıladığı şeyler ne olacak? Kırbaç, falaka, kızgın yağ, ömür boyu ıslık çalmama cezası ?
-Peki ıslık çaldığı tespit edilen bir kişi "Hayır, ben kendi kendime ıslık çalıyordum. Tepkilerle ve hiç bir örgütle ilişkim yoktur." derse ne olacak?
-Peki yasalarımızda var mı böyle bir madde? Zira Suç ve Ceza dengesinde cezası olan bir şeyin suçu da olmalı. Veya tam tersi. "Aşağıdaki durumlarda ıslık çalmak yasaktır" şeklinde başlayan bir kanun fıkrası var mı? Varsa gerçekten fıkra olur.
-Peki ıslık çalmak tamamen yasaklanabilir mi? Taksilerin arkasından, güzel bir kızın arkasından ıslık çalınamayacak mı? Toplu ıslık mı yasaklanacak yoksa sadece? Belki "Islık ruhsatı" olamayan yerlerde yasak olur ıslık çalmak. Ya da artık sadece bireysel ve gayet belirgin şekilde bir şarkı, bir melodi çalabilecek ıslık çalmak isteyenler, kim bilir?
-"Tepkiler yersizdi.Şık olmadı.Keşke yaşanmasaydı." demek başka bir şey, "Gerekenler yapılacak!" demek bambaşka bir şey. Bambaşka ve komik hatta. İlkokulda mıyız? Siz öğretmen misiniz? Hangi yıldayız? Orta Çağda mı? Siz Engizisyon üyesi misiniz? Islıklayanlar cadı mı? Bu bir av mı?
-Stadyum güzel olmuş. Zaten ne bekliyorduk ki? Uzaya otel yaptılar.
-Stadyum güzel olmuş. Lakin deniz görmüyor. Bir de yol kenarında ya, çok ses olur.
-Stadyum güzel olmuş.

14.750 Yazıyla: ondörtbinyediyüzelli.

14.750
Yuvarlamadım. Aşağı yukarı da değil. Sayı tam olarak buydu ben bunu yazmaya karar verdiğimde.
Bu beni takip edenlerin sayısı.
İçlerinde sen de varsın.
Benim bu kadar insan tarafından takip edilmem zaten başlı başına bir mucize. Hatta saçmalık.
Daha da hatta zırvalık.
Bu sayı yeter bana.
Diğer yandan twitter ölçeğinde çok da büyük bir sayı değil.
Neler var! Üfff!
Kıskanıyor muyum?
Asla!
Şikayetçi miyim?
Cık!
Allah razı olsun! Allah bereket versin!
Yine de önemli bir sayı tabi. 14750! Yazıyla: ondörtbinyediyüzelli.
Mesela...
Sözleşsek bir gün, herkes de gelse, küçük bir stadyumu doldururuz.
Kasımpaşa'nın stadı olabilir mesela.
Vay be! Çok acaip. Hatta saçmalık. Daha da hatta zırvalık.
Peki bu sayı burada kalsa? Hiç artmasa mesela bundan sonra? Kilitlense bu sayı? Burada dursa?
Ne olur?
Ağlar mıyım sence? Hayata küserim belki.
Artsın isterim tabi o ayrı. Lakin konumuz bu değil.
Şimdi ben bu sayı,14.750, azalmasın diye taklalar mı atayım?
Başka biri mi olayım?
Takla atmayı bilmiyorum ki ben. Yok, şaka değil, gerçekten fena oluyorum takla atınca, fena başım dönüyor. Atmıyorum hiç takla. Gerekmedikçe atmıyorum. Zaten niye gereksin ki? Sen en son ne zaman takla attın? En son ne zaman takla atman gerekti? Hı?
Stratejik mi davranayım? "Twitter mühendisi" mi olayım?
Ağzımı bozmuyorum en azından zira bazı arkadaşların yazdıklarına "Sikime kadar!" ya da "O zaman siktir git, takip etme lan göt!" ya da "Çok da sikimdeydi yavşak pezevenk"! ya da "Ulan maymun sen kimsin? Ha? Kimsin sen? Çirkin orospu!" şeklinde cevaplar yazmak istiyorum. Fakat yapmıyorum.
Şimdilik!
Belirtmeden geçemeyeceğim,bazı arkadaşlarla da fena halde "DaŞŞŞak geçerken", onların ben kızıyorum sanmalarına da bayılıyorum.
Çaktırma, bir şey söyleme, uyandırma!
Bazen "Gideyim bir Özlü Sözler kitabı alayım, her gün iki söz döşeneyim,hiç riske girmeyeyim" diyorum.
(Görüyorsun, kafam karışık biraz)
Sonra vazgeçiyorum hemen. Onu yapan çok. Bana gerek yok. Zaten her hangi bir konuda bana niye gerek olsun ki? Neyse, yine de çok şey öğreniyorum onlardan ben de. Herkes gibi!
Ve herkes adına onlara çok teşekkür ediyorum!
Teşekkürler büyük insanların özlü sözlerini bizimle paylaşanlar! Teşekkürler!
Özlü söz önemli tabi.
Bazıları gerçekten hoş.
Lakin bazılarının da pek bir numarası yok.
Fakat herhangi birimizin söyleyebileceği bir sözün arkasına büyük bir imza, kalın bir isim yazınca durum değişiyor.Tepkiler değişiyor.
"Vay amına koyayım be, ne güzel demiş!" gibi.
Büyük insan olmak böyle bir şey işte!
Dokunduğun altın, söylediğin kanun oluyor.
Mesela "İnsan osuruğundan kaçamaz!" bana ait bir söz dizisi.Bunu bir yerde, bir ortamda ben desem "Ulan saçmalama, pis herif! Bak yine boş konuşuyorsun!" olur.
Ama ben bunun sonuna Victor Hugo yazayım, bak ne oluyor!
"İnsan osuruğundan kaçamaz!" VICTOR HUGO.
"Vay amına koyayım be, ne güzel demiş!"
Gördün mü?
Yazdıklarımla kimseye yaranmaya çalışmadığım için, yazdıklarım beğenilmese de, eleştirilse, anlaşılmasa da, gülünmese de, benim için sorun yok.
Kendimi bir odaya kapatıp ağlamıyorum, inan bana yapmıyorum.
Zaten yazdığım şeyler hep kabul görsün, hiç tartışılmasın isteseydim, matematik formülleri yazardım. Herhalde ben "2+2=4" yazdığımda, birileri de çıkıp "Çok boş konuşuyosuuuun. 4 olur mu? 5 o dediğin, hatta bazen 6,7 bile oluyoooo!" demezdi.
Der miydi mi yoksa? Yok canım demezdi!
Evet, diyebilir!
Yani hemşehrim, burası benim. Mal sahibi benim.
Boş konuşurum. Çok konuşurum. Hiç konuşmam.
Ama AIDS'e, KANSERE, AÇLIĞA çare bulanlara, SAVAŞLARI bitirenlere de mani olmam!

DİZİ İŞİ

Büyük tuvaletini yaparken tuvalette kitap okuyan insanlar var. PSP'de oyun bitirenler, level atlayanlar var. Üniversitede tuvalette çay demleyen bir arkadaşım vardı. Dikkat et bak, çay demleyen diyorum. Demlenmiş çayı alıp içen demiyorum. Piknik tüpü, demlik, demlik içinde demlenmeyi arzulayan çay ile girerdi 100 numaraya bu arkadaşım.
Suyu nereden alırdı bilemiyorum.
Şimdi önemli bir iletişim şirketinde üst düzey yönetici.
Çayı nereden alıyor bilmiyorum.
Kıskanırım bu adamları ben. İnsanın her gün kendine böylesi bir vakit ayırması, ayırmaya mecbur kalması, doğanın bu görmezden gelinemez çağrısının bir anda günümüzün en geçerli hediyelerinden birine, boş zamana dönüşmesi kıskandırır beni.
Yerli yapım dizileri izleyenlere de benzer bir kıskançlık besliyorum. Besliyorum ama ev sahibi bilmiyor. Çünkü evde kıskançlık beslemek yasak.
Ben izlemiyorum yerli dizi. Hiç birini izlemiyorum. Kendi oynadıklarımı izlerdim bir tek. Tekrarlarına da bakıyorum hala. Eskiden izlerdim. Bizimkiler, süper Baba, Perihan Abla...O zamanlar McGyver, Matlock, Kara Şimşek, A Takımı da izlerdim ama. Bizim bakkal da izlerdi. Çok meşgul bir adam olduğumdan, entellektüel birikimim beni engellediğinden değil bu yerli dizi izlememe durumum. Ben o esnada, o uzun zamanda başka işler yapmayı tercih ediyorum. Çim biçiyorum. Köpek var, köpekle oynuyorum. Bir NBA maçı izliyorum. Bir futbol maçı izliyorum. DVD'de bir film izliyorum. Köpek var, köpekle oynuyorum. Bir NBA maçı izliyorum. Atlıyorum, Ankara'ya gidiyorum.
Elbette benim de uyumak, yemek yemek, çiftleşmek, dizi izlemek gibi temel ihtiyaçlarım var. İnsanım ben de!
Lakin ben bir doz yerli dizi alacağıma, 3 bölüm yabancı dizi izliyorum. Hatta eğer tercihim yabancı sit-com olursa bu sayı kimi zaman 7'ye dahi çıkabiliyor. Hal böyle olunca benim tercihim ecnebi yapımlar oluyor.
Ne acıdır ki, yerli yapım diziler çok uzun. Gerek de yok bu kadar uzun olmalarına zira hikayeler çoğunlukla o kadar da kuvvetli olmuyor. Kuvvetli hikayeler zaman ister bazen, sen de zaten boyun eğer, verirsin o zamanı seve seve o kuvvetli hikayeye.
140 dakika dizi olmaz. 102 sayfa dizi senaryosu olmaz. 6 gün, günde ortalama 18 saat mesai olmaz.
Peki yabancılar, yabancı meslektaşlarımız bu işi nasıl beceriyor? Friends bir bölümde, toplamda 22 dakikada, 3 ayrı hikayeyi nasıl anlatıyor? House nasıl oluyor da 42 dakikada bizi hipnotize ediyor? Bunları kim yapıyor, kim yazıyor, kim oynuyor, kim izliyor? Piramitleri yapanlar mı? Büyücü mü bunlar? Bizden farkları ne? Üstelik 7 saat de gerideler bizden.
"Amaaaan, ne önemi var canım? Biz uzun seviyoruz. Siz Karışmayın. Öyle, yaya yaya, sindire sindire dizi izlemek istiyoruz. Vaktimiz çok bizim!"
Bu da bir görüş tabi. Baskın görüş bile olabilir. Bu da pek çok görüş tabi.
Peki ne olur diziler kısalırsa? Ömrümüz artar mı? Tenceremiz kaynar mı? Boyumuz uzar mı?
Hikayeler büyür, diziler kısalırsa. Kelimeler güçlenir. Zaman az olduğu için,az ama yeterli, anlatılmak istenilen şeyler sıkıştırılır. Sıkı şeyler kuvvetli olur. Kısa zamanda,çok geniş kitlelere, çok sıkı bir şeyleri anlatmak için donanımlı olmak gerekir. Bu görev de gerçek, iyi oyunculara verilir. Bakarsın taksici bile okullu olur o zaman. Dublaj biter! Kendi sesiyle oynamayan, oyuncu da değildir çünkü.
Senaryolar incelir ama içleri kalınlaşır. Yazanların ne yazdığı sorgulanır. Kimin ne çektiği, nasıl çektiği tartışılır. Rekabet kızışır. Yarış büyür. Yarışan herkes mutlaka kazanır.
İyi olur iyi. Bir değişiklik olur.
İnsanlar, insan gibi çalışır
İnsanlar daha güzel şeyler izler.
Valla bak !
En iyisi ben de uzatmayayım !

AYI

Bu kış uzun sürdü. Benim için yani. Benim kışım uzun sürdü bu yıl. Bir yılı geçti hatta. Çok geçti hatta.
Uyudum ben de.
Uykum hafiftir ama. Duydum olup bitenleri. Zaten bir gözüm hafif aralık uyurum ben. Çok iyi uyuyormuş numarası yaparım. Bazen sahtesi gerçeğinden daha sahici olur. Kendim bile kanarım. Türlü türlü rüyalar gördüm. Bazılarını kontrol ettim, kurguladım.
"Hayal" dedim onlara.
Acıktım uyurken. Susadım da. Baktım bir şekilde başımın çaresine.
Uyumaya devam ettim. Bir gözüm hep aralık.
Uyandım bir gün. Öyle birden bire, aniden. Çişe gittim hemen. Gerindim. Uyurken geçen zamanı düşündüm. Gördüklerimi hatırladım. Rüyalarımı, hayallerimi ayırdım.
Kolay olmadı.
Karışanlar olmuştur mutlaka. Yakında öğrenirim. Neden uyudum bu kadar? Yorgunluktan mı? Uyanık kalmak için bir sebebim olmadığından mı? Bilmiyorum. Uyudum işte. Dinlendim çok uyurken. Sanki her şey benimle uyumuş gibi. Sanki ben hiç bir şeyi kaçırmamış gibiyim uyurken. İnsan en çok uyurken büyürmüş. Bebekler uyur ya hep büyürken.
Kolay kolay uyumam artık.
Neden? Yorgun olmadığım için mi? Uyanık olmak, uyanık kalmak için bir sebebim olduğu için mi? Bilmiyorum. Uyandım işte.
Çıkıyorum yavaş yavaş mağaramdan!

BESMELE

Bir kelimeyle başlıyor benim kutsal kitabım her normal kitap gibi: Diyalog
Herkesin kutsal kitabı başka olabilir. Bu dünyanın sonu değil. Konuşabilsek keşke. Herkesle, her şeyi konuşabilsek.
Besmelem diyalog benim!
Herkesle her şeyi konuşabildiğim bir ülkede yaşıyorum ben.Tenha bu ülke. Tenha bir ülkede yaşıyorum. Ülke benim. Kocaman bir ülkeyim ben. Herkes kadar kocaman.
Sokaklarında çok az insana rastlıyorum ülkemin. Rastladıklarıma da başımla selam veriyorum. Gülümsüyorum onlara.
"Bir ülke kuracaksan, bir dinin olmalı önce" dedi bir arkadaşım. Din nedir ki? Allah kimdir mesela? Bir adı var mı? Görsek tanır mıyız? Belki her gün görüyoruzdur. Görüp geçtiklerimizdedir belki allah. Ne olduğu, kim olduğu, formu, yüzü, şekli...Önemli değil hiçbiri.
Dini insan benim ülkemin.
Konu seçmeden fanatik olmamak...her konuda anlayışlı olmak... gayretim bu. Tüm enerjimi bunlara veriyorum. Bir de spor yapıyorum. Yorucu. Yorulmadan olmaz.
Bu gayret de aynı kitaptan. Kutsal kitabımdan. Diyalogla başlayandan hani...Bir çeşit ibadet diyelim.
İyi niyetliyim, çabalıyorum. İnanıyorum.
Keşke biraz daha bilseydim kötü olmayı. Becerebilseydim dönüp gitmeyi. Bakmamayı, bakınca görmemeyi.
Biliyorum, kimse sandığı kadar iyi değildir. Kimse istediği kadar kötü de değildir.
Onu da öğrendim. Zor bir hayatım var. Kafamda böcekler. Göğüs kafesimde kelebekler.
Kelebekte olsa, kafesteler işte.
Şeytan da var içimde eminim ama pek karşılaşmıyorum. Şeytansız olur mu?
Görsem tanırım belki. Bilmiyorum, görüyorumdur belki. Mutlaka görüyorumdur. Bilmek güzel olurdu. Her şeyi bilmek güzel olurdu.
Sürprizleri özler miydim yine acaba o zaman?
Değişiyorum ben. Birkaç zaman önce başladım değişmeye. Bacaklarım, dizlerim, başım ağrıyor. Eklemlerim sancılı. Uykularım kaçıyor. Geceleri uyanıp sigara içmeler başladı birde. Sigarayı bıraktım oysa. Büyüyorum belki. Uzuyorum ileri doğru...Küçükken daha öfkeliydim. Daha çabuktum öfkeli, öfkesiz. Daha uzun öfkeli kalırdım. Kararlı olurdum. Küçükken dünya, hayat oyun hamuru gibi olur. Değiştirebileceğine, istediğin şekli verebileceğine inanırsın.
Öfkeli olma cesaretini buradan alıyordum belki. Belki her şey değişir diyorum hala. Öfke cesaret ister çünkü. Kolay kolay vazgeçemezsin öfkenden. Onu yarı yolda bırakamazsın. Öfke küstahlıktır biraz!
Öfke bir şuur kaybıdır. Ama bilincin açıktır. Çok açıktır hatta. Bazen de her yer, her şey, herkes karanlıkta kalır. Seni "gerçekten" alır öfke, uzağa götürür. Kendi gerçeğine...kendi uzağına...
Kandırır. Süper kahraman yapar. Pelerinin olur öfkeliyken. Uçarsın.
Öfke yorar adamı. Perde olur gözüne. Göstermez, göremezsin. Bazen de pırıl pırıl yapar baktığın her yeri.
Aklını azalttığı zamanlar olur. Bilincini sınar. Yalnızlaşırsın. O halini kimse görmesin diye belki. İnsanın türlü türlü hali var. İnsanlık hali diyorlar buna işte. Ama öfke iyidir de. Canlı kılar seni. Seni ağaçtan, bitkiden, taştan ayırır. Uyarır seni, tutundurur. Ne olduğunu hatırlarsın. Üşümezsin öfkeliyken. Karda çıplak gezersin. Buzda yüzersin. Beslenmek güzeldir öfkeden, bağımlı olmak kötü...
Yine ökeleniyorum. Hala kaybediyorum zaman zaman kendimi. Araba kullanmıyorum ama artık.
Siniri alınmış bir et olmadım henüz. Öfkelenmemeye başlarsam üzülürüm kendime. Acırım hatta. Ama süreler azaldı, kısaldı. Daha az kalıyorum öfkede. Öfkeli ben, öfkesiz benden çok uzağa gitmiyor artık.
Daha çabuk geri dönüyorum.
Yine "değiştirmeye" çabalıyorum. Değişemem artık...
Yorgunum sadece biraz.

KADIN KOMUTAN

Dünyanın dörtte üçü su. Dünyanın yarısı kadın.
Çoğunu görmedim, tanımam. Çoğu beni görmedi, tanımaz.
Zaafım var kadına. Görmediklerime, tanımadıklarıma bile.
Özellikle güzel olanlarına.
Bütün kadınlar güzeldir belki. Bazıları daha güzeldir ama. Bazıları çok güzeldir. Güzel kadın çabuk fark edilir. Kana hızlı yayılır. İçine işler adamın.
Güzel kadın korkutur beni. Korkarım güzel kadından.
O eğlenir ben korkarken.
Hele bir de akıllıysa ağlatır. Bütün kadınlar akıllıdır belki. Bazıları daha akıllıdır ama. Bazıları çok akıllıdır.
Akıllı ve güzel olan tehlikelidir. Akıllı ve güzel kadından daha çok korkarım. O daha çok eğlenir ben daha çok korkarken.
Her hamleni bilir. Her blöfünü görür. Kafana bir girdimi, çıkartmak zor olur. Kesmek istersin kafanı. Sökmek istersin kalbini. Derinin hemen altındadır bazı kadın, dövme gibi. Acısını seversin, hep daha çok istersin. Dövme gibi... Kanarsın, kandırır. Komutandır. Güzel ve akıllı bir komutan.
Ölüme gidersin, zehir verse içersin.
Gaddardır kadın. Bir anne nasıl gadar olur dersin. Olur. Anne de olur, gaddar da olur. Kızarsın, küfür edersin. Küfür olur, orospu olur!
Kalemden toka yapan büyücüdür kadın. Geleceği söyleyen kahindir.
Başka türlü sever, severken ezer.
Pazuları zayıftır belki ama, beyni kaslıdır, kamyonlar kaldırır.
İçine atar çok şeyi, içinde saklar daha çoğunu.
Kadın 'verir', sen alamazsın. 'Sen bilirsin!' der, bimediğini bilir.
Oyuncak verir sana, oynarsın. Doyurur seni, sevişir seninle.
Bikinisi en güzel üçgendir.
Çizmesi silahtır! Çizmeli bir silahtır. Ne çok silahı vardır kadının! Çizmesi, küpesi, kaşı, gözü, rimeli, memesi, dudağı, geçmişi, hali, tavrı, çorabı, eteği, kalçası... Hele kokusu, teni... Panzehiri yoktur çoğu tenin. Çilleri olur belki, gamzeleri ya da! Tuzlu olur tadı bazısının, deniz gibi. Dokunduğun ana inanamazsın. Rüya gibi gelir, uyanamazsın.
İlk dokunan sen değilsen, kızarsın. Öfken kendinedir. İlk olamayışına, kaybettiğin zamana kızarsın. Kaydedersin her anı, fotoğraflar çekersin. Siyah-beyazdır fotoğraflar. Özledikçe bakarsın.
Kokusunu şişelersin, kitaptaki çocuk gibi. Çocuğu anlarsın, çocuk olursun. Kokusunu tarif edemem. Kitabı var, oku! Kadını da tarif edemem. Çok kadın var, tanı! Dene en azından!
Anlamaya çalışma sakın, yapamazsın.
Ben anlamaya çalışmaktan çok önce vazgeçtim. Zaten pek az şey biliyorum kadın hakkında.
Meydan okumaktır kadın, EVEREST'TİR!
Parmak izidir kadın, kar tanesidir!

ŞİZO TV

Ben TWITTER da ne yapmaya çalışıyorum?
Bişey yapmaya çalışıyorum çünkü,evet!


Bu bir TELEVİZYON programı
Televizyonda yok
Televizyona gerek yok
KAPALI DEVRE
Seyircisi SENSİN
Sana ÖZEL
Kitap gibi biraz
Dekoru,formatı,yeri,zamanı,süresi,içeriği HAYAL GÜCÜN kadar
SEN ne zaman istersen
Hep CANLI
BANT yasak
Adını sen koy
YUNUS GÜNÇE ŞOV OLMASIN
Benim KAFAMDA BÖCEKLER VAR var!
Nasıl?
REHAB olur belki
Etkileşimli
İnteraktif yani
Katıl çok istersen
Sunucu belli bir tek
Sürücü de
Gerisi köpük
Sunucunun kostümü mü?
Çıplak olsun!
Belki SİYAH bir takım
Sunucu KOMİK mi?
Bilmem
Sen tanıyor musun?
DELİ mi?
Çok mu AKILLI?
Aptal olsa?
SAMİMİ belki
Belki SAHTEKAR!
Geveze biraz
Biraz AÇ!
UZUN-KISA?
Seyircinin kostümü?
Çıplak olsun
Belki bir EŞORTMAN
ŞİZOFREN bir performans
Deli saçması
Tespit Böceği
Sporcu.
Sihirbaz
DOBRA
YARALI
FANİ
Dost-Düşman
Konuk var mı peki?
Masa?
Koltuk?
Reklam yok
REYTİNG YOK
Görüntü yok
VAR mı yoksa?
Ben bilmem
KAMERA SENSİN
Yönetmen SENSİN!