UYUTMAYANLAR

Uyuyamadım yine.
Uyuyamamak değil bu. başka bir şey. Yatakta dönmek durmak.

Yine sivrisineklere sövdüm bütün gece.Sadece onlara sövmedim yine. Uyuyamamayı sevmiyorum. Beni uyutmayanları sevmiyorum. Bir gün görürsem beni uyutmayanları söyleyeceğim.

"Beni uyutmayışınızı hiç sevmiyorum" diyeceğim. Söyleyecek o kadar çok şeyim var ki onlara.

Sorular uyutmaz insanı. Hele bir de cevapsızsa o sorular! Uyuyamazsın soruların cevapsızsa.

En beter "uyku kacırıcısıdır" cevapsız sorular.Merak uyutmaz insanı.Kahve de uyutmaz.Ağrı uyutmaz mesela. Bir yeri ağrıyan insan nasıl uyusun? Aklı ağrıyan yerindedir onun artık. 

Ağrıdan uyuyamıyorsan, nispeten şanslısındır ama.Açlık uyutmaz mesela. Karnı aç insan nasıl uyusun? Uyuyamaz aç insan. Karnı doymadan uyuyamaz.Aklı karnındadır artık onun. Midesiyle düşünür. Gürültülü bir şeydir açlık. Boş midede yankı olur. Ses yapar boş mide. 

Midesiyle müzik yapar aç insan. Sevmez ama yaptığını.Aşk uyutmaz mesela. Aşık insan nasıl uyusun? Hele bir de cevap alamıyorsa aşkına!Aşk da bir sorudur zaten. Uyuyamaz cevapsızsa aşkı.

Sevmez olanları. Olmayanları sevmez daha çok.Aklı kalbindedir onun artık. Kalbiyle düşünür.

Sessiz bir şeydir aşk. Susar çoğu zaman aşık insan.Biraz da açlıktır aşk. Yemek yiyemez öyle hemen aşık insan.
Açlık uyutmaz insanı.

Kahve içmedim.Aç değilim. Epey yemek yedim gece.Aşık da değilim. Epeydir aşık olmadım. Olduysam da fark etmedim.Görsek tanır mıyız hemen aşkı? Hatırlar mıyız aşık olmayı? 

Bisikletimi çalmışlar. Hediyeydi. Bisiklet çalınır mı?Bari bisikletleri çalmayın. Görsem tanır mıyım, hatırlar mıyım?Bisikleti diyorum?Sanmıyorum. Birbirine benzer bisikletler.
Yine uyuyamadım. Uyuyamamak değil bu. Bekleyip durmak. 

Aklım sokaklarda. Gözüm televizyonda.

Bu işler bir bitsin! Bir bulalım şu "huzurlu" ülkeyi...

Bak nasıl uyuyacağım o zaman. Geri alacağım kaçan uykularımı tek tek. Yakalayacağım kollarından.

Aklım gözaltılarda!

O zaman uyuyacağım işte! Uyutmayanlara inat uyuyacağım!

Tutabilene aşk olsun!

KAÇIŞAN DAVETLİLER

Önce gaz.Sonra ses.
Ya da tam tersi.Bilmiyorum.Bomba işte ikisi de. Karıştı yine cihangir.Durgundu epeydir.
Karıştı yine az önce. Bir anda karıştı. O bildik, o tiksindirici koku her yer. Sonra, o çirkin kostümleriyle onlar geldi. Başladı maskeli balo. Çok çirkinler kostümleriyle.
Yine tatsız başladı balo. O bildik, o saçma kovalamaca her yer. Davetliler kaçıştı.
Benim yüzüm maskesiz.Yine aynı ifade yüzüm.İfadem maskem benim. Şaşkın. Dargın. Dalgın.Öfkeli.
Durdum öyle.
Bir çocuk gördüm dururken. Pelerinliydi çocuk. Pelerini Brezilya bayrağıydı.
Kaçışan davetliler gördüm. Hepsi maskeliydi.
Ben durdum öyle.
Maskesiz. Şaşkın.
Elimde.... Ayşe kadın fasulye.

IRKÇI PRENS

Rıza Kayaalp gençtir.
Türktür.
Sporcudur. Başarılı bir sporcudur. Güreşçidir. Milli güreşçidir. Dünya ve Avrupa şampiyonalarından, olimpiyatlardan madalyalarla dönmüştür.
Rıza Kayaalp genç, madalyalı, başarılı , milli bir Türk sporcusudur.
Reklam yıldızıdır. Sponsorların genç prensidir. Hayırlı bir evlattır eminim. Annesine, ailesine çok düşkündür.Hırslıdır. Hedefleri çoktur eminim. Olmalıdır da . Potansiyeli vardır.
Belki "süper babadır". "İdeal" eştir. Medeni durumunu bilemiyorum. Medeniyet durumunu gördüm ama.
Umarım mutludur. Sağlıklıdır. Hayatında her şey yolundadır.
Rıza Kayaalp bir çok şeydir.
Ama artık; önce "ırkçıdır".
Hem de oldukça "hardcore" bir ırkçıdır. O kadar ırkçıdır ki, bunu saklamak zorunda bile hissetmemiştir. Kendisini sakınmamıştır. Kendini tutamamış, belki de tutmamış, twitter denen "gavur icadına" içini dökmüştür. Oldukça da "samimi" davranmıştır. Dümdüz gitmiştir. Ana avrat!
Rıza Kayaalp muhtemelen müslümandır.
İyi bir müslüman olduğuna da eminim. Manevi değerlere sıkı sıkıya bağlıdır.
Lakin islamiyet "anneyi" baş tacı eder.
Rıza Kayaalp bunu unutmuştur.
Irkçılık kötüdür. Çok kötüdür. Çok tehlikelidir. Çok gericidir. Bu zamana, bu çağa hiç ama hiç ait değildir. Çok "geçmiş zamandır". Üzerinden çok zaman geçmiştir ırçılığın, ırkçıların.
Irkçılık dışlanmıştır. Zaten dışlanması gereken bir duygudur. İnsanda yeri yoktur. Hiç yeri yoktur.
Yok olmalıdır.
Hele sporda! Hele bu çağda!Irkçılık ayrıca suçtur. Irkçı kişi "suçludur". Rıza Kayaalp ırkçıdır. Sonuç önermesi çok nettir:
Rıza Kayaalp suçludur!
Lakin kendisine Akdeniz Oyunları Açılışında "Türk Bayrağını taşıma onuru" verilmiştir.
Yıl 2013'tür. Memleketimde olan budur.

ortaya

Ögrenci, manav, serbest meslek sahibi, avukat, diş hekimi, baytar, manken, hostes, taksici, turist rehberi, turistin kendisi, eşcinsel, sanatçı, twitter fenomeni, facebook canavarı, evli/bekar/nişanlı/sözlü, ünlü, ünsüz, yaşlı, genç, bakkal, market, otel, pansiyon, kebapçı, suşici, boyacı, ressam, marangoz, tasarımcı, grafiker, grafitici, sanatçı...
Sence ne kadarını göze aldılar? Senin kadar risk almaktan korkuyor mu sanıyorsun herkes? Herkes korkar mı?
Emin misin? Bence değilsin.
O tedirginlik, o şaşkınlık, o kontrolsüzlük, o anlayamama, o küçümseme hali hep bundan bence.
Emin olamamaktan. Rakibinin "gücünü" kestirememekten. IQ'sunu, mizahını, hızını, teorisini, pratiğini çözememekten. Frekansını, standardını, alışkanlıklarını, okuduklarını, yazdıklarını, izlediklerini, counter strikelarını, god of warlarını, houselarını, lostlarını deşifre edememekten.
Dexter'ı tanıyor musun sen?
Onları tanımamaktan bu telaş, bu panik. Hem de hiç!
Onları hiç tanımamaktan hepsi bunların.
Ya çok şey aldılarsa göze? Sandığından, düşünebileceğinden, hesaplayabileceğinden çoksa? Çok daha çoksa?
Ya bugün için değilse bu olup bitenler, yapılanlar? Ya "günlük" değilse bu direniş?
Hep "taze" kalırsa?
Ya o yaralananlar hemen iyileşirse sessiz sedasız?
Ya o ölenler kendileri için ölmedilerse?
Ya bugünden yarına kalırsa bir şeyler?
Ne bilmiyorum! Bir şeyler işte!
Ya "bir parça ekmek" için dilenmezlerse? Ya kollarlarsa  birbirlerini?
Konuşmaya devam ederlerse mesela? Yazmaya, çizmeye, tweetlemeye?
Dinlerlerse birbirilerini parklarda? Dinleniyorlarsa şimdilik?
Ya işsizlik canlarını plastik mermiden daha az acıtırsa?
Ya sözde kariyersizlik gözlerini gaz kadar yaşartmıyorsa?
Ya içlerinde gerçekten paraya tapmayanlar varsa?
Onurlu, kararlı, inanmıış birileri yok mudur sence aralarında?
Hiç mi?
Ya varsa?
Ya belediyelere endeksli değilse sanatları?
Belki de sadece şarkı söylemektir dertleri, olamaz mı?
Belki de önümüzdeki seçimleri değil; önümüzdeki nesilleri düşünüyorlardır?
Ya gerçekten "feda" ettilerse?
Birleştilerse gerçekten?
O zaman ne olacak?

Talcid ve pornografi

Benim bir siyasi görüşüm yok. Benim bir dünya görüşüm var. Altını çiziyorum bunun sıklıkla. Dünyayı, ülkemi görmek istediğim bir hal var. Partizan değilim. Militan olmadığım gibi. Terörist, ayyaş, çapulcu, sapık, atom bombası imalatçısı, marjinal, porno yıldızı, bölücü...
Bunların hiç biri değilim. Bazen içerim. Serhoş da olurum. Seks yaptığım anlar da oluyor elbet.
Herkes kadar yani.
Herkes kadar içerim.
Başından itibaren direndim. Direniyorum. Direneceğim. Fiziksel direnme süreci geride kalmış olabilir. O kadar çok hali var ki bu direnişin. O kadar çok yer var ki direnilen. Ben yazıyorum mesela bazan. Yazarak direniyorum. Ama hep direniyorum.
Durarak direnen var.
#duranadam
Ben yazıyorum.
#yazanadam
Bir heves değil bu kadar insanı bir araya getiren. Moda diye direnmedik biz. Trend emretmedi bize direnmeyi. Biz direndik. Kendi kendimize. Kimseye sormadan. Amerikaya, israile, mosada, almana, yunana, faize, lobiye, CIA'ye, KGB'ye...
Hiç birine sormadık. Bize de kimse bir şey sormuyor. Parkı sormuyor mesela. Kışlayı, ağaçları, ıhlamur kokusunu sormuyor. Anamıza babamıza sorduk bir tek. Onlar da "güzel güzel direnin" dedi.
Hatta onlar da geldi. Zaten kızarlardı direnmeseydik. Çok kalabalık direndik. Direniyoruz. Direneceğiz.
Başından beri parktayım. Yanlış hatırlamıyorsam apo bayrağı asmadım hiç. Hiç başörtülü bir kadına saldırmadım. Bir kez bile! Türk bayrağı yakmadım. Hiçbir ebatta hem de! Bomba, molotof kokteyli yapmadım. Sütle talcidi karıştırmak kokteyl sayılır mı? O zaman itiraf ediyorum: Sütlü talcid kokteyli yaptım.Yaptık. Alın beni! Ben alınmam. Küçük şaşallar kullandım onları karıştırırken shaker yerine.Bu da bir itiraf. Otobüs yakmadım. Hiç yakmadım hem de. Bir tane bile! Bindiğim otobüsü niye yakayım? Toplu taşımayı severim ben.  Camide içki içmedim.
Grup seks yapmadım!
Hele camide hiç grup seks yapmadım. Oldu apo posteri asanlar. Olmadı ama apo posteri asmak. Parka yakışmadı. Zaten hiç bir yere yakışmaz. Parkta en çok posteri olan Mustafa Kemal'di. İnan bana! Vallaha!
Başörtülü Kadına saldıran da olmuş diyorlar. Ben görmedim. Olmuştur belki. Olmasaymış keşke. Görseymişim ben keşke. Engel olmaya çalışırdım. Durdurmaya çalışırdım. Başörtülü kadın tarafında olurdum. Polis yakalar o saldıranları umarım. Onlarla aynı tarafta olamam ben. Parkımız da aynı değil zaten. Bana gaz atan, bacağımdan vuran, avukatları, doktorları, kadınları, gençleri tutuklayan polis yakalar onları umarım. Coplarla hastahane basan polis.Acilde, alelacele insanları coplayan polis. O polis tarafındayım bak şimdi de.
Türk bayrağı yakan da olmuş.
Atom bombası , molotof kokteyli yapan görmedim parkta hiç, allah için. Atom bombası kolay iş mi?
Bira içen gördüm ama. Zararsızdı onlar da. Kendi hallerinde. Kızlı erkekli gruplar gördüm. Grup derken...sohbet ediyorlardı. Tefonları da çalındı insanların parkta. Hırsız da mı olduk şimdi hepimiz? Hep beraber mi çaldık o telefonları? Park güzeldi. Çok kalabalıktı. Park bir tane değildi. Çok park vardı!
Park çok güzeldi. Sen geldin mi parka? Gördün mü parkı?
Birinden mi dinledin yoksa sen parkı? Mikrofonlu birinden? Badem bıyıklı? Uzun hafiften?
Birilerinden mi okudun; izledin?
Keşke gelip görseydin. Kendin gelseydin. Kendin görseydin.
Sana da yer vardı.

ÖLMESEYDİN KEŞKE

Dün gelemedim. Özür dilerim. Yollar kapalıydı dün. Otobüsler, vapurlar, metro...tek yöne çalıştı dün.
Sen o yönde değildin. Kabahat sende.
Metro var artık İstanbul'da. Sen görmedin. Yasaklar var yine İstanbul'da. Sen İyi ki görmedin. Bırakmadılar baba beni dün. Kimseyi bıramadılar. Bırakmadılar geleyim.
Çiçeksiz gelirdim yine. Biliyorsun çiçek sevmiyorum. Ölü çiçek sevmiyorum. Sen de ölmeseydin keşke. Ölmeni sevmiyorum! Ölürken de söyledim sana elini tutarken bir yandan.
Peki...sustum.
Çiçeksiz miçeksiz...ama gelirdim. Bıraksalardı. Bırakmadılar.
Gelemedim.
Olanı biteni anlamamaktan sıkıldım artık. Rahatsız oluyorum anlamadıklarımdan. Sen de olurdun.
Rahatsız olacak kadar anlıyorum en azından.
Sen ölmeseydin, sana sorardım anlamadıklarımı. Soramadım. Öyle yapardım ya hep eskiden. Her şeyi sana sorardım. Hepimiz öyle yapardık. Elif, İdil, Devrim, ben...hepimiz.Sana sorardık.
Hem internet de yoktu o zaman. Sahi, sen internet yokken nasıl bilebiliyordun her şeyi? Cep telefonun yokken, nasıl tam zamanında yetşiyordun her yere?
Senin "hanım" da sana sorardı her şeyi. Ne çok gezdiniz siz de beraber. Dünyayı gezdiniz neredeyse.
O olmadan gezemezdin sen. O da bir tek senle gezerdi. Senden sonra, sensiz bir kere yatmadı yatağınızda mesela. Senden sonrası olmadı onun hiç.
Daha da gezerdiniz siz.Sen ölmeseydin gezerdiniz. Gezemediniz.
Çünkü sen öldün!
Peki..sustum.
Polisi sorardım sana mesela. Biber gazını sorardım. "Neden?" derdim. "Ne yaptık biz onlara?" derdim. Polise de sorardım bunu eğer dinleseydi beni polis. "Engelli engelsiz, yaralı yarasız, suçlu suçsuz herkese niye su sıktılar?" derdim. Su da sadece su değildi baba.
Sadece h2O değildi. Formülüyle oynanmış suyun. Suyu da bozmuşlar. Sadece "tazyikli su " değildi. Hele cumartesi, baba! Cumartesi fenaydı! Cumartesi çok fenaydı baba!
Hastahanelere de sıktılar baba gazı, suyu cumartesi. Otellere. Revirlere. İlaçları, ilaçlarımızı topladılar baba. Evet, iyileşelim istemediler. Doktorları tutukladılar yaka paça. Doktorluk yapıyorlar diye. Doktorluk yaparken onlar. Haklısın; iyileştirmelerini istemediler.
Gaz maskelerini topladılar. İnsanların yüzlerinden topladılar gaz maskelerini.
Sonra da insanları topladılar zaten. Bir yerlere götürdüler topladıklarını. Neresi olduğunu söylemediler. Gaz maskelerini çöpe attılar. Dilek ağacını yaktılar.
Hele cumartesi günü! Cumartesi çok fenaydı baba. Pikniğe sıktılar gazı. Attılar demek daha doğru aslında. Bomba çünkü o."Biber gazı bombası". Bomba sıkılmaz ki! Bomba atılır. Onlar da öyle yaptılar. Çok bomba attılar. Atmasalardı keşke.
Çocuklar vardı. Çocuğa atılmaz ki! Çocuğa bomba atılmaz ki! Onlar öyle yapmadılar. Attılar.
Çocuk da değildi sadece o gün onlar. Torundular! Yaşlılar vardı çünkü o gün, cumartesi, parkta.
Sadece yaşlı da değildi onlar da.
Anneanneler, babaanneler, büyübabalar, dedeler...
Anneler vardı...babalar
Çok can yandı baba cumartesi. Her yaştan can yandı.
Çok ağlandı cumartesi. Feryat figandı cumartesi.
Ondan gelemedim ben baba pazar günü.Babalar günü yanına ondan gelemedim. Bırakmadılar pazar günü...bıraksalardı...
Çiçeksiz miçeksiz...ama gelirdim.

İnci Avcısı

saat 02:57

Evdeyim. 1 saat oldu geleli. Üstüm başım leş gibi gaz kokuyor. Başkasının gazı. Islak kıyafetlerim. Islak kıyafetlerden ağırım. Soyunuyorum. Aklım sokakta. Sokaktayım aslında hala. Şu an evde olan herkes gibi. Ambulans sesleri var. Acı sesler. Acının sesleri. 

"En azından yollar açıktır bu saatte" diyorum. Her şeyden bir avuntu çekip çıkarmaya çalışıyorum bugünlerde.

Ambulansın içini düşünüyorum. İçindekini daha çok.

"Acaba tanıyor muyum?" diyorum. "Umarım iyidir" diyorum. "Umarım tanımıyorumdur" diyorum bencilce. "Trafik açık en azından" diyorum. "Yetişir belki hastahaneye" diyorum.

Kelimelerimi, maskemi, baretimi, deniz gözlüğümü, arkadaşlarımı, hırsımı, öfkemi çok dikkatli seçiyorum bu günlerde.

Özenliyim. Kontrolümü, şuurumu yokluyorum. Tetikte hepsi. Kaybettiğim anlar oluyor onları. Kaybettiğim anlarda derin nefesler alıyorum. Başka bir şeylere, başka yerlere dalıyorum o nefeslerle. 

Sonra tekrar bulup çıkarıyorum kontrolümü, şuurumu.

Okyanusta inci arayanlar gibi. Benim incilerim onlar: Kontrol ve şuur.
Twitter açık önümde. Yazılanları okuyorum. Ben de yazıyorum. Sanki duyuyorum okudukça okuduklarımı.

"Yardım edin" diye bağırıyor biri. "Açın " diyor bir başkası, "Kapılarınızı açın!". 

Sıkışanlar, kıstırılanlar, plastik mermiler, gazlar, dumanlar...Hepsini duyuyorum. Hepsini kokluyorum. 

Gözüm yaşarıyor. Bu sefer gazdan değil ama. Dokunuyor duyduklarım. Çok dokunuyor. Etime değiyor.

Anlamaya çalışmayı çoktan bıraktım. Bitsin istiyorum. Bitsin istemeyi de bırakmak istiyorum artık! Yeter ki bitsin!

03:13

Birilerine sesleniyorum. Biri vali. İstanbul valisi. "İyi ki" diyorum, "iyi ki akraba değiliz. Söyleyemezdim kimseye mesela akraba olduğumuzu" diye sesleniyorum valiye. "Çok utanırdım" diye bitiriyorum.

Cumhurbaşkanına sesleniyorum. Bir şeyler yapsın istiyorum. Uyumasın. Uyansın. Birilerini arasın. Sorsun istiyorum. Bitirsin istiyorum. Bitsin istiyorum. Çokça sitemliyim.

En çok Allaha sesleniyorum. Allah var çünkü, biliyorum.

Olmak zorunda!

Bir şeyler yapsın istiyorum.

Birilerine fısıldasın istiyorum.

Uyarsın istiyorum. Bitirsin istiyorum. Bitsin istiyorum.

"Allah aşkına" diyorum,

"Allah aşkına bitsin!" diyorum.Yalvarıyorum.

Sonra...sonra saat 03:26 oluyor. 

Ve hala ambulanslar ağlıyor....