KANATLI ADIDAS

Alışmaya gayret ediyorum. Sarsılıyorum ama hala. Çok çukurlu bir yolda, bir arabada gibiyim. Yol da uzun gibi.
Dün gece test ettim kendimi. Sokağa çıktım. Bir kaç mekan dolaştım. Kafam dağılır belki dedim. Dediğim çıkmadı. Turuma House Cafe'de başladım. Ardından Novo'ya geçtim. Teğet geçtim ama çok durmadım. Mert Yücel İndigo'da çalıyordu. Gideceğime çok önce söz vermiştim. Gitmeyebilirdim. Gittim. Güzel çaldı. Novo'ya geri döndüm. Arkadaşlarım geldi yanıma. 3 kişi olduk. Oz-e, Nil ve ben. Lux'a gittik. Ali vardı. Hagop vardı. Fresh B vardı. U.F.U.K çaldı. Değişik çaldı. Güzeldi.
Son gecesinde Defne'yle olan bir arkadaş geldi yanıma. Onu en son sağ görenlerden. Onu kıskandım. Kızdım da ona. Üzgündü. "Yazını okudum. Ağladım ben de. O gece onunlaydım." dedi.
Kanatlı ayakkabıları vardı çocuğun. Adidas'tı galiba.
Uçarak uzaklaştı çocuk.
Çıkarken biri "Defneee" diye bağırdı beni görünce. Ben kimin bağırdığını görmedim. Alay mı etti, anlamadım. Belki bir arkadaşına seslendi. Belki bana öyle geldi
11:11'de gidelim dedik. Dediğimizi de yaptık. Çok eski tanırız Tangun'u, Kürşat'ı, Banu'yu, Mithat'ı, bütün ekibi. Kiwi'yi gördük. Kesmemiş bıyıkları. Komik heriftir Kiwi. Güzel mekandır 11:11.
Bu turu, bu mekanları, insanları şundan yazdım: Bazı geceler karşılaşırdık biz Defne'yle. Beraber çıkmasak da karşılaşırdık. Dünya küçük ya, İstanbul daha da küçük. Ne zaman gece dışarı çıksam, ne zaman hep aynı insanları görsem, İstanbul'da 15 milyon insanın yaşadığına inanmak daha da zor oluyor. Sanki 300 kişi yaşıyormuş gibi koca şehirde.
Gariptir, gözlerim aradı. Taradı ufaktan. Aptalca biliyorum. Çocukça.
Yaptım ama yine de. Zaten sürekli aptallıklar yapıyorum. Alışkınım. Şunu anladım ben dün gece, turumdan şunu çıkarttım: Uzun bir süre zihnim, algım 19 mayıslar, 10 kasımlar, 23 nisanlardaki televizyon ekranlarına benzeyecek.
Köşede bir Atatürk görseli ve Türk bayrağı olur ya; hep oradadır onlar.
Görüntüler değişir ekranda. Programlar değişir. Haber olur, spor olur, dizi olur, film, yarışma, güncel, reklamlar, tartışma ıvır olur zıvır olur, Atatürk'le bayrak hiç gitmez ya...
Öyle işte benim zihnim, algım bu aralar. Hep yaptığım şeyleri yapıyorum.
Tadım yok pek ama yapıyorum.
Yaptığım şeyleri yaparken ben, bir ekran var. Köşede bir resim var. Ne yapsam orada resim.
Biliyorum ne olup bittiğini. Niye orada olduğunu. Anlıyorum. Alışıyorum. Kabul de ediyorum.
Çünkü...
Resimdekini özlüyorum.

GARGAMEL ve AZMAN

"Her insan bir ülke" demiş ya biri. Bana demiş gibi geliyor, demediyse de ben diyorum: Her insan bir ülkedir. Benim ülkemde yas var hala. Bayraklar yarıda.
Daha iki gün oldu. İki gün yetti ama akbabalara.
Hemen başladı akbabaların bayramı. Bu yazı onlara. Özellikle ikisine. Biri ihtiyar. Diğeri daha genççe. Genç olan kilolu biraz. Gürbüz.

İki tane Yunus var burada: Biri onlara yumruk atmak istiyor. Yüzlerine en çok. Elleri kan içinde kalana kadar hem de.
Bu yazıyı öbür Yunus yazıyor.

Size, ikinize de, kızmıyorum bile dersem yalan söylemiş olurum. Ben de yalan söylerim tabi lakin azaltmaya çalışıyorum. Bırakabileceğimi sanmıyorum. Tek tük söylerim yine mutlaka arada.
İçkiyle kesin söylerim. Gece çıkınca söylerim. Güzel bir yemekten, güzel bir kadından sonra söylerim.
İlkellik(!) yapacağım şimdi: Fikrinize saygı duymuyorum. Fikrinizi benimsemesem de, fikrinizi ifade etmeniz gerektiğini sonuna kadar savunmuyorum. Fikrinizden de, ikinizden de nefret ediyorum. Midemi bulandırıyorsunuz. Sizden fiziksel olarak rahatsız oluyorum.
Zaten aslında yazdıklarınızda pek bir fikir de yok galiba.
Paranoyakça, gaddarca kurgulanmış bir saldırı var. Bir tane de değil, çoğul: Saldırılar var.
Yazdıklarınızı okurken bir John Grisham romanı okuyorum zanettim.
Film olur belki yakında yazılarınız. Küçük birer de rol verirler size. Ele ele oynarsınız.
Birinizin berbat bir kahkahası var. Yalandan. Plastik. Kiralanabilen bir kahkaha.
Diğeriniz de o bile yok.

Siz daha önce hiç öldünüz mü? Bence öldünüz. Öldünüz ve kimse umursamadı. Kimse fark etmedi. Kimse ağlamadı. Kimse gelmedi cenazenize. Hakkını helal etmedi. Ölümleriniz cesetlerinizden önce çürümeye başladı. Hemen unutuluverdiniz. Kahroldunuz.
Yapayalnız öldünüz!

Bu hıncınızı, bu robotik, bu makine soğukluğunuzu, bu gaddarlığınızı, bu anlamsız "farklılaşma" telaşınızı, bu zavallı hallerinizi başka türlü açıklayamıyorum çünkü.
Kıskançlık mı size yazdıklarınızı yazdıran? Bunları kulağınız şeytan mı fısıldadı?
Ne vaad etti size?
Sonsuzluk mu?
Ölümsüzlük mü?
Reklam mı yoksa?
En büyük vaadi de odur hep. Yazık, kanmasaydınız keşke. Kanmak istediniz ama öyle değil mi?
"Umursanmak", "Konuşulmak", "Gündem yaratmak" gibi saplantılarınız var çünkü.
Dur, bir de bir isim kullanıyorsunuz bu durum için : Ezber Bozan.
Yani böyle alışıldık olmayan, böyle, olaylara farklı perspektiflerden yaklaşan, sınırları zorlayan falan filan.
Beslenmek zorundasınız. Hepimiz gibi.
Lakin beslenme alışkanlıklarınız bizimkilerden çok başka.
Kötü besleniyorsunuz! Kötüden, kötülükten besleniyorsunuz. Dikkat edin bence! Vitamin alın. Daha çok meyve sebze yiyin. Süt, yumurta, beyaz peynir...Protein alın.Damar sağlığınıza da özen gösterin zira damarlarınızda akan sıvı damarlara hasar vermiş olabilir. Evet, sıvı dedim. Kan demedim.
Özellikle demedim.Kan olamaz çünkü. Benim aklımda böyle şey bir sıvı var: Yoğun, yapışkan...
Koyu renk bir sıvı. Kendi de koyu. Akmıyor kolay kolay.
KATRAN!
İyileşin. Bir an önce iyileşin!

Gazeteci, televizyon programcısı, gurme, şovmen, profesyonel jüri, spor yorumcusu kimliklerinizin çok dışında başka mesleklerinizi de öğrendik bu gün. Pek bir mutlu olduk. Belki hobinizdir. Bazıları da kelebek topluyor, kibrit çöpünden gemiler yapıyor.
Bu gün ayrıca ahlak polisi, narkotik polisi, olay yeri inceleme uzmanı, adli tıp uzmanı, teolog, pedagog olduğunuzu da öğrendik. Rahatladık.
Nefret ediyorum her kimliğinizden, halinizden.

Küçükken şirinleri izlerdim ben. Gargamel'e kızardım. Azmandan korkardım. Gargamel'in ve kedisinin şirinlerden ne istediğini anlayamazdım. Neyin peşinde olduklarını bilemezdim. Şirinleri yakalasalar, yeseler ellerine ne geçecekti çözemezdim.
Bu anlamsız, gayesiz kötülüklerini sevemezdim.
Her bölüm, "Bu bölüm belki vazgeçerler kötü olmaktan. iyi olur onlar da belki." derdim.
Çocukluk işte.
Onlar için dua ederdim.

Bilim bakalım şu an ne yapıyorum?
Sizin için dua ediyorum!

Defne "JOY"

Çok insanla tanıştım. Çoğunu unuttum çoktan. Onlar da beni unutmuştur eminim. Kızmam hiçbirine. Alınmam. Üstüme almam.
Hayat çok hızlı bir tren gibi.
Senin camından baktığın çok hızlı bir tren.
Ne çok şey görürsün o camdan. Ne azını hatırlarsın.
Seninle tanıştığım günü hatırlıyorum ben mesela.
Bilindik, alıştığımız "Tanışmalar"a benzemediğini hatırlıyorum. Bir "Buluşma" gibiydi daha çok. Bir "Kavuşma".
Beni, benim seni sevdiğim kadar sevdiğini gördüğümde çok rahatlamıştım. Çok korkmuştum beni sevmiyorsundur diye.
Dokunurdu öyle olsaydı.
Senin beni seviyor olman lazımdı.
İnsan yaşarken hep bir "Aferin" arar ya, toplar ya bulduklarını. Senin beni sevmen benim "Aferin"imdi.
Neden sevdiğini bimiyorsan gerçektir o.
Başka çaren yoksa eğer, sevmekten başka çaren yoksa gerçektir.
Ben bilmiyordum neden seni sevdiğimi.
"Başka" türlü bir kızdın sen. "I am a virgin, but this is a very old t-shirt" yazan bir tişörtün vardı.
Çok iyi yemek yapardın. Zetinyağlı fasulyeni hatırlıyorum.
Beslemeyi severdin. Misafiri severdin.
Sıkılınca "Sıkıldım.Git biraz." derdin.
Ben de giderdim.
Bazen sen söylemeden anlardım, giderdim.
Ayakkabılarımı giyerken ben, sen bana bakar, gülümserdin.
Parmak uçlarında kalkıp öperdin beni.Uzunum ya ben senden.
Yanağımdan öperdin.
Sırtımı sıvazlardın sonra.
Özleyince "Özledim.Gel artık" derdin.
Ben de gelirdim.
Bazen sen aramadan anlardım, gelirdim.
Ayakkabılarımı çıkartırken ben, sen bana bakar, gülümserdin.
"Hoş geldin" derdin. Derken, konuşmazdın.
"Hoş geldin" bakardın.

Çok yan yana uyuduk. Hiç sevişmedik. Kimseyi de inandıramadık.
Zaten bir müddet sonra inandırmaya da uğraşmadık.
Yan yana uyumaya devam ettik.

Kızardın bana.
"Oğlum sen salaksın.Sen salak mısın? Niye böylesin?" diye azarlardın.
"Peki sen niye böylesin?" dediğimde, susardın.
Ben çok özlerim seni Defne! Çok !
Uyandığımda öldüğünü duyacağımı bilseydim, uyanmazdım.
Bir daha yatsam, uyusam?
Sen dönene kadar uyanmasam?

Ağlamadım ilk duyduğumda, Defne.
Valla...Hiç ağlamadım.
Ama bak...
Şimdi ağlıyorum, Defne!
Çok ağlıyorum!

Kaba İnşaat olmaz, bakımsız insan olur!

Bu yazı tamamen pek de ciddiye alınmaması gereken tespitlerimden oluşmaktadır.

Dün Aslantepe Ali Samiyen Spor Kompleksi Türk Telekom Arena Stadı'nda çeşitli temaslarda bulundum.(Dünyanın en güzel stadı mı değil mi bilemem fakat en uzun isimli stadı olabilir) İnşaatı denetledim. Denetledim derken çevresinde, görevli abileri rahatsız etmeden, kızdırmadan, zaman zaman türkülere eşlik ederek dolaştım desem daha doğru olur. Tek başımaydım. Bi başıma. Ne stat müdürü, ne Belediye Başkanı, ne Adnan Polat bana eşlik etmediler. Biraz bozuldum. Resmi internet sayfasından bir açıklama bekliyorum.
Stat çevresinde halen hummalı bir çalışma var. Zaten böyle bir çalışmaya çok da ihtiyaç var zira stat bildiğin kaba inşaat. Kabalaşmak istemem lakin bu stadı bu şekilde sanıyorum dünyanın bir çok yerinde açamazlardı. Bir kez daha TT Arena Stadyumu'nun kaba inşaat açılışını kutluyorum. Gerçi büyük insan, daha da büyük başkan Adnan Polat bu durumu, stadyumun çok eksiği olduğunu defalarca itiraf etmiş ve Türk milletinin gönlünde "Yav, çok samimi bir insan.Helal olsun be!" şeklinde övgü alarak, taht kurmuştu. Bana kalırsa Adnan Başkan'ın bu sözlerinin deşifre olmuş hali şu idi : "Stadı bir an önce açmam lazım. Bu tesisi kendime bir an önce mal etmem lazım.Takımın durumu ortada.Zor direniyorum.Olağan bir olağanüstü genel kurulda başkanlığı kaptırırsam çok fena olur.Kaba maba, açmam lazım.Siz de beni anlayın biraz canım!"
Bir de stadyum güzellemeleri yapanlara hayret ediyorum.
Stadyumun akustiği çok iyimiş? Deme be?
Zemin halı gibiymiş. Valla mı?
Koltuklar rahatmış? Atıyosuun!
Stadyuma "Dünyanın ilk stadyumu" muamelesi yapanlar, neydi beklentiniz?
Prefabrik tribünler, elle değiştirilen skorbord, toprak zemin, plastik sandalyeler mi?
Stat elbette güzel olacaktı. 5 yıldızlı olacaktı, öyle de olmuş. Ya da olmak üzere demeliyim.
Bu dev yapı ile ilgili acayip övgüler yapmak biraz da şuna benziyor: "Geçen 5 yıldızlı bir otelde kaldım. İnanır mısın, banyoda havlular çok temizdi!"
Bunda ne var? 5 yıldızlı bir otelde havlular elbette temiz olacak. 5 yıldızlı bir stadın şahane olması gerektiği gibi.
Aslantepe Ali Samiyen Spor Kompleksi Türk Telekom Arena Stadyumu Türk-İslam Alemine, tüm spor kamuoyuna, özellikle de Cimbomlu arkadaşlarımıza,kardeşlerimize hayırlara vesile olsun!
"Olm bizim maç nerde bu hafta? Deplasmanda mı?"
"Aslantepe Ali Samiyen Spo.... Yok diil, içerde!"
NOT: Bu arada stadyuma yaklaştıkça, otoban üzerinde zaman zaman bir " Olm oha be! Bak GASSSARAYIN stadı!" trafiği oluşuyor. Allahtan biz bu duruma, binaya bakan şöför profiline, kazaya bakan şöför profilinden alışığız. Yine de şöför arkadaşların dikkatli olması gerektiğini hatırlatırım.
NOT2: "Gitmişken ben de bakayım, bana ne trafikten" diyenler için stat, Fatih Sultan Mehmet köprüsünü biraz geçiyorsun, sağda.
NOT3: Stadyuma "Islık sesini engelleyen,kesen,yutan dev paneller" konacakmış. (Mesajımı da vereyim.)
NOT4: Gelirken ekmek al.

AÇILIŞ,ISLIK,ASLAN,ARENA

Türk Telekom Arena Stadı Açılışından notlar :
-Ben açılışı evden seyrettim. Zira ne kombinem vardı, ne davetiyem. Ayrıca ıslık çalmayı da bilmiyorum. Faydasız olmak, boşu boşuna yer işgal etmek istemedim.
-Galatasaray'ın genç kaptanı Arda Turan da açılıştaydı. Kendisinin açılışları sevdiğini biliyoruz.
-İlker Yasin & Birand ikilisi pek iyi bir fikir değilmiş.
-Merak ettiğim bir şeyler var. Koltuklar neden sarı-kırmızı değil? Tesisin adının Ali Sami Yen - Türk Telekom Arena Spor Kompleksi olduğunu hiç bir platformda seslendirmeyenler,davetiyelere yazmayı dahi unutanlar, acaba Galatasaray'ın renklerinin sadece kırmızı değil, sarı-kırmızı olduğunu da unutmuş olabilir mi? Yahut süper bir ön görü ile Milli takımımızın maçlarını bu stadyumda oynama ihtimali mi düşünüldü? Yoksa bir kaç ay sonra "Tüh,koltuklar sarı-kırmızı olacaktı.Telaştan unutmuşuz.Pardon." diyerek yeni bir koltuk ihalesi mi olacak? Belki de açılış erken olduğunu için, koltuk firmasının elinde de sadece kırmızı koltuklar olduğu için şimdilik,idareten bu koltuklar kullanıldı. Ayrıca pek çok stadyumda gördüğümüz,koltuklarla takımın isminin yazılması esprisi niye rağbet görmedi acaba? Bence bu şaka tutardı. Güzel olurdu. GALATASARAY FC ya da GALATASARAY SK !
-Stadın çevre düzenlemesi tamamlanmadığı için köfteciler de mi yoktu? Eğer öyle olduysa skandal!
-Yeni koltukların, eskilere göre daha zor kırılıyor olması gerçekten taraftar arasında panik yarattı mı?
-Uğur Dündar gerçekten "Stadyumun isim hakkı bendedir." dedi mi?
-Açılışa gelen çelenkler ne oldu?
-Stadyumun açılış töreni güzeldi. (Keşke Pekin Olimpiyatları açılışını, Güney Afrika Dünya Kupası açılışını izlememiş olsaydım.)
-Aslan/Gladyatör güzel olmamış pek.
-Ek olarak bir futbol takımının herhangi bir töreninde, o takımın taraftarı olduğu bilinen bir şarkıcının, play-back yaparak, saha içinde oradan oraya koşturmasını da, ziyadesiyle demode bulduğumu belirtmeliyim.(Kenan ile şahsi hiç bir problemim de yok üstelik.Kenancı'yım.)
-Başlayan her şey biter. Bunu özellikle GS başkanı Sayın Polat'a hatırlatmak istedim.Sayın Polat ve ekibini kutlarım lakin kendilerine bazı sorularım olacak: Bu stadyum ne zaman bitirilecekti? Takvimde yazan ilk tarih neydi? Rötar ne kadar? Kaç ay boşa geçti? Kaç ek ihale yapıldı? TOKİ devreye girmeseydi ne olacaktı? Saygılarımla.
-Başbakan Recep Tayyip Erdoğan ve beraberindekiler açılışın en mutsuz figürleri oldular. Çok tepki gördüler. Oysa minnet bekliyorlardı. Islıklandılar. Çok ıslıklandılar. Defalarca ve dakikalarca. Tepkiler ıslıkla sınırlandı çünkü içeri yumurta sokmak yasaktı.
-Adnan Polat Ve Mahmut Özgener "Islıklayanlar tespit edilecek ve gerekenler yapılacak." diyerek ıslıklayanları çok korkuttu. Islıklayanların çoğu kaçtı,saklanıyor. Kimliğini,yüzünü,eşini,işini değiştirenler var. Yer altında yaşamaya başlayan, grup halinde ıslıkçılar var. Kendilerine "Yer altı Islıkçıları" diyolar. Kısaca YI !
-Peki ıslıklayanlar nasıl tespit edilecek? Açılışa gelenler tek tek emniyete getirilecek, ıslık çalmaları istenecek ve ıslıktan kimlik tanımı yapan özel makineler
onların "Islıkçı" olup olmadığını belirleyecek. Bu mudur?
-Peki "Gereken" şeklinde tanımlanan, biz sade vatandaşların "Ceza" olarak algıladığı şeyler ne olacak? Kırbaç, falaka, kızgın yağ, ömür boyu ıslık çalmama cezası ?
-Peki ıslık çaldığı tespit edilen bir kişi "Hayır, ben kendi kendime ıslık çalıyordum. Tepkilerle ve hiç bir örgütle ilişkim yoktur." derse ne olacak?
-Peki yasalarımızda var mı böyle bir madde? Zira Suç ve Ceza dengesinde cezası olan bir şeyin suçu da olmalı. Veya tam tersi. "Aşağıdaki durumlarda ıslık çalmak yasaktır" şeklinde başlayan bir kanun fıkrası var mı? Varsa gerçekten fıkra olur.
-Peki ıslık çalmak tamamen yasaklanabilir mi? Taksilerin arkasından, güzel bir kızın arkasından ıslık çalınamayacak mı? Toplu ıslık mı yasaklanacak yoksa sadece? Belki "Islık ruhsatı" olamayan yerlerde yasak olur ıslık çalmak. Ya da artık sadece bireysel ve gayet belirgin şekilde bir şarkı, bir melodi çalabilecek ıslık çalmak isteyenler, kim bilir?
-"Tepkiler yersizdi.Şık olmadı.Keşke yaşanmasaydı." demek başka bir şey, "Gerekenler yapılacak!" demek bambaşka bir şey. Bambaşka ve komik hatta. İlkokulda mıyız? Siz öğretmen misiniz? Hangi yıldayız? Orta Çağda mı? Siz Engizisyon üyesi misiniz? Islıklayanlar cadı mı? Bu bir av mı?
-Stadyum güzel olmuş. Zaten ne bekliyorduk ki? Uzaya otel yaptılar.
-Stadyum güzel olmuş. Lakin deniz görmüyor. Bir de yol kenarında ya, çok ses olur.
-Stadyum güzel olmuş.

14.750 Yazıyla: ondörtbinyediyüzelli.

14.750
Yuvarlamadım. Aşağı yukarı da değil. Sayı tam olarak buydu ben bunu yazmaya karar verdiğimde.
Bu beni takip edenlerin sayısı.
İçlerinde sen de varsın.
Benim bu kadar insan tarafından takip edilmem zaten başlı başına bir mucize. Hatta saçmalık.
Daha da hatta zırvalık.
Bu sayı yeter bana.
Diğer yandan twitter ölçeğinde çok da büyük bir sayı değil.
Neler var! Üfff!
Kıskanıyor muyum?
Asla!
Şikayetçi miyim?
Cık!
Allah razı olsun! Allah bereket versin!
Yine de önemli bir sayı tabi. 14750! Yazıyla: ondörtbinyediyüzelli.
Mesela...
Sözleşsek bir gün, herkes de gelse, küçük bir stadyumu doldururuz.
Kasımpaşa'nın stadı olabilir mesela.
Vay be! Çok acaip. Hatta saçmalık. Daha da hatta zırvalık.
Peki bu sayı burada kalsa? Hiç artmasa mesela bundan sonra? Kilitlense bu sayı? Burada dursa?
Ne olur?
Ağlar mıyım sence? Hayata küserim belki.
Artsın isterim tabi o ayrı. Lakin konumuz bu değil.
Şimdi ben bu sayı,14.750, azalmasın diye taklalar mı atayım?
Başka biri mi olayım?
Takla atmayı bilmiyorum ki ben. Yok, şaka değil, gerçekten fena oluyorum takla atınca, fena başım dönüyor. Atmıyorum hiç takla. Gerekmedikçe atmıyorum. Zaten niye gereksin ki? Sen en son ne zaman takla attın? En son ne zaman takla atman gerekti? Hı?
Stratejik mi davranayım? "Twitter mühendisi" mi olayım?
Ağzımı bozmuyorum en azından zira bazı arkadaşların yazdıklarına "Sikime kadar!" ya da "O zaman siktir git, takip etme lan göt!" ya da "Çok da sikimdeydi yavşak pezevenk"! ya da "Ulan maymun sen kimsin? Ha? Kimsin sen? Çirkin orospu!" şeklinde cevaplar yazmak istiyorum. Fakat yapmıyorum.
Şimdilik!
Belirtmeden geçemeyeceğim,bazı arkadaşlarla da fena halde "DaŞŞŞak geçerken", onların ben kızıyorum sanmalarına da bayılıyorum.
Çaktırma, bir şey söyleme, uyandırma!
Bazen "Gideyim bir Özlü Sözler kitabı alayım, her gün iki söz döşeneyim,hiç riske girmeyeyim" diyorum.
(Görüyorsun, kafam karışık biraz)
Sonra vazgeçiyorum hemen. Onu yapan çok. Bana gerek yok. Zaten her hangi bir konuda bana niye gerek olsun ki? Neyse, yine de çok şey öğreniyorum onlardan ben de. Herkes gibi!
Ve herkes adına onlara çok teşekkür ediyorum!
Teşekkürler büyük insanların özlü sözlerini bizimle paylaşanlar! Teşekkürler!
Özlü söz önemli tabi.
Bazıları gerçekten hoş.
Lakin bazılarının da pek bir numarası yok.
Fakat herhangi birimizin söyleyebileceği bir sözün arkasına büyük bir imza, kalın bir isim yazınca durum değişiyor.Tepkiler değişiyor.
"Vay amına koyayım be, ne güzel demiş!" gibi.
Büyük insan olmak böyle bir şey işte!
Dokunduğun altın, söylediğin kanun oluyor.
Mesela "İnsan osuruğundan kaçamaz!" bana ait bir söz dizisi.Bunu bir yerde, bir ortamda ben desem "Ulan saçmalama, pis herif! Bak yine boş konuşuyorsun!" olur.
Ama ben bunun sonuna Victor Hugo yazayım, bak ne oluyor!
"İnsan osuruğundan kaçamaz!" VICTOR HUGO.
"Vay amına koyayım be, ne güzel demiş!"
Gördün mü?
Yazdıklarımla kimseye yaranmaya çalışmadığım için, yazdıklarım beğenilmese de, eleştirilse, anlaşılmasa da, gülünmese de, benim için sorun yok.
Kendimi bir odaya kapatıp ağlamıyorum, inan bana yapmıyorum.
Zaten yazdığım şeyler hep kabul görsün, hiç tartışılmasın isteseydim, matematik formülleri yazardım. Herhalde ben "2+2=4" yazdığımda, birileri de çıkıp "Çok boş konuşuyosuuuun. 4 olur mu? 5 o dediğin, hatta bazen 6,7 bile oluyoooo!" demezdi.
Der miydi mi yoksa? Yok canım demezdi!
Evet, diyebilir!
Yani hemşehrim, burası benim. Mal sahibi benim.
Boş konuşurum. Çok konuşurum. Hiç konuşmam.
Ama AIDS'e, KANSERE, AÇLIĞA çare bulanlara, SAVAŞLARI bitirenlere de mani olmam!

DİZİ İŞİ

Büyük tuvaletini yaparken tuvalette kitap okuyan insanlar var. PSP'de oyun bitirenler, level atlayanlar var. Üniversitede tuvalette çay demleyen bir arkadaşım vardı. Dikkat et bak, çay demleyen diyorum. Demlenmiş çayı alıp içen demiyorum. Piknik tüpü, demlik, demlik içinde demlenmeyi arzulayan çay ile girerdi 100 numaraya bu arkadaşım.
Suyu nereden alırdı bilemiyorum.
Şimdi önemli bir iletişim şirketinde üst düzey yönetici.
Çayı nereden alıyor bilmiyorum.
Kıskanırım bu adamları ben. İnsanın her gün kendine böylesi bir vakit ayırması, ayırmaya mecbur kalması, doğanın bu görmezden gelinemez çağrısının bir anda günümüzün en geçerli hediyelerinden birine, boş zamana dönüşmesi kıskandırır beni.
Yerli yapım dizileri izleyenlere de benzer bir kıskançlık besliyorum. Besliyorum ama ev sahibi bilmiyor. Çünkü evde kıskançlık beslemek yasak.
Ben izlemiyorum yerli dizi. Hiç birini izlemiyorum. Kendi oynadıklarımı izlerdim bir tek. Tekrarlarına da bakıyorum hala. Eskiden izlerdim. Bizimkiler, süper Baba, Perihan Abla...O zamanlar McGyver, Matlock, Kara Şimşek, A Takımı da izlerdim ama. Bizim bakkal da izlerdi. Çok meşgul bir adam olduğumdan, entellektüel birikimim beni engellediğinden değil bu yerli dizi izlememe durumum. Ben o esnada, o uzun zamanda başka işler yapmayı tercih ediyorum. Çim biçiyorum. Köpek var, köpekle oynuyorum. Bir NBA maçı izliyorum. Bir futbol maçı izliyorum. DVD'de bir film izliyorum. Köpek var, köpekle oynuyorum. Bir NBA maçı izliyorum. Atlıyorum, Ankara'ya gidiyorum.
Elbette benim de uyumak, yemek yemek, çiftleşmek, dizi izlemek gibi temel ihtiyaçlarım var. İnsanım ben de!
Lakin ben bir doz yerli dizi alacağıma, 3 bölüm yabancı dizi izliyorum. Hatta eğer tercihim yabancı sit-com olursa bu sayı kimi zaman 7'ye dahi çıkabiliyor. Hal böyle olunca benim tercihim ecnebi yapımlar oluyor.
Ne acıdır ki, yerli yapım diziler çok uzun. Gerek de yok bu kadar uzun olmalarına zira hikayeler çoğunlukla o kadar da kuvvetli olmuyor. Kuvvetli hikayeler zaman ister bazen, sen de zaten boyun eğer, verirsin o zamanı seve seve o kuvvetli hikayeye.
140 dakika dizi olmaz. 102 sayfa dizi senaryosu olmaz. 6 gün, günde ortalama 18 saat mesai olmaz.
Peki yabancılar, yabancı meslektaşlarımız bu işi nasıl beceriyor? Friends bir bölümde, toplamda 22 dakikada, 3 ayrı hikayeyi nasıl anlatıyor? House nasıl oluyor da 42 dakikada bizi hipnotize ediyor? Bunları kim yapıyor, kim yazıyor, kim oynuyor, kim izliyor? Piramitleri yapanlar mı? Büyücü mü bunlar? Bizden farkları ne? Üstelik 7 saat de gerideler bizden.
"Amaaaan, ne önemi var canım? Biz uzun seviyoruz. Siz Karışmayın. Öyle, yaya yaya, sindire sindire dizi izlemek istiyoruz. Vaktimiz çok bizim!"
Bu da bir görüş tabi. Baskın görüş bile olabilir. Bu da pek çok görüş tabi.
Peki ne olur diziler kısalırsa? Ömrümüz artar mı? Tenceremiz kaynar mı? Boyumuz uzar mı?
Hikayeler büyür, diziler kısalırsa. Kelimeler güçlenir. Zaman az olduğu için,az ama yeterli, anlatılmak istenilen şeyler sıkıştırılır. Sıkı şeyler kuvvetli olur. Kısa zamanda,çok geniş kitlelere, çok sıkı bir şeyleri anlatmak için donanımlı olmak gerekir. Bu görev de gerçek, iyi oyunculara verilir. Bakarsın taksici bile okullu olur o zaman. Dublaj biter! Kendi sesiyle oynamayan, oyuncu da değildir çünkü.
Senaryolar incelir ama içleri kalınlaşır. Yazanların ne yazdığı sorgulanır. Kimin ne çektiği, nasıl çektiği tartışılır. Rekabet kızışır. Yarış büyür. Yarışan herkes mutlaka kazanır.
İyi olur iyi. Bir değişiklik olur.
İnsanlar, insan gibi çalışır
İnsanlar daha güzel şeyler izler.
Valla bak !
En iyisi ben de uzatmayayım !